Τρίτη, 22 Δεκεμβρίου 2020

12/22/2020

Μια σταγόνα στον ωκεανό

 Μια σταγόνα στον ωκεανό...

η ύπαρξη μας τόσο μικρή και τόσο μεγάλη συνάμα.

Συγκρίσεις που άλλες φορές ανακουφίζουν και άλλες δεν οδηγούν πουθενά.

Zωές παράλληλες μα και διασταυρούμενες, τόσο ίδιοι μα και τόσο διαφορετικοί.

Μια σταγόνα στον ωκεανό...




Eίναι στιγμές που νιώθω σταγόνα στον ωκεανό...

σαν να ανήκω σε ένα μεγαλύτερο σύνολο, μα και σαν μην ανήκω πουθενά.

Aλήθεια που βρίσκομαι;  Ποιος ο δικός μου ρόλος μέσα σε αυτό το απέραντο γαλάζιο;

Τι μπορώ να προσφέρω εγώ και ποιος θα θέλει να πάρει αυτό που θα δώσω;

Μια σταγόνα στον ωκεανό...

Άραγε πόση αίσθηση προκαλεί η παρουσία μου;

Λένε πως το πέταγμα μιας πεταλούδας στον Αμαζόνιο μπορεί να φέρει βροχή στην Κίνα.

Άραγε πόση είναι η δική μας επιρροή σε αυτό το σύστημα; 

Πόση δύναμη έχουμε να επηρεάσουμε τις συνθήκες;

Πόση δύναμη έχουμε να επηρεάσουμε εμάς;

Μια σταγόνα στον ωκεανό που διψάει να ζήσει,

μια σταγόνα στον ωκεανό που ψάχνει τη δική της θέση μέσα στη θάλασσα,

μια σταγόνα στον ωκεανό που έρχεται αντιμέτωπη με κύματα που μέχρι τότε δεν γνώριζε, 

μια σταγόνα στον ωκεανό που νιώθει μόνη και αποζητά να ξεφύγει, να δραπετεύσει, να απελευθερωθεί...

και ο θερμός ήλιος έρχεται για να της δώσει τη βοήθειά του ή μήπως όχι;

Την κάνει αέρα, την εξατμίζει, τη βοηθά να ανέβει ή μήπως να χαθεί;

Για λίγο πράγματι χάνεται...

η σύσταση της έχει αλλάξει, ούτε η ίδια δεν την αναγνωρίζει...

Μα ποια είναι;  Που είναι;

Ξάφνου η διαδρομή προς τα πάνω είναι διαφωτιστική. Τη βοηθά να δει από ψηλά τι γίνεται κάτω:

Ο ωκεανός δεν είναι ίδιος. Κάτι έχει αλλάξει... Προς το καλό, προς το κακό δεν ξέρει.

Το σίγουρο είναι ότι είναι διαφορετικός.

Υπάρχει ακόμα, συνεχίζει να είναι απέραντος και επιβλητικός, όμως κάτι λείπει.

Μια απειροελάχιστη κουκίδα στον χάρτη έχει χαθεί.

Τώρα ξέρει!

Ξέρει ποια είναι η θέση της. Ξέρει ποια είναι η συνεισφορά της.

Μικρή, μεγάλη δεν έχει σημασία. Ήταν εκεί για κάποιο λόγο. 

Οι διπλανές σταγόνες την αναζητούν, έχουν μικρύνει, αναρωτιούνται τι συνέβη.

Τις βλέπει, τις ακούει, τις αφουγκράζεται.

Θέλει να τις φωνάξει πως είναι ακόμα εδώ αλλά η φωνή της σβήνει, χάνεται..

Θα τα καταφέρω. Θα προσπαθήσω. 

Τώρα που ξέρω πως δεν είμαι μόνη, τώρα που ξέρω τι αξίζω, 

τώρα που ξέρω τι έχω να δώσω και σε ποιον, θα επιστρέψω.

Σύντομα ελπίζω, αλλά και σύντομα να μην είναι θα επιστρέψω.

Το υπόσχομαι! Πρώτα σε μένα και μετά σε σας!

Όσο και αν χρειαστεί θα επιστρέψω δίπλα στις σταγόνες που ήταν εκεί εξ΄' αρχής αλλά εγώ είχα πάψει να τις βλέπω, να τις ακούω, να τις αισθάνομαι...

Η πορεία προς τα πάνω ήταν σκληρή μα και λυτρωτική.

Τώρα παρακαλάω το σύννεφο στο οποίο έχω καθίσει για μια ομαλή προσγείωση.

"Φοβάμαι τα ύψη", του λέω. "Δεν είμαι σίγουρη πως μπορώ να επιστρέψω ακόμη".

Εκείνο χαμογελάει πονηρά: 

"Λυπάμαι δεν υπάρχει άλλος χώρος εδώ. Πρέπει να ακολουθήσουν και άλλες σταγόνες την ίδια διαδρομή. 

Είναι η ώρα να επιστρέψεις,

Κι ας μην είσαι 100% έτοιμη, ποτέ δεν θα 'σαι.

Κι ας φοβάσαι, πάντα θα φοβάσαι λίγο.

Κι ας μην ξέρεις ακριβώς τι να κάνεις και πως, θα το ανακαλύψεις στον δρόμο όπως έκανες μέχρι να φτάσεις εδώ.

Απλά κύλησε, μη στέκεσαι, κύλησε...

Ότι και αν έρθει, μη σταματάς ποτέ να κυλάς...

Να σταματάς για λίγο, να αφουγκράζεσαι και έπειτα απλά κύλησε πάλι...

Κύλησε προς τα εκεί που νιώθεις ζεστασιά.

Όχι απαραίτητα προς τα εκεί που ξέρεις, αλλά προς τα εκεί που αισθάνεται πως χωράς,

 πως έχεις να δώσεις.

Κύλησε και καθώς κυλάς θα ανακαλύψεις που ακριβώς θες να σταματήσεις, ποια πράγματα να ρουφήξεις, ποια να απολαύσεις και από ποια να γεμίσεις,

και έπειτα συνέχισε να κυλάς μέχρι την επόμενη στάση που θα κάνει τη καρδιά σου να φουσκώνει",  αυτά είπε το σύννεφο και ξαφνικά η πτώση ξεκίνησε ή μήπως όχι; 


⧫Chrysa Leimoni⧫

Τετάρτη, 9 Σεπτεμβρίου 2020

9/09/2020

Προσδοκίες, συχνά μια μεγάλη αυταπάτη!

 Μια από τις μεγαλύτερες αυταπάτες της ζωής μας είναι οι προσδοκίες που διατηρούμε για τους άλλους ανθρώπους. 


Στην πραγματικότητα, οι προσδοκίες δεν είναι τίποτα άλλο από τις δικές μα σκέψεις σχετικά με το τι περιμένουμε από το άτομο που έχουμε απέναντι μας. 


"Photo From Google"


Όμως, δεν αφορούν τον άλλον. Αφορούν εμάς. 


Δημιουργούνται από τις δικές μας πρότερες εμπειρίες και βιώματα. 


Το δύσκολο με τις προσδοκίες είναι ότι αναμιγνύουν πολλά έντονα συναισθήματα. 


Μέσα σε αυτές υπάρχει έντονα κρυμμένος πόνος, θλίψη, απογοήτευση αλλά και ενθουσιασμός, ελπίδα και ευγνωμοσύνη. 


Ένα ακόμη χαρακτηριστικό τους είναι η αφηρημένη διάσταση που τις περικλείει. 


Περιμένουμε, αλλά τι ακριβώς περιμένουμε;


Ξέρουμε;


Και ακόμη περισσότερο, εάν ξέρουμε τι περιμένουμε από τον άλλον;


Άραγε, καταφέραμε ποτέ αυτό να το εκφράσουμε; 


Καταφέραμε ποτέ να εξηγήσουμε τι είναι αυτό που χρειαζόμαστε και για ποιο λόγο; ή απλώς περιμέναμε καρτερικά ο άλλος να μαντέψει αυτό που εμείς είχαμε στο κεφάλι μας και νευριάσαμε όταν εκείνος απλώς δεν κατάφερε να κάνει σωστή μαντεψιά;


Είναι όμορφο και υγιές να υπάρχουν προσδοκίες, είναι απαραίτητο όμως να φροντίσω αυτές να τις περάσω στον άλλον, δίνοντάς του την ευκαιρία να επιλέξει αν μπορεί και αν θέλει να ανταποκριθεί σε αυτές. 


Δεν μπορώ, όμως, να εξαπολύω κατηγορίες, όταν εγώ ο ίδιος/ίδια δεν έχω φροντίσει να τις μοιραστώ εξ' αρχής. 


Στις ανθρώπινες σχέσεις, αναπόφευκτα όλοι περιμένουμε κάτι. Αυτό το κάτι, όμως, μπορεί να είναι κάτι εντελώς διαφορετικό για τον καθένα μας και είναι οκ αυτό. 


Το πιο σημαντικό από όλα είναι ο καθένας μας ξεχωριστά να αναγνωρίζει τις δικές του ανάγκες, τις δικές του επιθυμίες. 


Όταν ο καθένας μας μάθει να αναγνωρίζει τις δικές του ανάγκες και να παλεύει για αυτές, τότε θα μάθει και να τις διεκδικεί με έναν τρόπο ώριμο. 


Θυμηθείτε, όμως, πως το αν ο άλλος θα σεβαστεί ή όχι αυτές τις επιθυμίες, είναι ένα ξεχωριστό κομμάτι, που θα διαχειριστείτε τότε. 


Το σημαντικό είναι να μη φοβάστε, να διεκδικείτε αυτά που αγαπάτε, χρειάζεστε και σας κάνουν να αισθάνεστε καλά, αποδεχόμενοι πάντα πως το τι θα κάνει η άλλη πλευρά δεν είναι δικό σας θέμα. 


Δική σας δουλειά είναι να αγαπάτε τον εαυτό σας, να τον υπερασπίζεστε και να παραμένετε ανοιχτοί στις εμπειρίες σας ώστε να δείτε που η καρδιά σας αισθάνεται τη μεγαλύτερη ασφάλεια να παραμείνει, να εμπιστευθεί και να δοκιμάσει τις αντοχές της. 


Προσπαθήστε να μείνετε συνεπείς στις δικές σας αξίες με την ελπίδα να βρεθείτε σε μέρη όπου οι αξίες σας θα συμπλέουν διότι διαφορετικά, κάποιος δεν θα ναι πραγματικά ευτυχισμένος. 



⧫Chrysa Leimoni⧫

Παρασκευή, 10 Ιουλίου 2020

7/10/2020

Ευγνωμοσύνη, ο καλύτερος τρόπος για να πεις ευχαριστώ!



Υπάρχουν άνθρωποι που ενώ δε σε ξέρουν καλά καλά, σε βάζουν στην καθημερινότητά τους, σου ανοίγουν τα σπίτια τους, σε εμπιστεύονται.
Δε σε ξέρουν προσωπικά, ίσως έχουν ορισμένες συστάσεις για σένα αλλά τίποτα παραπάνω, κι όμως δείχνουν όλη την καλή διάθεση να συνεργαστούν μαζί σου.

Είναι ξεκάθαροι και ντόμπροι. Σου εξηγούν τι περιμένουν από σένα αλλά μετρούν και τη δική σου γνώμη. Δεν είσαι για αυτούς άλλη μια συνεργασία από τις πολλές. Σε βλέπουν σαν άνθρωπο, σαν προσωπικότητα και όχι σαν υποχρέωση που έχουν να ξοφλήσουν.


Σου δίνουν δουλειά και την ευκαιρία να κάνεις τα όνειρα σου πραγματικότητα. Σου δίνουν τόσες οδηγίες όσες απαιτούνται για να κυλούν ομαλά τα πράγματα και τόσες ελευθερίες όσες χρειάζεσαι για να παραμένεις δημιουργικός και γεμάτος κίνητρα.

Μια άριστη επαγγελματική σχέση που μετατρέπεται δειλά -  δειλά σε σχέση ζωής. Βήμα – βήμα. Κάθε μέρα και ένα λιθαράκι εμπιστοσύνης, κάθε μέρα και μια μεγαλύτερη δόση οικειότητας.

Αυτό που εκτιμώ περισσότερο σε αυτούς τους ανθρώπους είναι το γεγονός πως δεν φοβούνται να εμπιστευθούν. Ακόμη και αν στο παρελθόν τους είχαν εξαπατήσει, κοροϊδέψει, απογοητεύσει, εκείνοι είναι και πάλι πρόθυμοι όχι μόνο να δώσουν επαγγελματικές ευκαιρίες αλλά και να μοιραστούν μαζί σου προσωπικά βιώματα και στιγμές.

Με φόβο μεν μη τη πατήσουν πάλι, αλλά με θάρρος και πίστη στους ανθρώπους, σε κάνουν να αισθάνεσαι μέλος της οικογένειάς τους. Σου δείχνουν έμπρακτα την εκτίμηση που τρέφουν για σένα και δεν το παίζουν δήθεν αφεντικά. Νοιάζονται για το πώς είσαι δείχνοντας γνήσιο ενδιαφέρον.

Σ’ αυτούς τους ανθρώπους, στους δικούς μου ανθρώπους, που βρέθηκαν εντελώς τυχαία στο δρόμο μου, αλλά άνοιξαν την αγκαλιά και το σπίτι τους για μένα, που με βοήθησαν όταν το είχα ανάγκη, που στάθηκαν και εξακολουθούν να στέκονται δίπλα μου μετά το πέρας της επαγγελματικής συνεργασίας μας, θέλω να πω ένα τεράστιο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

Ευγνωμονώ τη στιγμή που σας γνώρισα, για τις εμπειρίες που έζησα κοντά σας, για τα μαθήματα ζωής που κέρδισα αλλά πολύ περισσότερο για τη θέση που έχω και έχετε πλέον στην καρδιά μου.
Για όλα αυτά και άλλα πολλά ευχαριστώ!

⧫Chrysa Leimoni⧫



Πέμπτη, 2 Απριλίου 2020

4/02/2020

Οι όμορφες μέρες δεν έχουν τον ήλιο ανάγκη

Μας γράφει η Ευφροσύνη - Μυρτώ Πολυχρόνη,



Παλεύει ξανά ο χειμώνας με την άνοιξη.

Κι εμείς, ενώ γνωρίζουμε τον νικητή, πάντοτε είμαστε ανήσυχοι και ανασφαλείς. Αγωνιούμε για το πότε θα είναι μόνιμα ηλιόλουστες οι μέρες.

Στο μυαλό μας, μόλις βγει ο ήλιος, μειώνονται οι δυσκολίες της καθημερινότητας. Όσο όμως, κι αν θέλουμε να μην υπάρχει αυτή η κυκλοθυμία του καιρού, δεν μπορούμε να την αποφύγουμε. 
Άλλωστε, αυτό είναι η άνοιξη: ο συνδυασμός βροχής και συννεφιάς με μια ταυτόχρονη εναλλαγή γαλανού ουρανού και φωτός.


"Photo From Google"

Ίσως, γι αυτό είναι και η αγαπημένη μου εποχή. Μού θυμίζει τη ζωή· γεμάτη από ελπίδα και μελαγχολία. Όταν βιώνεις όμως το κάθε λεπτό με τα καλά και τα άσχημά του, με τις μπόρες και τις λιακάδες του, τότε απολαμβάνεις τη ζωή.

Διάβασα κάποτε πως ένας αποτελεσματικός τρόπος για να μην κατακλύζεσαι από αρνητικές σκέψεις και συναισθήματα, είναι να βρίσκεται το μυαλό σου συγκεντρωμένο στο βίωμα της συγκεκριμένης εμπειρίας, έτσι ώστε να μη χάνεις τη στιγμή περιμένοντας πάντοτε μια καλύτερη.

Σίγουρα, οι όμορφες μέρες είναι πολύ κοντά. Πώς το ξέρω; πες το ελπίδα, πίστη ή απλώς φυσικό επακόλουθο, που βασίζεται στο πλήρωμα του χρόνου. 

Γι αυτό, μην διώχνεις τη στιγμή από πάνω σου. Ζήσε τη στο έπακρο και μην σκας…




Σκάσε ένα χαμόγελο και αφέσου…!!!!.

Εσένα ποια είναι τα συναισθήματα σου σήμερα; Μη περιμένεις. Απλώς μοιράσου τα! 



Τρίτη, 31 Μαρτίου 2020

3/31/2020

Φοβάμαι, είναι κακό;


Καθημερινά καλούμαστε να ανταπεξέλθουμε σε ένα πλήθος κοινωνικών και προσωπικών υποχρεώσεων που αυξάνουν το επίπεδο άγχους μας, πράγμα που συχνά μας προκαλεί φόβο ότι δεν θα καταφέρουμε να φέρουμε σε πέρας τις μικρές μας αυτές "αποστολές".



 "Photo From Google"

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ αν είστε αρκετά ικανός ώστε να αναλάβετε ένα συγκεκριμένο έργο;

Νιώσατε ποτέ ανασφάλεια για το αποτέλεσμα μιας εργασίας που είχατε αναλάβει προσωπικά;

Φοβηθήκατε τα σχόλια και τις παρατηρήσεις των υπολοίπων;

Βρεθήκατε ποτέ παρών σε συζήτηση όπου φοβηθήκατε να πάρετε τον λόγο γιατί θεωρήσατε ότι αυτό που είχατε να πείτε δεν θα ήταν αρκετά ενδιαφέρον ή σημαντικό για να ακουστεί;

Τέλος, πόσο συχνά αναλαμβάνετε την ευθύνη των πράξεων σας και τολμάτε να πείτε ότι κάνατε απλώς ένα λάθος;

Αυτά είναι μόνο μερικά από τα χιλιάδες παραδείγματα φοβικών σκέψεων που κατακλύζουν σε καθημερινή βάση τον ανθρώπινο εγκέφαλο.

Ωστόσο, είναι λογικό εν μέρει να φοβόμαστε διότι είτε το θέλουμε είτε όχι ο φόβος είναι κομμάτι της ίδιας μας της ύπαρξης και ορισμένες φορές λειτουργεί προστατευτικά για μας. Για παράδειγμα, αν δεν είχαμε την αίσθηση του φόβου ως προς τα αγρία ζώα όπως τους καρχαρίες, θα πλησιάζαμε αυτά τα πλάσματα ξανά και ξανά δίχως να λαμβάνουμε τις κατάλληλες προφυλάξεις με αποτέλεσμα να γινόμαστε το πρόγευμα τους κάθε φορά. Ο φόβος έχει λόγο που υπάρχει στις ζωές μας και αυτός δεν είναι άλλος από το να προσπαθεί να μας κρατήσει ασφαλείς.

Όταν όμως μας κατακλύζει κάνοντας μας να φοβόμαστε και την σκιά μας τότε μας κρατάει στάσιμους καθώς δεν μας αφήνει να αναπτυχθούμε.
Υπάρχει επομένως ένα κομβικό σημείο, ένα όριο που όταν το διαπεράσουμε, ο φόβος μας αρχίζει να γίνεται αυτοκαταστροφικός. Αντί να μας προστατεύσει προειδοποιώντας μας για τον αντικειμενικό κίνδυνο που πλησιάζει, αρχίζει να γίνεται ένας εφιάλτης που ειδοποιεί για κίνδυνο ανά πάσα στιγμή χωρίς κανένα αντικειμενικό φίλτρο. Είναι λες και ο μηχανισμός έχει χαλάσει και από μηχανισμός άμυνας γίνεται μηχανισμός επίθεσης, και μάλιστα όχι προς κάποιον απειλητικό, εξωτερικό εχθρό αλλά προς εμάς τους ίδιους.

Ως ένα βαθμό είναι λογικό να φοβόμαστε ότι τα πράγματα δεν θα πάνε έτσι όπως τα σχεδιάζουμε. Ο εγκέφαλος μας κάνει συχνά αυτό το γνωστικό λάθος. Τείνει να επικεντρώνεται επανειλημμένα στα αρνητικά σημάδια, αγνοώντας παντελώς τα θετικά. Αυτό μας προδιαθέτει αρνητικά γεμίζοντας μας ανασφάλεια και αμφιβολία. Ωστόσο, αν αφήσουμε αυτή την κατάσταση να γενικευθεί, πολύ γρήγορα θα βγούμε εκτός ελέγχου και πριν το καταλάβουμε τα αρνητικά μας συναισθήματα θα μας έχουν κατακλύσει για τα καλά.

Αυτό που πρέπει να κάνουμε εκείνη τη στιγμή είναι να πατήσουμε ΠΑΥΣΗ. Όταν είστε τρομερά στρεσαρισμένοι, δώστε λίγα δευτερόλεπτα στον εαυτό σας, αναγνωρίστε αυτό που συμβαίνει (π.χ. αυτή τη στιγμή φαίνεται πως είμαι τρομερά αγχωμένος/φοβισμένος) και μάλλον η σκέψη μου έχει πάρει μια αρνητική τροχιά, η οποία φαίνεται να μη με βοηθάει καθόλου να συγκεντρωθώ στον στόχο μου.

Ωραία! Τώρα που το αναγνώρισες, μην επικρίνεις τον εαυτό σου. Συμβαίνει σε όλους μας. Δεν είναι όλες οι στιγμές ίδιες, ούτε όλες οι συνθήκες. Υπάρχουν και οι μέρες που είμαστε τρομερά αγχωμένοι αλλά και πάλι είμαστε εμείς. Εμείς που προχθές είχαμε εκείνη τη μεγάλη επιτυχία, εμείς που πριν από λίγο ζήτησαν τη βοήθεια μας και τη δώσαμε. Απλώς πριν ένα λεπτό είχαμε μια στιγμή σύγχυσης και είναι οκ αυτό.

Δείτε τον εαυτό σας πιο σφαιρικά, πιο αντικειμενικά. Μην απομονώνετε στιγμές και καταστάσεις γιατί δεν είστε μονάχα αυτό. Είστε πολλά παραπάνω. Καθημερινά κάνετε ένα σωρό πράγματα που ούτε καν τους δίνετε σημασία, απλά τα προσπερνάτε γιατί έχετε συνηθίσει να τα κάνετε και τα υποτιμάτε. Κακώς. Μην αναγνωρίζετε μόνο τα άσχημα. Αποδεχθείτε όλες τις πλευρές σας και αφού διαπιστώσετε ότι αυτή ήταν μόνο μια στιγμή σύγχυσης ανάμεσα σε τόσες άλλες στιγμές, εξετάστε τις επιλογές σας. Αν σας βοηθάει, καταγράψτε τες κι όλας. Αφού έχετε μπροστά σας τις εναλλακτικές, διαλέξτε εκείνη που σας κάνει περισσότερο και προχωρήστε με θάρρος.

Ναι τα πράγματα δεν πάνε πάντα καλά. Ναι δεν μπορούμε να προβλέψουμε τα πάντα. Ναι δεν θα ‘μαστε πάντα σε φόρμα και δε θα τα κάνουμε όλα τέλεια. Όμως, αυτό είναι μόνο μια ευκαιρία αναδιάρθρωσης και προόδου. Να είστε ευέλικτοι. Να η ευκαιρία σας να σκεφτείτε νέους τρόπους για να προχωρήσετε. Να είστε επιεικείς. Να σας αγαπάτε και να σας δίνετε ώθηση να προχωράτε μπροστά, κι ας μην είστε τέλειοι. Δεν σας θέλουμε τέλειους, σας θέλουμε ανθρώπινους, ευσυνείδητους και ψυχικά υγιείς.

 Εσείς πως αντιμετωπίζετε τους φόβους σας; 



Chrysa Leimoni


Πέμπτη, 19 Μαρτίου 2020

3/19/2020

Συνέντευξη με την Κατερίνα Μερκονιάν - Δημητριάδη


Η ψυχολόγος - ψυχοθεραπεύτρια, Κατερίνα Μερκονιάν - Δημητριάδη μιλάει στο Ψυχής Κατάθεση:



Η Κατερίνα Μερκονιάν - Δημητριάδη σπούδασε Ψυχολογία στο Βουκουρέστι της Ρουμανίας και έχει αναγνώριση τίτλων σπουδών ισότιμη με το τμήμα Ψυχολογίας του πανεπιστημίου Αθηνών.  Ειδικεύτηκε στην ψυχοθεραπεία Gestalt, στο κέντρο Ψυχοθεραπείας και Εκπαίδευσης  Gestalt Foundation στη Θεσσαλονίκη. Επίσης, είναι μέλος της Ελληνικής Εταιρίας Ψυχοθεραπείας Gestalt (H.A.G.T) και της Ευρωπαϊκής Εταιρίας Ψυχοθεραπείας (E.A.G.T.). Τα τελευταία χρόνια διατηρεί το ιδιωτικό της γραφείο στο Βόλο όπου εργάζεται με ενήλικες, εφήβους, ζευγάρια και ομάδες.


Τη ρωτήσαμε, λοιπόν, και μας απάντησε:

Γιατί επιλέξατε να γίνετε ψυχολόγος;

Αρχικά, το επέλεξα ως μέρος της προσωπικής μου αναζήτησης. Όσο περνούσαν τα χρόνια και ειδικά αφότου ήρθα σε επαφή με την Ψυχοθεραπεία Gestalt, συνειδητοποίησα ότι δε θα μπορούσα να ασχοληθώ με κάτι άλλο.

Πόσο εύκολο είναι να κυνηγάμε τα όνειρά μας;

Μέσα από τα όνειρα επιδιώκουμε την ολοκλήρωση, την αυτοπραγμάτωσή μας. Όσο νόημα και ζωντάνια και αν μας δίνει αυτή η διαδικασία, κρύβει παγίδες που μας εγκλωβίζουν. Αυτά τα όνειρα είναι δικά μας ή προσδοκίες σημαντικών ανθρώπων της ζωής μας; 
Τα όνειρα δεν αποτελούν "κυνήγι", αλλά μια διαδρομή ζωής που περιλαμβάνει σχέσεις, αλληλεπίδραση, προκλήσεις, εμπόδια, συναισθήματα...
Χρειάζεται λοιπόν να ανακαλύψουμε ποιοι είμαστε, ποιες είναι οι ανάγκες μας στο "εδώ και τώρα", ώστε να καταφέρουμε κάποια στιγμή να ονειρευτούμε ελεύθεροι.

Ποια πιστεύετε είναι τρία βασικά χαρακτηριστικά ενός καλού ψυχολόγου;

Παρατήρηση- Ενσυναίσθηση - Αποδοχή


Με ποια θέματα καταπιάνεστε κυρίως;

Με ότι προκύπτει στη θεραπευτική συνάντηση. Ενδεικτικά: διαπροσωπικές σχέσεις, άγχος - κατάθλιψη, διαζύγιο, πένθος, χρόνιες ασθένειες κτλ. Μέσα από τη διερεύνηση και το διάλογο, αποφασίζουμε τον καλύτερο τρόπο παρέμβασης και θεραπείας για τον καθένα. Όπου χρειάζεται υπάρχει συνεργασία και με άλλες ειδικότητες.

Πείτε μας δυο λόγια για την προσέγγιση που ακολουθείτε στην ψυχοθεραπεία. Τι σας κέρδισε στην Gestalt; 

Η ψυχοθεραπεία Gestalt είναι μια θεραπευτική παρέμβαση που θεμελιώθηκε από τους Fritz & Laura Perls τη δεκαετία του 40. Βασικός της στόχος είναι το άτομο να αποκτήσει επίγνωση του τι βιώνει και πράττει. Η θεραπευτική προσέγγιση Gestalt ενισχύει την άμεση εμπειρία στο "εδώ και τώρα", εστιάζει στο "τι" και το "πως" το άτομο σκέφτεται, αισθάνεται και πράττει σε αλληλεπίδραση με το περιβάλλον του, χτίζοντας έναν αυθεντικό διάλογο στη θεραπευτική σχέση.

Αυτή η ολιστική και υπαρξιακή της βάση είναι που με γοήτευσε. Ο άνθρωπος αντιμετωπίζεται ως μια ολότητα, που μέσα από την υποκειμενική του εμπειρία και επίγνωση, είναι υπεύθυνος για τις επιλογές του και τον προορισμό του. 

Πότε χρειάζεται κανείς να πάει σε έναν ψυχολόγο/ειδικό ψυχικής υγείας;

Όταν νιώσει την ανάγκη να κάνει κάτι για αυτά που τον απασχολούν. Όταν αποφασίσει να γνωρίσει τον εαυτό του, να κλείσει μισοτελειωμένες υποθέσεις και να πάψει να ζει την επανάληψη των ίδιων μοτίβων στην ζωή του.

Τι θα λέγατε στους ανθρώπους που ακόμη πιστεύουν πως το να πας σε κάποιον ειδικό ψυχικής υγείας είναι ταμπού;

Ότι για ακόμη μια φορά δίνουν αξία στο "τι θα πει ο κόσμος" και όχι στην προσωπική τους ανάγκη να φροντίσουν την ψυχική τους υγεία. 

Υπάρχουν προοπτικές στην Ελλάδα στον τομέα της Ψυχολογίας; Τι συμβουλή θα δίνατε στα νέα παιδιά που αποφοιτούν τώρα από τα πανεπιστήμια Ψυχολογίας;

Φυσικά και υπάρχουν προοπτικές σε όλες τις επιστήμες με κέντρο τον άνθρωπο. Τα νέα παιδιά που αποφοιτούν από το πανεπιστήμιο Ψυχολογίας, πρέπει να γνωρίζουν πως βρίσκονται στον πρώτο σταθμό του ταξιδιού. Να φροντίσουν να το απολαύσουν, όποιες και αν είναι οι επιλογές τους στη συνέχεια.

Εσείς προσωπικά κάνετε κάτι για να αποφορτιστείτε από το βάρος της δουλειάς σας;

Σε προσωπικό επίπεδο προσπαθώ να φροντίζω τον εαυτό μου και να περνώ ευχάριστο χρόνο με την οικογένεια μου και τους φίλους μου. Σε επαγγελματικό επίπεδο συνεχίζω να εποπτεύομαι και να εκπαιδεύομαι, ώστε να έχω ένα ασφαλές δίκτυο στήριξης.

Ποια είναι τα σχέδιά σας για το μέλλον;

Να ζω στο "εδώ και τώρα". 


Ποιο είναι το μότο σας; 

Σημασία έχει το ταξίδι και όχι ο προορισμός.


Ευχαριστώ θερμά την κυρία Κατερίνα Μερκονιάν - Δημητριάδη για την όμορφη συνέντευξη που μου παραχώρησε και της εύχομαι ότι καλύτερο σε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο!

Αν θέλετε να επικοινωνήσετε μαζί της, μπορείτε να το κάνετε μέσω email:  psychologismos@gmail.com 
ή τηλεφώνου:  24210 - 23982/ 6975755883, 
ενώ αν θέλετε να μάθετε περισσότερα για κείνη μπορείτε να ρίξετε μια ματιά στην επαγγελματική σελίδα της εδώ: http://www.psychologismos.gr/








Stay Tuned

 photo sunsetfacebook_zpsb37eb33f.png  photo sunsettwitter_zps4f1cb7d3.png  photo sunsetinstagram_zpsb21f3486.png  photo sunsetyoutube_zpsd9eeb186.png
Follow

Τα αγαπημένα σας!