Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Guest articles. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Guest articles. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη, 2 Απριλίου 2020

4/02/2020

Οι όμορφες μέρες δεν έχουν τον ήλιο ανάγκη

Μας γράφει η Ευφροσύνη - Μυρτώ Πολυχρόνη,



Παλεύει ξανά ο χειμώνας με την άνοιξη.

Κι εμείς, ενώ γνωρίζουμε τον νικητή, πάντοτε είμαστε ανήσυχοι και ανασφαλείς. Αγωνιούμε για το πότε θα είναι μόνιμα ηλιόλουστες οι μέρες.

Στο μυαλό μας, μόλις βγει ο ήλιος, μειώνονται οι δυσκολίες της καθημερινότητας. Όσο όμως, κι αν θέλουμε να μην υπάρχει αυτή η κυκλοθυμία του καιρού, δεν μπορούμε να την αποφύγουμε. 
Άλλωστε, αυτό είναι η άνοιξη: ο συνδυασμός βροχής και συννεφιάς με μια ταυτόχρονη εναλλαγή γαλανού ουρανού και φωτός.


"Photo From Google"

Ίσως, γι αυτό είναι και η αγαπημένη μου εποχή. Μού θυμίζει τη ζωή· γεμάτη από ελπίδα και μελαγχολία. Όταν βιώνεις όμως το κάθε λεπτό με τα καλά και τα άσχημά του, με τις μπόρες και τις λιακάδες του, τότε απολαμβάνεις τη ζωή.

Διάβασα κάποτε πως ένας αποτελεσματικός τρόπος για να μην κατακλύζεσαι από αρνητικές σκέψεις και συναισθήματα, είναι να βρίσκεται το μυαλό σου συγκεντρωμένο στο βίωμα της συγκεκριμένης εμπειρίας, έτσι ώστε να μη χάνεις τη στιγμή περιμένοντας πάντοτε μια καλύτερη.

Σίγουρα, οι όμορφες μέρες είναι πολύ κοντά. Πώς το ξέρω; πες το ελπίδα, πίστη ή απλώς φυσικό επακόλουθο, που βασίζεται στο πλήρωμα του χρόνου. 

Γι αυτό, μην διώχνεις τη στιγμή από πάνω σου. Ζήσε τη στο έπακρο και μην σκας…




Σκάσε ένα χαμόγελο και αφέσου…!!!!.

Εσένα ποια είναι τα συναισθήματα σου σήμερα; Μη περιμένεις. Απλώς μοιράσου τα! 



Παρασκευή, 25 Οκτωβρίου 2019

10/25/2019

Η φιλία ενώνει τις ψυχές δύο ανθρώπων




Η Μαρία Σκαμπαρδώνη μας γράφει,


Η φιλία είναι ένα μοναδικό δέσιμο μεταξύ δύο ή περισσότερων ανθρώπων, ένα μοναδικό συναίσθημα που ανθίζει στην καρδιά και ομορφαίνει τη ζωή..

Είναι μία πλατωνική αγάπη που όμως έχει τη δύναμη και τη λαχτάρα ακόμα και της ερωτικής έλξης, μία μοναδική σύνδεση μεταξύ ανθρώπων που επιθυμούν να μοιράσουν κομμάτια της ψυχής τους με έτερα πρόσωπα. 

Η φιλία υπάρχει για να κάνει τη ζωή μας πιο υποφερτή, υπάρχει για να μας υπενθυμίζει πως όσο μεγάλες δυσκολίες και αν αντιμετωπίζεις, πάντα υπάρχει μία λύση.


friendship

Οι άνθρωποι έχουμε έμφυτη ανάγκη να αλληλεπιδρούμε με τους άλλους ανθρώπους. Έχουμε ανάγκη να αισθανόμαστε πως δεν είμαστε μόνοι, πως ανήκουμε σε μία ευρύτερη ομάδα ανθρώπων που μας αποδέχονται μέσα σε μία κοινωνία η οποία μας κατακρίνει και στέκεται σαν αυστηρός δικαστής για να μας υπενθυμίσει τα λάθη μας.

Η φιλία για να είναι αληθινή, πρέπει να διέπεται από αγνή και άδολη αγάπη, να επιθυμεί πάντοτε και μόνο το καλό του άλλου, να μην κρύβει εντός της επικίνδυνα συναισθήματα όπως η ζήλια και ο τοξικός ανταγωνισμός.

 Είναι διαπιστωμένο πως η προδοσία του φίλου είναι μία πιο επώδυνη εμπειρία για έναν άνθρωπο από την προδοσία ενός συντρόφου ή συγγενή.

Αυτό οφείλεται στο γεγονός πως η φιλία σε σχέση με τις άλλες μορφές σχέσης, είναι δική μας καθαρά επιλογή και στερεώνεται στη λογική και την απόδειξη. Έναν συγγενή δεν τον επιλέγουμε, ενώ έναν έρωτα μπορεί να τον επιλέγουμε χωρίς να έχουμε σκεφτεί καθόλου λογικά. Η φιλία όμως στηρίζεται στην απόδειξη; πρέπει να αισθανθώ πως ο άλλος άνθρωπος αξίζει την προσοχή, την αγάπη και το χρόνο μου. Για αυτό και η προδοσία από μία φιλία μας συνθλίβει τόσο πολύ ψυχικά.

Η φιλία είναι ένα υπέροχο βίωμα που κρύβει μέσα του άπειρες εμπειρίες και βιώματα ζωής, είναι η απόδειξη πως όλα στη ζωή μπορούν να ξεπεραστούν ευκολότερα όταν τη μοιραζόμαστε. 
Δε χρειάζονται πολλοί φίλοι, ένας ή δύο καλοί και αξιόλογοι, είναι αρκετοί. 

Είθε όλοι να βιώσουν αυτό το μαγικό δώρο ζωής!



Ευχαριστούμε πολύ τη Μαρία που μοιράστηκε το κείμενό της μαζί μας! 

Δευτέρα, 10 Δεκεμβρίου 2018

12/10/2018

Χριστούγεννα στο χωριό


Σήμερα φιλοξενώ την Ερωφίλη από το ιστολόγιο Blog-αριθμός στο πλαίσιο της Μυστικής Ανταλλαγής που διοργάνωσε το Edityourlife Magazine και οι Greek Women Bloggers.

Απολαύστε τη, λοιπόν!

Με το άνοιγμα της πόρτας το κρύο μου επιτίθεται, χέρια, μάγουλα, αυτιά και ό,τι άλλο δεν είναι καλά καλυμμένο με ρούχα, παλτό και σκουφιά, νιώθω ότι θα παγώσει εντός τριών δευτερολέπτων.
Έτσι είναι το κρύο του χωριού, σε περονιάζει, μπαίνει στα σωθικά σου αν δεν είσαι προετοιμασμένος. Η μόνη που είναι πάντα προετοιμασμένη είναι η μαμά, η οποία ως κρυουλιάρα πάντα φοράει ισοθερμικά φανελάκια και κολλάν αλλά και έξτρα ζακέτες και πουλόβερ. Αν κάνουμε ποτέ διαγωνισμό ποιος φοράει τις περισσότερες layers σίγουρα θα νικήσει και με διαφορά.

Ο μπαμπάς εντωμεταξύ είναι το ακριβώς αντίθετο. Στο ίδιο κρύο την ίδια στιγμή μπορεί να βγει έξω και με το φανελάκι. Όχι για πολύ, δε σου λέω ότι θα κάτσει έξω να πίνει καφέ, αλλά από τη βαρεμάρα του για να μη βάλει μπουφάν θα πεταχτεί μισό λεπτό τώρα και μισό λεπτό μετά και μισό λεπτό παρά-αργότερα. Και γενικώς τα λεπτά συσσωρεύονται και μετά τρέχει η μύτη του, και καταμεσής του χειμώνα μας λέει ότι τον έπιασαν οι αλλεργίες του, αντί να καταλάβει ότι απλά όταν βγαίνεις από το σπίτι, ακόμα και για μισό λεπτό, πρέπει να ντύνεσαι καλά.

Ευτυχώς το σπίτι της γιαγιάς είναι δίπλα και δεν χρειάζεται να είμαι στο κρύο για πολύ. Με το που μπαίνω νιώθω την χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα. Όχι, δεν έχει τον τέλειο στολισμό, ούτε καν δέντρο δεν  στολίζει. Για μένα Χριστούγεννα σημαίνει οικογένεια, θαλπωρή, χαρά, αγαπημένα πρόσωπα και αγαπημένες αγκαλιές. Και φυσικά τζάκι! Ευτυχώς η γιαγιά ανάβει ακόμα το τζάκι, παρόλο που μια χρονιά άρχισε να καπνίζει, τελικά το έφτιαξε και τώρα θα μαζευτούμε πάλι όλοι μπροστά από το τζάκι να ζεσταίνουμε τα χέρια μας και να λέμε τα διάφορά μας.


Είναι ήδη μαζεμένοι πολλοί στο σπίτι της γιαγιάς. Οι γονείς μου και τα αδέρφια μου, οι θείοι και οι θείες, κάποια από τα ξαδέρφια μου. Αγκαλιές, φιλιά, πότε ήρθες, πόσο θα μείνεις, μέσα σε δυο λεπτά έχουν αρχίσει (ή μάλλον συνεχίζουν) ιστορίες μεταξύ τους και γίνεται μια χάβρα Ιουδαίων. Εγώ κάθομαι δίπλα στη γιαγιά η οποία πιάνει τα χέρια μου να δει αν είναι παγωμένα και αν έχει πολύ κρύο έξω. «Παγωμένα παγωμένα είναι τα χέρια σου ε;» Και αρχίζει να μου ζεσταίνει τα χέρια με τα δικά της. Και μετά μου λέει χαμογελώντας «Κρύα χέρια ερωτευμένα!» και γελάει. Παλιά με πείραζε όταν μου το έλεγε, τώρα χαίρομαι γιατί είναι αλήθεια. Όχι δηλαδή ότι τα χέρια μου είναι κρύα από τον έρωτα, αλλά τουλάχιστον είμαι ερωτευμένη και δεν με ενοχλούν τόσο τα αστεία τέτοιου τύπου.

Με τα πολλά χτυπάει η πόρτα «Να τα πούμε;». Τα παιδιά των ξαδερφιών μου με σκουφιά, γάντια και μπουφάν, χτυπάνε τα τριγωνάκια τους και μας λένε τα κάλαντα. Ευτυχώς έχει χώρο να μπουν μέσα όσο τραγουδάνε, αλλιώς πέρα από τα τριγωνάκια τους θα χτυπούσαν και τα δοντάκια τους από το τόσο κρύο! Αλλά δεν φαίνεται να τους πειράζει το κρύο. Έχουν κάτι χαμόγελα και έναν ενθουσιασμό που παρά τα κόκκινα μάγουλα από το κρύο δεν κρύβονται! «Και του χρόνου, και του χρόνου με υγεία!», ευχές από παντού! Τα παιδιά κάθονται δυο λεπτά να φάνε ένα μελομακάρονο και μετά θα συνεχίσουν να πουν τα κάλαντα και στο υπόλοιπο χωριό, δεν πτοούνται από το κρύο.

Κι εγώ να κάθομαι δίπλα στη γιαγιά μου την αγαπημένη, ανάμεσα στην οικογένειά μου, στα τόσα αγαπημένα πρόσωπα και να αναπολώ τα παιδικά μου χρόνια, τότε που με τα αδέρφια μου πηγαίναμε για κάλαντα, που είχαμε δύο τρίγωνα αλλά ήμασταν τρεις και έπρεπε να αποφασίσουμε δημοκρατικά και χωρίς τσακωμούς ποιος δεν θα κρατάει τρίγωνο, τότε που αντί λεφτά μας έδιναν λάδι ή κουραμπιέδες και γλυκά.

Μακάρι και φέτος να μπορούσα να είμαι δίπλα σας. Αλλά μιας και δεν γίνεται, τουλάχιστον ξέρω ότι χάρη στην τεχνολογία, και τα κάλαντα των παιδιών θα ακούσω και στους αγαπημένους μου θα μιλήσω και θα τους δω και θα τους ευχηθώ «Και του χρόνου με υγεία!»



Let the countdown begin!!  Καλά Χριστούγεννα σε όλους!


Αν σας άρεσε το άρθρο και θέλετε να ενημερώνεστε για όποιο νέο από την Ερωφίλη μπορείτε να την ακολουθήσετε και στο instagram πατώντας εδώ



Τετάρτη, 6 Ιουνίου 2018

6/06/2018

Εκείνα τα μεγάλα λόγια



Μας γράφει η Βίκυ Μπάλλου,



Με τις λέξεις είμαι αθεράπευτα ερωτευμένη. Λατρεύω να πλέκω ευλαβικά  τα γράμματα του αλφαβήτου σε φράσεις και προτάσεις.
Μα, αν με ρωτήσεις τι απεχθάνομαι περισσότερο , θα σου απαντήσω,  αναμφίβολα, τα μεγάλα λόγια. Τα στομφώδη, ψεύτικα λόγια, που κρύβουν ένα σάπιο περιεχόμενο πίσω από το λαμπερό περιτύλιγμά τους.
Ξέρεις ακριβώς σε ποια αναφέρομαι.
"Photo From Google"
Σε εκείνα τα «θερμά ευχαριστώ», που δεν γνώριζαν καν τον λόγο που επιδείκνυαν ευγνωμοσύνη.
Σε εκείνα τα «θα είμαι πάντα εδώ», που στην πρώτη δυσκολία δεν προλάβαιναν να μετράνε απουσίες.
Σε εκείνα τα «συγγνώμη», που σχηματίστηκαν από δυο ανάξια χείλη, προτού περάσουν το κατώφλι της ψυχής.
Σε εκείνα τα «δεν θα σε απογοητεύσω ποτέ», που στα σπλάχνα τους κουβαλούσαν πισώπλατες μαχαιριές.
Σε εκείνα τα «θα σε προσέχω», που πέταξαν μακριά, το επόμενο κιόλας βράδυ.
Σε εκείνα τα «σ’ αγαπώ»  – αχ, πόσο με θυμώνουν – τα άρτια στολισμένα με προσποιητά χαμόγελα, ενώ λίγα εκατοστά πιο πάνω φώλιαζε ένα νεκρωμένο βλέμμα.
Δύσκολη υπόθεση οι λέξεις τελικά, δε νομίζεις;
Αλήθεια, ένιωσες ποτέ την καρδιά σου να πλημμυρίζει από όμορφα συναισθήματα, καθώς συλλάβιζες τα «θερμά ευχαριστώ» σου;
Πόσα «θα είμαι εδώ» σου συνοδεύτηκαν από ώμους που λούζονται από δάκρυα, από χέρια που σφιχταγκαλιάζονται, από ένθερμα χειροκροτήματα;
Πότε ήταν η τελευταία φορά που σπάραξε το είναι σου ολόκληρο, ανάμεσα στους φθόγγους μιας «συγγνώμης»;
Κατάφερες –έστω μια φορά- να κάνεις πραγματικότητα όσα έταξες;
Σε πόσα «σ’ αγαπώ» σου σπαρτάρησε η καρδιά σου από τρυφερότητα, στοργή, λαχτάρα και συγκίνηση;
Οι λέξεις διαθέτουν μέγιστη δύναμη. Είναι μάγισσες. Σκοτώνουν και ανασταίνουν. Φέρεις ευθύνη όταν τις ξεστομίζεις.
Μην τις σπαταλάς, αν δεν κυλούν αβίαστα από την ψυχή σου. Είναι κρίμα και για σένα. Δεν θα αισθανθείς ποτέ τα κύτταρά σου να πάλλονται μαζί με τα συναισθήματα που φέρουν τα γράμματα.
Δώσε μια ευκαιρία στον εαυτό σου να διεκδικήσει αυτή την ανταμοιβή. Δεν την αξίζει;

Αν θέλετε να διαβάσετε περισσότερα κείμενα της Βίκυ Μπάλλου μπορείτε να την επισκεφθείτε εδώ: www.fairytalevb.wordpress.com

Τετάρτη, 28 Φεβρουαρίου 2018

2/28/2018

Η γνώμη των άλλων


Η Κατερίνα Βερίγκα μας γράφει,

Αν γυρίσουμε πίσω και αναλογιστούμε πόσες φορές σταθήκαμε στην γνώμη των άλλων και ποιες ήταν οι συνέπειες, θα κατανοήσουμε περισσότερα από όσα φανταζόμαστε. Ένας Γερμανός φιλόσοφος, ο Friedrich Hegel, είχε πει πως «το να είσαι ανεπηρέαστος από την κοινή γνώμη είναι η πρώτη και βασική προϋπόθεση για να επιτύχεις οτιδήποτε μεγάλο». Η κοινή γνώμη αναπόφευκτα είναι κάτι που μας αφορά, καθώς από μικρή ηλικία -ανάλογα και με το οικογενειακό μας περιβάλλον- μαθαίνουμε να συμπεριφερόμαστε με γνώμονα τις κοινωνικές νόρμες. Όμως το να είσαι ανοικτός σε διαφορετικές απόψεις μέχρι να τις αφήνεις να σε καταβάλλουν απέχει σε μεγάλο βαθμό.
 
The other's opinion

"Photo From Google"
Όταν έχεις αυτογνωσία, μαθαίνεις από τα λάθη σου και επιδιώκεις με ένα αρμονικό συνδυασμό της δικής σου κρίσης και της κοινής γνώμης να γίνεις καλύτερος. Εφόσον υπάρχουν κενά μέσα σου, ανασφάλειες και άλλες δυσλειτουργίες, η αντίληψη των άλλων για σένα θα σε επηρεάσει βαθιά. «Μην επιτρέψεις τη γνώμη κάποιου άλλου για σένα να γίνει η δική σου πραγματικότητα.»Les Brown, 1945-, Αμερικανός συγγραφέας αυτοβοήθειας Ο καθένας μας κουβαλάει τις δικές του αντιλήψεις, επηρεασμένες από εντελώς διαφορετικά ερεθίσματα και έχει την δική του κοσμοθεωρία. Μπορεί όμως με βάση αυτές να διαμορφώνει αποκλειστικά και μόνο την δική του προσωπικότητα και όχι των άλλων.

Έχουμε στα αλήθεια αναρωτηθεί πόσες από τις επιλογές που έχουμε κάνει ήταν αποκλειστικά δικές μας; Ανεπηρέαστες από την γνώμη των άλλων;  Δεν χρειάζεται να αρέσουμε και να είμαστε αποδεκτοί από όλους. Δεν βρίσκεται εκεί η ουσία και σίγουρα δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Αν απαλλαγούμε από αυτά τα δεσμά θα νιώσουμε πραγματικά ελεύθεροι.

Μόνο αν είμαστε αυθεντικοί θα προσελκύουμε κοντά μας ανθρώπους και καταστάσεις που μας ταιριάζουν και δεν μας οδηγούν σε αδιέξοδα. Μόνο αν έχουμε επίγνωση και αναλαμβάνουμε τις συνέπειες των πράξεών μας, θα μπορούμε να βρίσκουμε λύσεις στα προβλήματά μας και δεν θα ρίχνουμε ευθύνες πάντα στους άλλους.

Όλοι γνωρίζουμε πως θα κριθούμε για το παραμικρό που κάνουμε στην ζωή μας. Κανείς όμως δεν μπορεί να «περπατήσει με τα δικά μας παπούτσια» και να δει μέσα από τα μάτια μας την πορεία μας και να κατανοήσει τις αποφάσεις μας. Γι’ αυτό οφείλουμε όλοι  να έχουμε κατανόηση και σεβασμό προς τους άλλους.

Όπως σοφά διατύπωσε και ο Zig Ziglar: «you had a purpose before anyone had an opinion». 


Αν θέλετε να διαβάσετε περισσότερα κείμενα της Κατερίνας, μπορείτε να την επισκεφθείτε στο blog της εδώ :infojustk.wixsite.com/pause

Παρασκευή, 9 Φεβρουαρίου 2018

2/09/2018

Η Δημιουργικότητα είναι η Δέκατη Μούσα


Μας γράφει η Χριστίνα Σκρουμπέλου,

Μια παιδική Ψυχή


«Δημιουργικότητα»

Είναι μήπως ουσιαστικό; Είναι μήπως απλώς ένα θηλυκό γένος; Ή μήπως είναι μια πολυσύλλαβη λέξη;

Στον δικό μου, γεμάτο μεταφορές , κόσμο, θαρρώ – για να μιλάμε με τυπικούς και επίσημους όρους – πως η Δημιουργικότητα είναι η Δέκατη Μούσα.

Λεξικό της Χριστίνας: Δημιουργικότητα , η μούσα της παρατήρησης , μια σπιρτόζα μούσα που πολεμάει για έναν και μοναδικό σκοπό , να ξυπνήσει τις κρυμμένες παιδικές ψυχές.


"Photo from Google"
  • ·         Χαρακτηριστικό της: Η πολύπλευρη, πολύχρωμη, πολύνοτη, πολύλεκτη, πολυβήματη προσωπικότητά της!
  • ·         Ικανότητες : Δίνει πνοή στις χαμένες , παιδικές ψυχές.
  • ·         Πιστοί ακόλουθοί της: Κάτι τοσοδούλικα, φιλαράκια που μπορούν και τρυπώνουν σε αυτά τα «μπερδεμένα έντερα» - όπως έλεγα όταν ήμουν μικρή-  που βρίσκονται στα κεφάλια των ανθρώπων ( aka τους εγκεφάλους ) και τα κάνουν όλα άνω κάτω. Μπορεί να τα έχεις ακουστά ως σκέψεις και ιδέες. Αυτά βοηθούν τους ανθρώπους να παρατηρήσουν ένα μικρό, σκισμένο φύλλο που τρέχει στο απέναντι πεζοδρόμιο ή τις μικρές γραμμούλες που σχηματίζονται στα πρόσωπα των ανθρώπων όταν χαμογελούν εκεί γύρω από τα μάτια και δίπλα από τα χείλη ή τα διαφορετικά χρώματα που χορεύουν στον ουρανό όταν φεύγει και όταν έρχεται ο ήλιος…
  • ·         Αδυναμία της: Μιλάει υπερβολικά πολύ, ειδικά σε περιπτώσεις εκχύλισης αδρεναλίνης. Κάποιοι την παρεξηγούν και της δίνουν την διάγνωση της διάσπασης και της υπερκινητικότητας μα εκείνη δεν τη νοιάζουν αυτά, ο σκοπός της είναι η απελευθέρωση αυτού του παιδιού που βρίσκεται μέσα σε κάθε άνθρωπο. 
Ο μεγαλύτερος φιλόσοφος των εποχών , ο πολυμήχανος Peter Pan είπε κάποτε : «Ό,τι προβληματίζει την παιδική ψυχή, ποτέ δεν θα προβληματίσει την ψυχή ενός μεγάλου».

Εάν ήταν τώρα μπροστά μου θα του «έβγαζα το καπέλο» , το αόρατο καπέλο που δεν φοράω – φαντάζομαι αν φορούσα θα ήταν ένα ψάθινο καπέλο με μια πολύχρωμη κορδέλα γύρω του – . Όλοι οι άνθρωποι ,όταν ήμασταν μικρά παιδιά, μας δόθηκαν τα αόρατα γυαλιά της Δημιουργικότητας. Τότε απλά μας βοηθούσαν να παρατηρήσουμε, να κάνουμε ζουμ σε κάθε τι υπήρχε γύρω μας, είτε αυτό το «κάθε τι» ήταν ανθρώπινη μορφή, ζώο , έπιπλο, δέντρο, λουλούδι , φυτό είτε μικρές ζάρες στα χέρια μας, μικρά μαύρα στίγματα στις επιφάνειες των τραπεζιών, τα περίεργα ηχοχρώματα που παίρνουν οι φωνές των ανθρώπων όταν γελούν ή όταν κλαίνε, το μπάνιο μιας μικρής μύγας με τα τοσοδούλικα χεράκια της ή τον γλυκό γουργουρητό μιας γάτας…


Η περίοδος αυτή είναι η στιγμή που εδραιώνουμε την πρώτη μας δυνατή φιλία, την φιλία μας με την Δημιουργικότητα. Ξεκινούμε να τραγουδάμε αυτοσχέδια τραγούδια, να αφηγούμαστε ιστορίες υπό τον ρόλο του «παραμυθά» , να ζωγραφίζουμε σχέδια που δεν υπήρχαν ποτέ ξανά, να γράφουμε γράμματα που δεν υπάρχουν και να φανταζόμαστε. Όσο μεγαλώνουμε , τα γυαλιά αρχίζουν να θολώνουν και έτσι δυσκολευόμαστε να παρατηρήσουμε αυτά που παρατηρούσαμε όταν ήμασταν παιδιά και αρχίζουμε να απομακρυνόμαστε από την κολλητή μας φίλη , την Δημιουργικότητα. Τότε είναι που η Δημιουργικότητα και οι πιστοί της ακόλουθοι , τα τοσοδούλικα φιλαράκια, ξεκινούν τις μάχες. Με σπαθιά και σφεντόνες προσπαθούν να βρουν και πάλι το δρόμο προς την ανάσταση της παιδικής ψυχής του κάθε ανθρώπου. Μάχονται απέναντι στη βαρεμάρα, στην αδιαφορία και στην αδράνεια.


"Photo From Google"

Τώρα ας έρθουμε σε μένα…Όπως βλέπεις με κόλλησε πολυλογία η κολλητή μου η Δημιουργικότητα. Τι να κάνουμε, στις φιλίες γίνονται και αυτά. Εγώ, λοιπόν, είμαι ένα μικρό – κι εγώ – εικοσιενός έτους κορίτσι με παιδική ψυχή – ευτυχώς κρατάει ακόμα – που τυχαίνει να εκφράζει τη δημιουργικότητά του μέσω της τέχνης της παρατήρησης, της γραφής, της ζωγραφικής και του χορού – στο τραγούδι ακόμα δεν έχω μεταφερθεί , σέβομαι τις νότες , δε θέλω να τις κάνω κακό με τις φωνητικές μου ικανότητες – . Κάθε μέρα με επισκέπτεται η φίλη μου η Δημιουργικότητα, με εμπνέει να δημιουργώ, να παρατηρώ την λεπτομέρεια της λεπτομέρειας γύρω μου και να μάχομαι κι εγώ με τη σειρά μου κατά της βαρεμάρας και της αδράνειας. Μέσα από τις ιστορίες μου, τις ζωγραφιές-σχέδια μου και τον χορό μου , επιδιώκω να καθαρίσω τα θολωμένα γυαλιά των ανθρώπων ώστε και πάλι να δουν όπως τότε, να παρατηρήσουν με τα παιδικά τους μάτια τον κόσμο γύρω μας. Όλοι κάτω από το ύφος το μεγάλου, τις υποχρεώσεις και τις καθημερινές δουλειές πίσω από το γραφείο είμαστε παιδικές ψυχές. Ποιος δε θέλει να είναι ειλικρινής, περιπετειώδης, χαρούμενος ακόμα και στις άσχημες στιγμές και ενθουσιώδης για τη ζωή; Εγώ θέλω – σηκώνω το χέρι – και φαντάζομαι πως δεν είμαι η μόνη. Έλα μην λες ψέματα στον ίδιο σου τον εαυτό. Πάρε το κλειδάκι στην τσέπη σου και απελευθέρωσε αυτήν την παιδική ψυχή που κρύβεται μέσα σου. Αφού το κάνεις αυτό, πήγαινε αγόρασε το πιο όμορφο, πολύχρωμο, φανταχτερό μαντίλι γιατί έχεις πολλή δουλειά μπροστά σου, έχεις να καθαρίσεις τα γυαλιά της Δημιουργικότητας. Πολύ ακαθαρσία έχει μαζευτεί, δε νομίζεις; Α και την επόμενη φορά που κάποιος θα σε ρωτήσει «πώς είσαι;» εσύ , επιβάλλεται , να απαντήσεις «έτοιμος να δημιουργήσω».

 Και κάτι για το τέλος, η Δημιουργικότητα ήταν αυτή που μου είπε ένα μυστικό : «Ποτέ μην κατηγορείς τον εαυτό σου επειδή μιλάς λίγο παραπάνω από το κανονικό, επειδή γελάς πιο πολλές φορές από το κανονικό, επειδή κινείσαι λίγο παραπάνω από το κανονικό και επειδή φαίνεσαι λίγο πιο μικρή από το κανονικό , γιατί πολύ απλά είσαι εσύ. Και σκέψου τί είναι άραγε το Κανονικό; Πάντως εγώ μια φορά που κόντεψα να το γνωρίσω καταλήξαμε σε μονομαχία και όχι να το παινευτώ μα το Κανονικό την πάτησε. Θριάμβευσα για ακόμα μια φορά!».

Μη φοβάσαι να δημιουργήσεις. Αποκλείεται να αποτύχεις πολύ απλά γιατί είναι η φύση σου, η φύση όλων μας και νομίζω πως δεν είναι καλό να πηγαίνουμε κόντρα στη φύση μας, σωστά; Η Δημιουργικότητα συμφωνεί – όχι που θα διαφωνούσε – . Λοιπόν , ας μαζέψω τα μολύβια και τα χρώματά μου στην τσάντα και ας αποχαιρετήσω τον κόσμο που διαβάζει τις πολυλογίες μου. Αντίο από μένα, καλές δημιουργίες..

Αν θέλετε να διαβάσετε περισσότερα κείμενα της Χριστίνας μπορείτε να τη βρείτε εδώ: lamignonettejournal.blogspot.gr

Τετάρτη, 24 Μαΐου 2017

5/24/2017

Η αισιοδοξία είναι τρόπος ζωής


Η Ευφροσύνη-Μυρτώ Πολυχρόνη μας γράφει,

  Η οπτική γωνία μέσα από την οποία βλέπουμε τα πράγματα είναι για τον καθένα από εμάς διαφορετική. Μάλιστα, σε μία εποχή, όπου βομβαρδιζόμαστε καθημερινά από πληθώρα αρνητικών μηνυμάτων, γινόμαστε, χωρίς ίσως να το θέλουμε, λιγότερο αισιόδοξοι για το παρόν και το μέλλον μας.

Ας το παραδεχθούμε εξάλλου. Πολλές είναι οι φορές που βυθιζόμαστε αργά στα προσωπικά μας προβλήματα. Δεν θα προσπαθήσω να σας πείσω με θεωρίες που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Ούτε θα σας κουράσω με βαθυστόχαστες σκέψεις με καλά κρυμμένα νοήματα.

Hapinees is way of thinking

"Photo From Google"

Άλλωστε η αισιοδοξία βρίσκεται κρυμμένη σε καλά κρυμμένα γεγονότα και αξίες που δεν τα πιάνει το μάτι σου με την πρώτη. Η αισιοδοξία είναι τρόπος ζωής. Οφείλεις μάλιστα στον εαυτό σου, να του χαρίσεις την πολύτιμη αυτή ενέργεια, για να μπορέσει να αντέξει τις δυσκολίες.

Ναι, δυστυχώς η αισιοδοξία δεν υπόσχεται να εξαλείψει τις δυσκολίες που ενδέχεται να προκύψουν στην ζωή σου.

Θα βρεις την αισιοδοξία τόσο εύκολα μέσα στα μάτια ενός αθώου παιδιού, που λάμπει από ευτυχία. Θα αναγνωρίσεις την αίσθηση αυτή μέσα από την ξαφνική ανοιξιάτικη δροσιά, όταν πέφτει το σούρουπο,ενώ θα γεμίζει η ψυχή σου με το καθαρό οξυγόνο.

Θα γαληνέψεις άμα αφουγκραστείς τη βροχή και μυρίσεις το βρεγμένο χώμα. Θα τη βρεις ακόμα στο αυθόρμητο χαμόγελο ενός περαστικού, που θα σου φτιάξει τη μέρα και στην ανιδιοτελή βοήθεια φίλων και αγνώστων.

Όλη η θετική ενέργεια, που θα εκπέμπεις, θα γυρνά πίσω σε σένα και θα εξαπλώνεται.

Για αυτό ψάξε τη χαρά στα μικρά, απλά πράγματα και κάνε τη ζωή σου λίγο πιο ήρεμη και όμορφη. Μη ξεχνάς δεν έχουν πέσει όλα τα προβλήματα του κόσμου πάνω σου. Ακόμα, όμως, και αν έτσι νιώθεις, βγές έξω από το σπίτι, πήγαινε στη φύση, πάρε μία βαθιά ανάσα και ξεκίνα να ονειρεύεσαι...και όλα αυτά με μηδαμινό κόστος.

Κλείσε το μάτι στην ζωή και αυτή θα σου χαμογελάσει!!

Κυριακή, 27 Δεκεμβρίου 2015

12/27/2015

Οικογενειακή υπόθεση


  Η Δ.Π., μας γράφει,



Family moments

"Photo From Pexels"




Χριστούγεννα!Η αγαπημένη μου γιορτή! Η ευκαιρία να ανοίξουν οι καρδιές,η ευκαιρία να περάσεις χρόνο με πρόσωπα αγαπημένα! Αν τα Χριστούγεννα τα αγαπούσα ως παιδί,τα λάτρεψα ως μητέρα. Η γλυκιά αναζήτηση των δώρων των παιδιών μου,η προσπάθεια να τα κρύψω ώστε να μην τα βρουν πριν την παραμονή των Χριστουγέννων,η μεταμεσονύκτια τοποθέτησή τους κάτω από το δέντρο και η ξέφρενη χαρά τους όταν ερχόντουσαν πρωί πρωί να με ξυπνήσουν ώστε να τα ξετυλίξουμε παρέα ήταν και είναι το ακριβότερο δώρο για μένα.Το ατελείωτο παιχνίδι με τα παιδιά μας όλο το Χριστουγεννιάτικο πρωινό και το Χριστουγεννιάτικο τραπέζι στο σπίτι της γιαγιάς και του παππού μαζί με αδέρφια και ξαδέρφια είναι από τις πιο ακριβές αναμνήσεις που κρατώ στη μνήμη μου. Ακόμα και τώρα που η οικονομική κρίση έχει κάνει την αναζήτηση των δώρων λίγο πιο δύσκολη η προετοιμασία αυτής της ξεχωριστής ημέρας με χαροποιεί και με ενθουσιάζει. Το σημαντικότερο όλων όμως είναι η αγαπησιάρικη ατμόσφαιρα των Χριστουγέννων,η σιγουριά πως ό,τι δώρο κι αν υπάρχει κάτω από το δέντρο η οικογένειά μου θα χαρεί το ίδιο γιατί εκείνο που μετράει είναι η αγάπη ανάμεσά μας! Τα Χριστούγεννα είναι η γιορτή της αγάπης και της προσφοράς.Ας το θυμόμαστε όλοι.Τα παιδιά μας έχουν ανάγκη να μας νιώθουν δίπλα μας ,να νιώθουν ασφάλεια στην αγκαλιά μας και να απολαμβάνουν την οικογενειακή θαλπωρή.Αλλά και οι μεγάλοι -παππούδες και γιαγιάδες-μας χρειάζονται αυτές τις ημέρες κοντά τους. Τα δώρα φέτος θα είναι μικρότερα,τα φαγητά λιγότερα,αλλά η αγάπη θα περισσεύει στο σπίτι μας.Μακάρι να ισχύει το ίδιο στα σπίτια όλων των ανθρώπων. Καλά Χριστούγεννα σε όλους! 


12/27/2015

Αναμνήσεις από τα περασμένα


    Ο Δ., μας γράφει, 



Memories from the past

"Photo From Pexels"

Στα παιδικά μου μάτια όλες τις γιορτές τις βίωνα μέσα από το καφενείο του πατέρα μου, σε μια μικρή κωμόπολη της Αιτωλοακαρνανίας. Τα Χριστούγεννα τα απολάμβανα μέσα στην αχλύ της χειμωνιάτικης υγρασίας που με βοηθούσε όσα έκρυβε η θολούρα να τα συμπληρώνω με τον νου μου. Άνθρωποι, τροχοφόρο, φωνές, μαλώματα, καλημέρες, ευχές ανάμεικτα χόρταιναν τα μάτια και τα αυτιά μου, απολαμβάνοντας ένα γιορταστικό μωσαϊκό. Θυμάμαι ιδιαίτερα τις Παραμονές Χρισουγέννων και Πρωτοοχρονιάς που αξημέρωτα τα παιδιά έμπαινα παρέες παρέες μέσα "Να τα πούμε, μπαρμπα Νίκο", έλεγαν στον πατέρα μου κι εκείνος με ένα χαμόγελο μόνο ή με ένα κούνημα του κεφαλιού τους επέτρεπε να ψάλλουν τα κάλαντα τα οποία σιγοτραγουδούσε πάνω από ένα μπρίκι που έψηνε διάφορα είδη καφέ, γλυκύ βραστό, βαρύ γλυκό, με ολίγη, σκέτο ή τσάϊ "ευρωπαϊκό", χαμομήλι ή μολοχάνθι... Οι θαμώνες τυ καφενείου αχνογελούσαν ακούγοντας ξανά και ξανά τις παιδικές φωνές, κι άφηνα δίπλα τους στο μαρμάρινο τραπεζάκι τους ένα μικρό νόμισμα, αντιχάρισμα της χαράς που έλαβαν. ΄Ηταν τότε που όλα φάνταζαν τόσο αδιόρατα ωραία, τόσο αδιόρατα παράξενα,τόσο αδιόρατα μαγικά. Σε ενα μικρό μέρος σε μια γωνιά του θεού, εκεί που πάντα γυρνάει η σκέψη μου κάθε φορά που τα παιδιά τραγουδούν "τα καλά νέα" ακόμα και τώρα που ο πατέρας έχει ταξιδέψει για μέρη μακρινά, που δεν ζω πια στην υγρή πολιτεία που γεννήθηκα, που δεν είμαι πια το μικρό παιδί του καφενείου αλλά ένα μεγάλο παιδί που αγωνίζομαι να μην πεθάνει εκείνος ο μικρός μπόμπιρας που χαιρόταν με τόσα απλά και ταπεινά μικροπραγματάκια και καταστάσεις, την ώρα που ονειρευόμουν μια μεγάλη ζωή ή μια μεγάλη φυγή...


12/27/2015

Αναμνήσεις Χριστίνας


     Η Χριστίνα μας γράφει,

Christina's Memories

"Photo by Ylanite Koppens from Pexels"


Αρχές Δεκέμβρη του 2015 ,ώρα 11.30 

Ήταν ένα ζεστό πρωινό και ο ήλιος έλαμπε αλλά είχε παγωνιά έξω, κάτι που ο μπαμπάς αποκαλεί «ήλιο με δόντια», για μένα ο καλύτερος καιρός. Εκείνος και η μαμά είχαν βγει έξω στην αυλή και τοποθετούσαν τα τελευταία λαμπάκια στα δέντρα και στα λουλούδια. Εγώ απλά παρακολουθούσα από το παράθυρο πώς αναβόσβηναν τα φωτεινά, χρυσά λαμπιόνια. Ήμουν πλέον μεγάλη μα ακόμα και στα δεκαεννιά μου χρόνια ο γλυκός χριστουγεννιάτικος ενθουσιασμός δεν είχε φύγει και πιστεύω πως και στα 60 μου χρόνια εκεί θα βρίσκεται. Η καρδιά μου χαμογελούσε με κάθε λαμπιόνι που άναβε. Το στολισμένο στα κόκκινα , τα χρυσά και τα κυπαρισσί σπίτι μας μύριζε μοσχοκάρυδο, ginger, πορτοκάλι και γαρύφαλλο από τα γλυκά που ετοιμάζαμε με τις αδερφές μου. Το σαλόνι ήταν γεμάτο χαρτιά περιτυλίγματος , κάρτες, σπάγκοι και κόκκινες κορδέλες καθώς και μεγάλες λίστες. Στη τηλεόραση έπαιζε το κλασσικό Home Alone και ταυτόχρονα ακούγαμε στο πικάπ τα πιο όμορφα γιορτινά τραγούδια από τον Michael Buble. Οι γάτες μας έπαιζαν με το χριστουγεννιάτικο δέντρο, μερικές χριστουγεννιάτικες μπάλες είχαν ήδη προσγειωθεί στο πάτωμα και τα κουδουνάκια στο εσωτερικό τους δεν σταματούσαν να χτυπούν. Εκείνη ήταν η στιγμή που ευχαριστούσα το θεό που οι γονείς μου βρίσκονταν στην αυλή και όχι μέσα , αλλιώς οι γάτες δεν θα είχαν καλό ρεβεγιόν εκείνη την νύχτα. 
  
Αφού τελειώσαμε ντυθήκαμε ζεστά και κατεβήκαμε στο κέντρο για την καθιερωμένη βόλτα μας στα μαγαζιά. Αγοράσαμε και κάστανα από τη φουφού, μια παράδοση των Χριστουγέννων. Ανταλλάξαμε και ευχές με την γυναίκα που τα έφτιαχνε. Κάθε χρόνο την βλέπουμε στο δρόμο το χειμώνα να φτιάχνει κάστανα στη φουφού. Είναι μια μεγάλη κυρία, κάποιος θα την έλεγε χίπισσα , το χαμόγελό δε φεύγει από το πρόσωπό της και πάντα εύχεται «Καλή μέρα και συνέχεια» σε όσους τιμούν τα κάστανά της. Μέσα μου χάρηκα που κρατήσαμε και εκείνη τη χρονιά αυτή την παράδοση με τις αδερφές μου. Καθίσαμε να τα απολαύσουμε στη πλατεία του Αγίου Νικολάου σε ένα από τα ξύλινα παγκάκια. Τότε εγώ έκανα ένα pause και παρατήρησα την όλη εικόνα που είχε διαμορφωθεί εκείνο το πρωινό της παραμονής του 2015. Γυναίκες έτρεχαν για τα τελευταία ψώνια και μιλούσαν χαμογελαστά με τους άντρες τους στο τηλέφωνο, άλλες συναντούσαν φίλες τους και αντάλλαζαν ευχές και νέα για τη σημερινή βραδιά και άλλες νεαρές συναντούσαν τους συντρόφους τους καταμεσής της εκκλησίας και αντάλλαζαν όμορφα , γιορτινά φιλιά πάνω από τα μάλλινα κασκόλ τους και συνέχιζαν τα βόλτα τους αγκαλιασμένοι ή πιασμένοι χέρι-χέρι.  Παιδιά γελούσαν και έπαιζαν με τα αλογάκια και τα κατσικάκια που είχαν τοποθετηθεί σε μια φάρμα στο κέντρο της εκκλησίας , μερικά έπιαναν συζητήσεις φιλοσοφικές με άγνωστα παιδιά, που κάθονταν δίπλα τους, γύρω από τα δώρα τους, το φαγητό,  τον Άι-Βασίλη και που πραγματικά μένει και ποια είναι η αληθινή του ηλικία και άλλα απολάμβαναν μαλλί της γριάς στο πεζουλάκι της εκκλησίας καθώς περίμεναν τη μητέρα τους ανυπομονετικά να τελειώσει τη συζήτηση κοινώς κουτσομπολιό που είχε πιάσει με τη φίλη της πιο δίπλα. Παππούδες και γιαγιάδες διάλεγαν χειροποίητα κοσμήματα από πλανόδιους μικροπωλητές για τις μοντέρνες εγγονές τους και γελούσαν γιατί δυσκολεύονταν να επιλέξουν ποιά είναι τα σωστά. Νεαρά , έφηβα κορίτσια κοιτούσαν τα όμορφα αγόρια που τους έκαναν φιγούρα με τα skates τους στην πλατεία και τα μάγουλά τους κοκκίνιζαν από ντροπή και αχ φαντάζομαι οι καρδιές τους πώς θα πήγαιναν. Μερικές έμειναν απλά να τους κοιτούν και φρεσκάριζαν το μακιγιάζ τους , άλλες πιο τολμηρές έκαναν το πρώτο βήμα, τους προσέγγισαν. Χαμόγελα εφηβικά και φράσεις αγάπης πετάχτηκαν στον αέρα! Το χαμόγελο είχε χαραχτεί στο πρόσωπό μου και τα μάτια μου άρχιζαν να βουρκώνουν. Ένιωθα τη καρδιά μου να σφυροκοπάει και από τα χείλη μου βγήκαν τα εξής , κλασσικά για μένα, λόγια : «αχ πόσο συγκινητικό!». Φυσικά οι αδερφές μου ξέσπασαν πάλι σε γέλια , στα οποία ξέσπασα και εγώ αμέσως μετά όταν συνειδητοποίησα πως κάηκα από τα τσουχτερά κάστανα. Και ναι είχα ξεχάσει τα γάντια σπίτι μου!
   
Αυτή είναι η καλύτερη ανάμνηση των Χριστουγέννων η οποία είναι διαχρονική! Είναι η καλύτερη ανάμνηση μέχρι τώρα , η ίδια και απαράλλαχτη. Πάντα εκείνη η μέρα οι δρόμοι είναι γεμάτοι , όλοι γνωστοί-άγνωστοι εύχονται ο ένας τον άλλον, αγκαλιάζονται, μιλούν για τα σχέδια τους την ημέρα της Παραμονής αλλά και των Χριστουγέννων. Γενικά στην ατμόσφαιρα επικρατεί αυτό το μοναδικό συναίσθημα, η αγάπη, ένα συναίσθημα που δεν φεύγει , μένει, αλλάζει ανθρώπους, ενώνει ανθρώπους. Κοινώς  ένα συναίσθημα.......πολυμίξερ! 
  
Γι αυτό φέτος προτείνω ανεπιφύλακτα μια βόλτα στο κέντρο την ημέρα της Παραμονής παρέα με τους αγαπημένους σας, ζεστά κάστανα από τη φουφού και μια παρατήρηση του κόσμου γύρω σας, θα δείτε αγάπη, πολλή αγάπη και τότε οι όποιες στεναχώριες έχετε μέσα σας , απλά θα εξατμιστούν. Επίσης , προσοχή μη ξεχάσετε τα γάντια σας, αλλιώς θα καείτε από τα κάστανα και κάτι τέτοιο δε το θέλουμε τέτοιες γιορτινές μέρες.

Θυμηθείτε :

«Γεμίστε με ευγνωμοσύνη τη κάθε μέρα σας. Δεν υπάρχει πιο μοναδικό πράμα από την απλότητα, τη καλοσύνη, την ειλικρίνεια και αγάπη της καθημερινότητας. Κοιτάξτε γύρω σας, υπάρχει....αρκεί να κοιτάξετε σωστά!Και ξεκινήστε από την οικογένεια και τους αγαπημένους σας όπου η αγάπη διαχέεται απλόχερα και αληθινά.»
















Stay Tuned

 photo sunsetfacebook_zpsb37eb33f.png  photo sunsettwitter_zps4f1cb7d3.png  photo sunsetinstagram_zpsb21f3486.png  photo sunsetyoutube_zpsd9eeb186.png
Follow

Καταθεστε τις δικες σας σκεψεις εδω!

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *