Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Psychology. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Psychology. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη, 31 Μαρτίου 2020

3/31/2020

Φοβάμαι, είναι κακό;


Καθημερινά καλούμαστε να ανταπεξέλθουμε σε ένα πλήθος κοινωνικών και προσωπικών υποχρεώσεων που αυξάνουν το επίπεδο άγχους μας, πράγμα που συχνά μας προκαλεί φόβο ότι δεν θα καταφέρουμε να φέρουμε σε πέρας τις μικρές μας αυτές "αποστολές".

I am scared, is this bad?

 "Photo From Google"

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ αν είστε αρκετά ικανός ώστε να αναλάβετε ένα συγκεκριμένο έργο;

Νιώσατε ποτέ ανασφάλεια για το αποτέλεσμα μιας εργασίας που είχατε αναλάβει προσωπικά;

Φοβηθήκατε τα σχόλια και τις παρατηρήσεις των υπολοίπων;

Βρεθήκατε ποτέ παρών σε συζήτηση όπου φοβηθήκατε να πάρετε τον λόγο γιατί θεωρήσατε ότι αυτό που είχατε να πείτε δεν θα ήταν αρκετά ενδιαφέρον ή σημαντικό για να ακουστεί;

Τέλος, πόσο συχνά αναλαμβάνετε την ευθύνη των πράξεων σας και τολμάτε να πείτε ότι κάνατε απλώς ένα λάθος;

Αυτά είναι μόνο μερικά από τα χιλιάδες παραδείγματα φοβικών σκέψεων που κατακλύζουν σε καθημερινή βάση τον ανθρώπινο εγκέφαλο.

Ωστόσο, είναι λογικό εν μέρει να φοβόμαστε διότι είτε το θέλουμε είτε όχι ο φόβος είναι κομμάτι της ίδιας μας της ύπαρξης και ορισμένες φορές λειτουργεί προστατευτικά για μας. Για παράδειγμα, αν δεν είχαμε την αίσθηση του φόβου ως προς τα αγρία ζώα όπως τους καρχαρίες, θα πλησιάζαμε αυτά τα πλάσματα ξανά και ξανά δίχως να λαμβάνουμε τις κατάλληλες προφυλάξεις με αποτέλεσμα να γινόμαστε το πρόγευμα τους κάθε φορά. Ο φόβος έχει λόγο που υπάρχει στις ζωές μας και αυτός δεν είναι άλλος από το να προσπαθεί να μας κρατήσει ασφαλείς.

Όταν όμως μας κατακλύζει κάνοντας μας να φοβόμαστε και την σκιά μας τότε μας κρατάει στάσιμους καθώς δεν μας αφήνει να αναπτυχθούμε.
Υπάρχει επομένως ένα κομβικό σημείο, ένα όριο που όταν το διαπεράσουμε, ο φόβος μας αρχίζει να γίνεται αυτοκαταστροφικός. Αντί να μας προστατεύσει προειδοποιώντας μας για τον αντικειμενικό κίνδυνο που πλησιάζει, αρχίζει να γίνεται ένας εφιάλτης που ειδοποιεί για κίνδυνο ανά πάσα στιγμή χωρίς κανένα αντικειμενικό φίλτρο. Είναι λες και ο μηχανισμός έχει χαλάσει και από μηχανισμός άμυνας γίνεται μηχανισμός επίθεσης, και μάλιστα όχι προς κάποιον απειλητικό, εξωτερικό εχθρό αλλά προς εμάς τους ίδιους.

Ως ένα βαθμό είναι λογικό να φοβόμαστε ότι τα πράγματα δεν θα πάνε έτσι όπως τα σχεδιάζουμε. Ο εγκέφαλος μας κάνει συχνά αυτό το γνωστικό λάθος. Τείνει να επικεντρώνεται επανειλημμένα στα αρνητικά σημάδια, αγνοώντας παντελώς τα θετικά. Αυτό μας προδιαθέτει αρνητικά γεμίζοντας μας ανασφάλεια και αμφιβολία. Ωστόσο, αν αφήσουμε αυτή την κατάσταση να γενικευθεί, πολύ γρήγορα θα βγούμε εκτός ελέγχου και πριν το καταλάβουμε τα αρνητικά μας συναισθήματα θα μας έχουν κατακλύσει για τα καλά.

Αυτό που πρέπει να κάνουμε εκείνη τη στιγμή είναι να πατήσουμε ΠΑΥΣΗ. Όταν είστε τρομερά στρεσαρισμένοι, δώστε λίγα δευτερόλεπτα στον εαυτό σας, αναγνωρίστε αυτό που συμβαίνει (π.χ. αυτή τη στιγμή φαίνεται πως είμαι τρομερά αγχωμένος/φοβισμένος) και μάλλον η σκέψη μου έχει πάρει μια αρνητική τροχιά, η οποία φαίνεται να μη με βοηθάει καθόλου να συγκεντρωθώ στον στόχο μου.

Ωραία! Τώρα που το αναγνώρισες, μην επικρίνεις τον εαυτό σου. Συμβαίνει σε όλους μας. Δεν είναι όλες οι στιγμές ίδιες, ούτε όλες οι συνθήκες. Υπάρχουν και οι μέρες που είμαστε τρομερά αγχωμένοι αλλά και πάλι είμαστε εμείς. Εμείς που προχθές είχαμε εκείνη τη μεγάλη επιτυχία, εμείς που πριν από λίγο ζήτησαν τη βοήθεια μας και τη δώσαμε. Απλώς πριν ένα λεπτό είχαμε μια στιγμή σύγχυσης και είναι οκ αυτό.

Δείτε τον εαυτό σας πιο σφαιρικά, πιο αντικειμενικά. Μην απομονώνετε στιγμές και καταστάσεις γιατί δεν είστε μονάχα αυτό. Είστε πολλά παραπάνω. Καθημερινά κάνετε ένα σωρό πράγματα που ούτε καν τους δίνετε σημασία, απλά τα προσπερνάτε γιατί έχετε συνηθίσει να τα κάνετε και τα υποτιμάτε. Κακώς. Μην αναγνωρίζετε μόνο τα άσχημα. Αποδεχθείτε όλες τις πλευρές σας και αφού διαπιστώσετε ότι αυτή ήταν μόνο μια στιγμή σύγχυσης ανάμεσα σε τόσες άλλες στιγμές, εξετάστε τις επιλογές σας. Αν σας βοηθάει, καταγράψτε τες κι όλας. Αφού έχετε μπροστά σας τις εναλλακτικές, διαλέξτε εκείνη που σας κάνει περισσότερο και προχωρήστε με θάρρος.

Ναι τα πράγματα δεν πάνε πάντα καλά. Ναι δεν μπορούμε να προβλέψουμε τα πάντα. Ναι δεν θα ‘μαστε πάντα σε φόρμα και δε θα τα κάνουμε όλα τέλεια. Όμως, αυτό είναι μόνο μια ευκαιρία αναδιάρθρωσης και προόδου. Να είστε ευέλικτοι. Να η ευκαιρία σας να σκεφτείτε νέους τρόπους για να προχωρήσετε. Να είστε επιεικείς. Να σας αγαπάτε και να σας δίνετε ώθηση να προχωράτε μπροστά, κι ας μην είστε τέλειοι. Δεν σας θέλουμε τέλειους, σας θέλουμε ανθρώπινους, ευσυνείδητους και ψυχικά υγιείς.

 Εσείς πως αντιμετωπίζετε τους φόβους σας; 



Chrysa Leimoni


Σάββατο, 14 Μαρτίου 2020

3/14/2020

Η αυτοφροντίδα είναι αξία ανεκτίμητη!



Ένα κύμα αναστάτωσης, καχυποψίας, φόβου και ανασφάλειας έχει φωλιάσει το τελευταίο διάστημα στις καρδιές μας.

Είναι γεγονός. Μια επιδημία μας έχει βγάλει εκτός της τροχιάς μας.

Τάραξε τις μέχρι τώρα συνήθειες μας, ταρακούνησε τα πιστεύω μας, άλλαξε την κοσμοθεωρία μας.

Ο τρόμος είναι χαραγμένος στα μάτια και τις φωνές πολλών ανθρώπων, οι οποίοι όμως συνεχίζουν πάση θυσία να προσπαθούν για το καλύτερο.

selfcare is value

"Photo from Google"

Πρωτόγνωρες οι καταστάσεις, πρωτόγνωρες και οι αντιδράσεις, οι κινήσεις μας.

Είναι αλήθεια πως δεν ήμασταν συνηθισμένοι σε τέτοια συμβάντα, όμως η καθημερινότητα για άλλη μια φορά έρχεται να μας δείξει πόσο ανατρεπτική είναι και πως πολλά πράγματα συχνά ξεφεύγουν του ελέγχου μας.

Δεν είναι εύκολο να το αποδεχτείς πάντα αυτό.

Πως με τόση πρόοδο η επιστήμη, δεν είναι ικανή να αντιμετωπίσει έναν ιό.

Οι νέες συνθήκες και τα νέα δεδομένα χρειάζονται πάντα χρόνο και υπομονή μέχρις ότου ενσωματωθούν στην πραγματικότητα μας.

Μπορεί όλη αυτή η κατάσταση να μας έφερε μπροστά σε μια νέα πρόκληση, όμως μας δίνει και μια ευκαιρία να δείξουμε την υπευθυνότητα και το σεβασμό μας τόσο απέναντι στους εαυτούς μας όσο και απέναντι στους άλλους (δικούς μας και μη).

Σίγουρα δεν βρίσκονται όλα στον δικό μας έλεγχο, σίγουρα περιμένουμε βοήθεια από τους ειδικούς, οι οποίοι πραγματικά παλεύουν με όλη τη δύναμη της ψυχής τους για να μας θωρακίσουν, όμως απαραίτητη είναι και η δική μας συμβολή.

Η αυτοφροντίδα είναι αξία ανεκτίμητη που μεταλαμπαδεύεται μέσα στις οικογένειες.
 Ο καθένας μας θα πρέπει να δείχνει την αγάπη προς τον εαυτό του φροντίζοντάς τον και με αυτή την μικρή και απλή κίνηση αυτόματα φροντίζει και τους άλλους γύρω του.

Καθώς ως γνωστόν το πέταγμα μιας πεταλούδας στον Αμαζόνιο, μπορεί να φέρει βροχή στην Κίνα.

 Με λίγα λόγια, αν ο καθένας από εμάς φροντίζει τόσο για την προσωπική του υγιεινή όσο και για την ψυχική του ηρεμία και προστασία, τότε ένα ευρύτερο σύνολο ανθρώπων θα απολαμβάνει τα προνόμια μιας κοινωνίας που σέβεται, εκτιμά και αγαπά τους ανθρώπους που την απαρτίζουν.

#Μένουμε σπίτι φροντίζοντας να κάνουμε πράγματα που προάγουν την ψυχική μας ανθεκτικότητα μένοντας ήρεμοι και έτοιμοι να βοηθήσουμε και να βοηθηθούμε με όλους τους δυνατούς τρόπους.




⧫Chrysa Leimoni⧫

Δευτέρα, 17 Φεβρουαρίου 2020

2/17/2020

Μη χάνεσαι εαυτέ!



Σε ξέρω από τότε που με θυμάμαι...

Σε κουβαλώ πάντα και παντού μαζί μου...

Είσαι το μόνο "όπλο" που έχω....

Είσαι το όχημα για να πετύχω όσα έχω ονειρευτεί...



"Photo from Google"

Εσύ πρεσβεύεις όλα όσα πιστεύω, όσα είμαι και όσα θέλω να γίνω. 

Χωρίς εσένα δεν θα ξεχώριζα ανάμεσα στο πλήθος. 

Δεν θα γινόμουν καν αντιληπτή. 

Θα ήμουν μια γυναίκα ανάμεσα στις πολλές. 

Τίποτα το ιδιαίτερο, τίποτα το ξεχωριστό.

Κι όμως δε διστάζω συχνά πυκνά να σε τσαλαπατάω και να σε υποβιβάζω.

Πολλές φορές  μάλιστα σε πληγώνω δίχως να λογαριάζω το κόστος. 

Συχνά δεν μετρώ καν τα λόγια μου απέναντί σου.

Το χειρότερο όμως είναι πως αφήνω και τους άλλους να κάνουν το ίδιο μαζί σου.

Δεν έχω μάθει να σε προστατεύω, γιατί ακόμη σε ψάχνω.

Μια σε χάνω, μια σε βρίσκω.

Η εικόνα σου θολή μπροστά στα δακρυσμένα μου μάτια που προσπαθούν να ανακαλύψουν τα πιο βαθιά μου κομμάτια.

Ομολογώ πως μερικές φορές είναι πιο δύσκολες από άλλες εαυτέ μου να σε βρω. 

Είναι εκείνες οι φορές που σε προδίδω, που δε σε εμπιστεύομαι, που αμφιβάλλω για σένα, κι ας είσαι ότι καλύτερο μου έχει τύχει.

Και τότε συμβαίνει τούτο το παράξενο:

Κάθε φορά που σε προδίδω, τόσο πιο πολύ θολώνει η εικόνα.

Κάθε φορά που σου θυμώνω και σε τιμωρώ, τόσο απομακρύνομαι από κοντά σου.

Κάθε φορά που σε εγκαταλείπω, τόσο μόνη και αποπροσανατολισμένη νιώθω.

Κάθε φορά που μπαίνω σε διαμάχη μαζί σου, βγαίνω πάντα χαμένη. 

Απόψε αποφάσισα να σε αποδεχτώ όπως είσαι.

Τούτη η γύμνια από φίλτρα και ωραιοποιήσεις μπορεί να είναι δύσκολη,
 μα είναι ότι πιο όμορφο έχω ματαδεί.

Σε ευχαριστώ που υπομένεις και δεν εγκαταλείπεις. 

Μόνο και μόνο για αυτό σ'αγαπώ! 



⧫ Chrysa Leimoni ⧫ 


Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2018

12/13/2018

Δεν βλέπεις ή δεν θέλεις να δεις;

Τα μάτια σου θολώνουν. 

Θαμπά είδωλα χορεύουν εμπρός σου. 

Σκοτάδι απλώνεται.

Δεν βλέπεις ή δεν θέλεις να δεις;

Δε σε αναγνωρίζεις.

Έχεις μεταμορφωθεί σε ένα τέρας που δεν ήξερες καν ότι υπήρχε μέσα σου.

Το ζωώδες ένστικτό σου είναι στο ζενίθ του.

Κοιτάζεσαι στον καθρέπτη και τρομάζεις.


"Photo by samer daboul from Pexels"

Η αγριότητα και ο φανατισμός είναι χαραγμένα στο πρόσωπό σου.

Γιατί είσαι θυμωμένος; Με ποιον τα έχεις;

Με τους άλλους ή με σένα;

Είναι εκείνοι που σε οδήγησαν σε αυτή την κατάσταση του παραλογισμού ή μήπως εσύ επέτρεψες να γίνεις έρμαιο τους;

Γιατί τόσο μίσος; Γιατί τόσος πόνος;

Από που προέρχονται και που τα είχες καταχωνιασμένα τόσο καιρό; 

Τα έκρυβες τόσο καλά για να μη φανεί προς τα έξω ο κακός εαυτός σου που τώρα δεν έχεις άλλα περιθώρια.

Τώρα θα σε πνίξουν όλα τα αρνητικά συναισθήματα που καταχώνιαζες κάτω από το χαλάκι γιατί δεν τα άφησες ποτέ να εκφραστούν.

Δεν τους έδωσες ποτέ το χώρο τους. 

Και τώρα έρχονται για να "εκδικηθούν".

Έρχονται να εκδικηθούν όχι εκείνους που σε έκαναν να νιώσεις έτσι αλλά εσένα που τα άφησες να σε κυριεύσουν. 

Δεν θα σε λυπηθούν.

Θα σε χτυπήσουν αλύπητα.

Γιατί το κακό φουντώνει και καίει στο πέρασμα του. 

Όσο το αφήνεις να μεγαλώνει, τόσο θα σε κατασπαράζει.

Για αυτό μην το αφήνεις να εισχωρεί στην ψυχή σου.


"Photo by Frans Van Heerden from Pexels"

Μάθε να συγχωρείς.

Μάθε να κατανοείς.

Αλλά και μάθε να αδιαφορείς για όσους και όσα δεν αξίζουν την προσοχή σου. 

Μη τα αφήνεις όμως να σε αλλοιώνουν και να σε μεταμορφώνουν σε κάτι που ούτε εσύ ο ίδιος δεν αντέχεις να βλέπεις. 

Μην εγκαταλείπεις ποτέ. 

Πάλεψε με όλο σου το είναι για μια καθαρή συνείδηση!



⧫Chrysa Leimoni⧫

Τετάρτη, 5 Δεκεμβρίου 2018

12/05/2018

Το blogging έχει γίνει πια η καθημερινή μου συνήθεια


Άλλη μια εορταστική περίοδος πλησιάζει και γω πάλι εδώ.
 Για τρίτη συνεχόμενη χρονιά κάθομαι μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή μου και γράφω από ψυχής για να μοιραστώ μαζί σας όλη αυτή την φανταστική εμπειρία μου. 

Το blogging έχει γίνει πια η καθημερινή μου συνήθεια. 
Αλήθεια, δεν μπορώ να θυμηθώ πως ήταν η ζωή μου πριν από αυτό.
Κάθε μέρα αποτελεί  πλέον άλλη μια ευκαιρία για έμπνευση. 


"Photo by rawpixel.com from Pexels"

Κάθε βράδυ κοιμάμαι γεμάτη σκέψεις για το επόμενο πρότζεκτ ή για το επόμενο θέμα που θα αγγίξει τόσο τη δική μου ψυχή όσο και τη δική σας.

Κι όλη αυτή η δημιουργικότητα μετουσιώνεται σε χαρά και ευγνωμοσύνη.
Χαρά διότι κάνω κάτι που αγαπώ και ευγνωμοσύνη για την αποδοχή και την ανταπόκρισή σας. 

Δεν έχω μετανιώσει ούτε λεπτό που μπήκα σε όλο αυτό το τρυπάκι όσο κουραστικό και εξαντλητικό κι αν αποδεικνύεται μερικές στιγμές. 

Μπορεί ορισμένες φορές να πνίγεσαι μέσα σε όλα αυτά τα τεχνικά θέματα που απαιτείται να λύσεις για να προχωρήσεις και να προωθήσεις τη
"δουλειά" σου, ωστόσο, πραγματικά αξίζει τον κόπο.

Είναι κρίμα να αφήνουμε τα εμπόδια να μας καταβάλουν δηλώνοντας παραίτηση από τα πράγματα που αγαπάμε.

Γιατί κάνοντας αυτό που μας αρέσει νιώθουμε μεγαλύτερη πληρότητα και αυτό το συναίσθημα δεν μπορεί να συγκριθεί με όλα τα λεφτά του κόσμου. 


"Photo by Tirachard Kumtanom from Pexels"


Έτσι, βάζω τα δυνατά μου για να προσπεράσω ότι με δυσκολεύει και συνεχίζω πεισματικά να γράφω για όσα με απασχολούν και με μαγεύουν.

Η γραφή μου δίνει τη δυνατότητα να εκφράζομαι με τον καλύτερο δυνατό τρόπο αλλά το μοίρασμα αυτής της εμπειρίας μαζί σας και η ανταλλαγή απόψεων είναι ότι πιο σημαντικό για μένα.

Νιώθω πραγματικά ευτυχισμένη για όσα άτομα έχω γνωρίσει μέσω του blogging αλλά και για όσα έχω μάθει από αυτό. 

Ελπίζω και αυτή τη χρονιά να μπορέσω να είμαι ενεργό μέλος της μπλογκόσφαιρας έχοντας όλους εσάς σαν συνοδοιπόρους.


Ευχαριστώ για όλα!


Chrysa Leimoni





Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2018

10/17/2018

Βυθισμένες άγκυρες


Σαν βυθισμένες άγκυρες αισθανόμαστε κάθε φορά που επιτρέπουμε στους άλλους να μας αμφισβητήσουν.

Κάθε φορά που δεν υπερασπιζόμαστε τους εαυτούς μας από φόβο και αφήνουμε να μας ποδοπατούν "άνθρωποι" δίχως ήθος και τρόπους. 

Κάθε φορά που λουφάζουμε στην γωνία κρυμμένοι πίσω από τις ανασφάλειες μας.


"Photo by mali maeder from Pexels"

Σαν βυθισμένη άγκυρα αισθάνεται η καρδιά μας καθώς της έχουν κοπεί τα φτερά. 
Δεν έχει δύναμη πλέον να παλέψει.
Δεν έχει δύναμη πλέον να πετάξει ψηλά.
Ούτε καν να προσπαθήσει. 

Εμείς της τα κόψαμε. Εμείς και όχι οι άλλοι. Εμείς την αφήσαμε αφύλακτη. 
Δεν φροντίσαμε να την προστατέψουμε, να τη θωρακίσουμε για να μη μας την κατακερματίσουν. 

Δεν της μάθαμε να έχει αυτοπεποίθηση αφήνοντάς την έρμαιο σε κάθε κακόβουλη κριτική και επικριτική γνώμη. 

Και όλα αυτά γιατί δεν φροντίσαμε να μάθουμε ποιοι πραγματικά είμαστε. 
Αφήσαμε άλλους, ανθρώπους ξένους να βγάλουν αυθαίρετα συμπεράσματα για το τι αξίζουμε και μέχρι που μπορούμε να φτάσουμε.

Και αυτό είναι το μεγαλύτερο κακό που μπορούμε να μας κάνουμε. 
Να βυθίσουμε τις ικανότητές μας, να κατακρεουργήσουμε το ηθικό μας, να επιτρέψουμε στους άλλους να τσαλαπατήσουν την αυτοεκτίμηση μας. 

Δυστυχώς αν δεν φροντίσουμε να καλλιεργήσουμε τις δυνατότητες μας για να ανθίσουμε, θα συνεχίσουμε να παραμένουμε βυθισμένες άγκυρες. 

Αδύναμες και ανήμπορες να εκμεταλλευτούν τα προτερήματα τους. 
Απρόσωπες, άχρωμες, άψυχες. 

Και τελικά, σκουριασμένες στον πάτο της θάλασσας. 

Με μια σκουριά που δύσκολα αποτινάζεται και επανέρχεται. 

Μην επιτρέψετε, λοιπόν σε αυτήν την σκουριά να εισχωρήσει στο μεδούλι σας βυθίζοντας σας σε άβατα νερά.

⧫Chrysa Leimoni⧫

Τετάρτη, 3 Οκτωβρίου 2018

10/03/2018

Το φθινόπωρο είναι εποχή για να κινητοποιηθούμε




Το φθινόπωρο μπορεί να είναι ενίοτε κάπως μελαγχολικό, όμως σηματοδοτεί την καινούργια αρχή.

Είναι η εποχή που πρέπει να ανασκουμπωθείς, να οργανωθείς, και να αρχίσεις να υλοποιείς τους φετινούς στόχους σου σε προσωπικό, κοινωνικό και επαγγελματικό επίπεδο. 

Δεν πρέπει να μας ρίχνει ψυχολογικά και να μας κλείνει στο καβούκι μας. Αντιθέτως, το φθινόπωρο είναι η εποχή για να κινητοποιηθούμε. 

Autumn

"Photo by H. Emre from Pexels"


Κάθε εποχή έχει την χάρη της! 
Το καλοκαίρι έρχεται για να δώσει χώρο στα κουρασμένα κορμιά και τις ταλαιπωρημένες ψυχές μας ώστε να ξαποστάσουν, να πατήσουν παύση και να γεμίσουν ενέργεια και αισιοδοξία. 

Το φθινόπωρο έρχεται δυναμικά, ως η συνέχεια του καλοκαιριού για να μας βοηθήσει να διοχετεύσουμε όλη αυτή την ενέργεια σε κάτι πραγματικά όμορφο και δημιουργικό.

Είναι σημαντικό να μη σπαταλάμε το χρόνο μας σε πράγματα ανούσια και κενά που δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον για μας, αλλά τα υλοποιούμε απλώς για να εκπληρώσουμε ανάγκες και επιθυμίες άλλων.

Φέτος το φθινόπωρο, λοιπόν, ξεκίνα κάτι που πραγματικά σου αρέσει, κάτι που πάντα επιθυμούσες και μέχρι τώρα δεν τόλμαγες να κάνεις.

Δώσε τον απαραίτητο χρόνο στον εαυτό σου να μάθει και να εξοικειωθεί με το αντικείμενο ενασχόλησης που έχεις επιλέξει.

 Προσοχή! Μην είσαι αυστηρός με τον εαυτό σου.

Κανείς δεν γεννήθηκε τέλειος και πανέτοιμος, ακόμη και για κάτι που πάντα ήθελε.

Χρειάζεται υπομονή και επιμονή. 

Έπειτα, όλα θα κυλήσουν ομαλά και εσύ θα πάψεις να αισθάνεσαι την μονοτονία άλλων φθινοπώρων. 

Όσο καλύτερος γίνεσαι, τόσο θα αυξάνει η αυτοπεποίθησή σου και τόσο θα μεγαλώνει το κίνητρό σου για εμπλοκή σε δραστηριότητες. 

Όσο περισσότερο αναμειγνύεσαι με κόσμο, τόσο θα αυξάνεις τον κύκλο σου και θα γίνεσαι πιο κοινωνικός. 

Το ότι μπορεί να αυξήσεις την κοινωνικότητά σου δεν σημαίνει ότι πρέπει να μιλάς σε όλους αδιακρίτως. Φυσικά και μπορείς να κάνεις την επιλογή των ανθρώπων με τους οποίους θέλεις να έρθεις πιο κοντά, απλώς η ανάπτυξη της κοινωνικότητας θα σου δώσει την ευκαιρία να πλησιάσεις πιο εύκολα τους ανθρώπους εκείνους που εσύ θα επιλέξεις. 

Φθινόπωρο, λοιπόν, μια εποχή που σηματοδοτεί νέα ξεκινήματα και αυτό μόνο χαρά και αισιοδοξία μπορεί να μας γεμίσει!

Απολαύστε το!

⧫Chrysa Leimoni⧫

Σάββατο, 22 Σεπτεμβρίου 2018

9/22/2018

Θέλει πείσμα, τσαγανό και εμπιστοσύνη στις δυνατότητες σου για να επιτύχεις!



Έρχεται κάποια στιγμή στην ζωή που οι κόποι σου ανταμείβονται. 

 Μπορεί μέχρι τότε, βέβαια, να αφιέρωσες μπόλικο χρόνο
και να εξάντλησες τα αποθέματα υπομονής που νόμιζες ότι διέθετες,
όμως πραγματικά άξιζε τον κόπο. 

Γιατί τίποτα δεν αξίζει περισσότερο από την εκπλήρωση ενός ονείρου για το οποίο μόχθησες.


"Photo From Google"

Αυτή η αίσθηση της ολοκλήρωσης που διατρέχει τις φλέβες σου την στιγμή εκείνη αποτελεί το πολυτιμότερο βραβείο που απέκτησες ποτέ σου. 

Μη νομίζεις, ότι έκανες κάτι απλό. Δεν αντέχουν όλη την πίεση.
Δεν επιμένουν όλοι στις λεπτομέρειες, ούτε κατορθώνουν να παραμείνουν όλοι προσηλωμένοι στον στόχο τους. 

Αντιθέτως, πολλοί είναι αυτοί οι οποίοι θα λοξοδρομήσουν, θα εγκαταλείψουν νωρίς ή  θα απογοητευτούν και θα παραιτηθούν της προσπάθειας. 

Θέλει πείσμα, τσαγανό και εμπιστοσύνη στις δυνατότητες σου για να επιτύχεις.

Η επιτυχία δεν είναι απαραίτητα η επίτευξη του αρχικού πλάνου. 

Μπορεί να μην έφτασες ακριβώς στο επίπεδο που είχες στοχεύσει εξ' αρχής.
Μπορεί στην πορεία να επαναδιαπραγματεύτηκες με τον εαυτό σου
και να έκλεισες διαφορετική "συμφωνία". 

Σίγουρα, όμως, κάπου έφτασες. Δεν τα παράτησες. Πολέμησες. 

Μέσα από την μάχη που έδωσες έμαθες πράγματα για τον εαυτό σου, τον δοκίμασες, τον εξέλιξες. 

Οι μάχες που δίνουμε στην ζωή μας είναι οι οδοί για να αναπτυχθούμε κοινωνικο-συναισθηματικά. 

Η προσαρμοστικότητα και η ευελιξία στην σκέψη και τη συμπεριφορά είναι ένα ατού που θα αποκτήσεις με τον καιρό μέσα από μια πληθώρα προηγούμενων επανειλημμένων αποτυχημένων επιλογών που οδήγησαν σε αδιέξοδο.

Κάποια στιγμή, όμως, θα φτάσει και για σένα η στιγμή που οι κόποι σου θα αποδώσουν καρπούς.

Και τότε ο δρόμος της γνώσης και της εμπειρίας θα ανοίξει διάπλατα εμπρός σου, επιβραβεύοντας σε για την αξιέπαινη προσπάθεια σου. 

Σημαντική παράκληση : "Μη ξεχνάς να επιβραβεύεις και συ που και που τον εαυτό σου αναγνωρίζοντας του αυτό που οι άλλοι βλέπουν και εκτιμούν σε σένα". 

⧫Chrysa Leimoni⧫

Τετάρτη, 8 Αυγούστου 2018

8/08/2018

Ανέκφραστη, η ανθρώπινη φύση


Αδύναμη η ανθρώπινη φύση.
Ανήμπορη.
Ανέκφραστη.

Μάθαμε να θάβουμε ότι νιώθουμε, φοβούμενοι μη παρεξηγηθούμε.
Μη καταδικαστούμε για τα πιστεύω μας.
Μη τυχόν και μας βάλουν στο εδώλιο για να δικαιολογηθούμε και άντε μετά να αποδείξουμε τα αναπόδεικτα.

Πάψαμε να μιλάμε, να εκφραζόμαστε.
Οι βιαστικές χειρονομίες και τα νοήματα έχουν αντικαταστήσει τη λεκτική επικοινωνία.

Πλέον, δεν υπάρχει χρόνος για ανούσιες κουβεντούλες γιατί ως γνωστόν ο χρόνος είναι χρήμα και τώρα δεν είναι εποχές για σπατάλες.

Και έτσι καταλήγουμε στην απομόνωση. Κάλιο μόνοι και επιτυχημένοι παρά απένταροι και πλούσιοι σε ανθρώπινες σχέσεις.

Στα πρόσωπά μας δεν ζωγραφίζεται πια η χαρά και ο ενθουσιασμός. Κρύβονται πίσω από αδιάφορες, καθωσπρέπει μάσκες, έτοιμες για χρήση ανά πάσα στιγμή και περίσταση.


"Photo From Google"

Άλλωστε, συναίσθημα ίσον αδυναμία. Σωστά;

Από μικρούς μας μάθανε πως οι αισθηματίες είναι οι χαμένοι τούτου του κόσμου, τα κοροϊδάκια, οι αποτυχημένοι...

Δεν είναι ούτε χρήσιμοι, ούτε απαραίτητοι οι συναισθηματισμοί για να προχωρήσεις και να φτάσεις "ψηλά".

Γιατί πως θα σε καμαρώσουν οι δικοί σου σε θέση ισχύος;
Πως θα πατήσεις επί πτωμάτων αν έχεις ευαισθησίες;
Πώς θα εξαπατήσεις, θα κοροϊδέψεις, θα εκμεταλλευτείς αν είσαι διάφανος και καθαρός;

Αδύνατον.

Έτσι, σε έναν κόσμο που η προβολή, η εικόνα και το status οδηγούν προς την κορυφή, τα συναισθήματα ποδοπατούνται και κατακερματίζονται.

Ωστόσο, όσο και αν προσπαθούμε μανιωδώς να καταπολεμήσουμε την ίδια μας τη φύση, πηγαίνοντας κόντρα σε όσα αισθανόμαστε, μου είναι αδύνατον να φανταστώ πως θα ήταν ο κόσμος μας χωρίς την ευαίσθητη πλευρά μας.

"Γιατί μπορεί να ζούμε σε μια εποχή που δεν ευνοεί τα συναισθήματα, όμως, οι άνθρωποι πάντα θα τα έχουν ανάγκη".


⧫ By Chrysa Leimoni ⧫


Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2018

7/18/2018

Σπάνιοι άνθρωποι, δικοί μου άνθρωποι!

Τούτη η νύχτα έχει κάτι αλλιώτικο!

Το αισθάνομαι!

Νιώθω τον αέρα να ανακατώνει τα λυμένα μου μαλλιά...

Η μουσική στο ξεχασμένο από ώρα ραδιόφωνο ακούγεται απαλά...

Κλείνω τα μάτια μου...


"Photo From Google"

Για μια στιγμή φέρνω στο μυαλό μου, όλα τα αγαπημένα μου πρόσωπα. 

Η μία φιγούρα μετά την άλλη ζωντανεύουν μπρος μου...

Εναλλασσόμενα στιγμιότυπα που ενώνονται σε ένα αέναο παζλ, στήνουν χορό. 

Βλέπω τα χαμόγελα των κολλητών μου, τους αφουγκράζομαι για λίγο. 

Μετρώ ξενύχτια, γκάφες και αγκαλιές που μοιραστήκαμε! 

Ταξίδια, βόλτες και περιπέτειες που προέκυψαν εκεί που δεν το περιμέναμε!

Πόσο χαρούμενη νιώθω που υπάρχουν στην ζωή μου! 

Σε όλες τις σημαντικές στιγμές μου, ήταν πάντα εκεί, όχι μόνο με τη φυσική τους παρουσία αλλά κυρίως με τη συναισθηματική! 

Ήταν εκεί για να μου κρατούν το χέρι. 

Δεν με άκουγαν απλώς, δεν βίωναν τις στιγμές αυτές σαν απλοί παρατηρητές...

Ήταν μέσα σε αυτό...το ζούσαν μαζί μου λεπτό προς λεπτό. 

Ήταν λες και ένιωθαν τον παλμό μου! Δεν χρειαζόταν να μιλήσω γιατί γνώριζαν ήδη πολύ καλά και τι σκέφτομαι και τι θέλω να ακούσω!

Σπάνιοι άνθρωποι, δικοί μου άνθρωποι!

Η εικόνα τους θολώνει, χάνεται...

Νιώθω δυο χέρια να με τυλίγουν ζεστά...

Ξάφνου όλη η στοργή του κόσμου με περικυκλώνει.

Γνώριμη αίσθηση! Δεν είναι άλλα από τα χέρια της μαμάς!

Ένα αίσθημα ευγνωμοσύνης με κατακλύζει. 

Πόσο τυχερή αισθάνομαι που έλαβα αυτό το δώρο!

Μια μητρική αγκαλιά έτοιμη να τα δώσει όλα, ανιδιοτελώς, χωρίς κίνητρο, χωρίς ανταλλάγματα, χωρίς απαιτήσεις!

Πόσο ονειρικό! 

Ένα όνειρο που δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι την ευκαιρία να ζήσουν!

Ένα "ευχαριστώ" προφέρεται ασυναίσθητα από τα χείλη μου. 

Ανοίγω τα μάτια μου, κοιτάω τον έναστρο ουρανό...

Το φεγγάρι ολόγιομο λούζει τον ορίζοντά μου!

Σκέφτομαι πως η ζωή μας όλη είναι ένα παζλ από στιγμιότυπα!

Άλλα σημαντικά, άλλα λιγότερο...

Άλλα χαρούμενα και ευπρόσδεκτα, 

Άλλα άσχημα και απογοητευτικά,

Άλλα συνηθισμένα και άλλα ανατρεπτικά...

Στο μυαλό μου έρχεται εκείνη η φράση που διάβασα πρόσφατα:

"Δεν έχει σημασία που μας βρίσκουν οι σημαντικές στιγμές, αλλά με ποιους μας βρίσκουν".

Οι άνθρωποι που απαρτίζουν τις ζωές μας είναι ότι πολυτιμότερο έχουμε και οφείλουμε να τους διαφυλάξουμε με όλη τη δύναμη ψυχής μας γιατί στο τέλος ότι και αν συμβεί δεν θα ναι το ίδιο αν δεν το μοιραστούμε μαζί τους...!!!

Να αγαπάτε, να εκτιμάτε και να προστατεύετε τους δικούς σας ανθρώπους...!!!


⧫Chrysa Leimoni⧫





Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2018

6/20/2018

Που και που πρέπει να κοιτάζουμε με μάτια καθαρά


Σεβασμός.

Αξία ανεκτίμητη. Πράξη σπάνια.

Συχνά εκλείπει στις ανθρώπινες σχέσεις.

Κι όμως χωρίς σεβασμό, δεν υπάρχει τίποτα.

Η έλλειψη του μπορεί να οδηγήσει σε πραγματική πανωλεθρία.


"Photo From Google"


Κι έπειτα;

Έπειτα έρχεται η απογοήτευση. 

Άσχημο συναίσθημα, αποκαρδιωτικό. 

Η απογοήτευση όμως φέρνει την ανατροπή της κοσμοθεωρίας σου. 

Αν και  αρνητική, εν τέλει σε οδηγεί σε ξεκαθάρισμα λογαριασμών. 

Αξιολογείς ανθρώπους, καταστάσεις, συναισθήματα και σε κάνει να επανατοποθετηθείς συναισθηματικά. 

Κι έπειτα;

Έπειτα ωθείσαι σε νέες διαδρομές, σε νέα μονοπάτια που σου επιφυλάσσουν διαφορετικές εκπλήξεις.

Η πορεία σου μπορεί να επαναπρογραμματιστεί αρκετές φορές. 
Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. 

Ίσως που και που να ναι αναγκαίο. 
Που και που πρέπει να κοιτάζουμε με μάτια καθαρά 
αποτινάζοντας τη θολούρα που είχε καθίσει από καιρό πάνω τους. 

Κι έπειτα;

Έπειτα νέες προκλήσεις, νέες ελπίδες.

Κι έπειτα; 

Έπειτα νέες περιπέτειες που σε περιμένουν να τις ζήσεις!

Μην τις αφήσεις ανεκμετάλλευτες! 
Και να θυμάσαι πως ότι γίνεται γίνεται για καλό!





⬘ Chrysa Leimoni⬙

Τετάρτη, 2 Μαΐου 2018

5/02/2018

Έτσι είναι φτιαγμένος ο κόσμος μάτια μου

"Μη φοβάσαι. Προχώρα", ψιθύρισε μια φωνή μέσα μου.

Έχε εμπιστοσύνη στις δυνάμεις σου.

Θα αντέξεις. Θα δεις.

Ούτε η πρώτη είσαι, ούτε η τελευταία που πέρασε δύσκολα.


"Photo From Google"

Προσπάθησα να τη σταματήσω, μα μου ήταν αδύνατον. Εκείνη πεισματικά συνέχιζε...

Έτσι είναι φιταγμένος ο κόσμος μάτια μου.

Πρέπει να πονέσεις για να βγεις πιο δυνατή.

Πρέπει να πέσεις για να σηκωθείς.

Πρέπει να ματώσεις, για να έχεις ανθεκτικότητα.

Πρέπει να πληγωθείς, για να μάθεις να μη πληγώνεις.

"Ναι αλλά πόσες φορές;", τόλμησα να ανταπαντήσω.

Όσες έχει το γραμμένο σου, μου αποκρίθηκε.

Και πως θα το μάθω αυτό;

Θα το διαπιστώσεις με τον καιρό.  Οι εμπειρίες σου θα γίνονται η δύναμη σου. 

Κάθε αναποδιά, θα σε κάνει πιο θαρραλέα.

Θα σε πεισμώνει για να συνεχίζεις.

Και ότι μάθημα θα σου δίνει η ζωή, εσύ θα το κρατάς στο πίσω μέρος του μυαλού σου ώστε να μη κάνεις το ίδιο σφάλμα ξανά. 

Όσο μεγαλώνεις, θα ωριμάζεις, θα πλάθεσαι, θα μεταμορφώνεσαι.

Αλλά πάντα να θυμάσαι πως στόχος σου είναι να γίνεσαι μέρα με τη μέρα καλύτερη.

Θα μάθεις να χαμογελάς, ακόμη κι όταν τα πράγματα θα ναι σκούρα.

Θα μάθεις να μη το βάζεις κάτω. 

Θα μάθεις να παλεύεις για όσα αγαπάς και όσα ονειρεύεσαι.

Όλα θα γίνουν, αρκεί να μάθεις το βασικότερο.

Και ποιο είναι αυτό εαυτέ μου;

Να μάθεις να αγαπάς και να εμπιστεύεσαι εσένα.


⧫Chrysa Leimoni⧫

Τετάρτη, 25 Απριλίου 2018

4/25/2018

Επιτέλους όχι άλλο πρόγραμμα στην ζωή μας



Μερικές φορές αισθάνομαι πως στις ζωές μας φερόμαστε σαν καλοκουρδισμένα στρατιωτάκια που εκτελούν εντολές.

Τις περισσότερες φορές λειτουργούμε με ένα καλοσχεδιασμένο "πρόγραμμα" που έχουμε βγάλει και το οποίο το ακολουθούμε πιστά. 

Δεν παρεκκλίνουμε ποτέ. 


"Photo From Google"

Δεν μπορούμε; 

Δεν θέλουμε;

Έτσι μάθαμε;

Πάντως συμβαίνει!


Έτσι το άγχος και η αγωνία να τα προλάβουμε όλα, να φανούμε αντάξιοι των υποχρεώσεων μας, γιγαντώνεται. 

Αν και είμαι άνθρωπος του προγράμματος γενικά διότι με βοηθάει να οργανωθώ, μερικά πράγματα ωστόσο, θέλω να τα αφήνω και στην τύχη τους. 

Το συνεχόμενο αυτό πρόγραμμα που σου υποδεικνύει ότι τώρα πρέπει να κάνεις αυτό, έπειτα το άλλο και ύστερα εκείνο, κάπου κάπου με εξαντλεί.

Είναι σαν να ξεζουμίζει όλη την ενέργεια μου, το δυναμικό μου, τη διάθεση μου, τον αυθορμητισμό μου.

Δεν γεννήθηκα για να τρέχω πάνω κάτω σαν παλαβή. Σίγουρα μια διευθέτηση του χρόνου μας είναι απαραίτητη, όμως, είναι καλό να ξεφεύγουμε που και που από τη ρότα μας. 

Είναι απαραίτητο να βρίσκουμε χρόνο για μας. Είναι χρήσιμο να φροντίζουμε και τις προσωπικές μας ανάγκες. 

Και αυτές, πιστέψτε με, δεν έχουν ανάγκη από κανένα πρόγραμμα. 

Ας προσπαθήσουμε, λοιπόν, να ξεκλέψουμε λίγο χρόνο που να τον αφιερώνουμε στον εαυτό μας και μόνο, δίχως φόβο και άγχος, δίχως δεύτερες σκέψεις γιατί το αξίζουμε...!!!


Εσείς ξεκλέβετε ποτέ χρόνο για τον εαυτό σας; Κι αν ναι, πως το κάνετε;

⧫Chrysa Leimoni⧫


Τετάρτη, 11 Απριλίου 2018

4/11/2018

Οι σταθερές στην ζωή μας


Η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου μπορεί να αποβεί ολέθρια για την ψυχολογική μας ισορροπία. Ειδικά, όταν η ζυγαριά των ευθυνών γέρνει προς το μέρος μας.

Όταν γνωρίζουμε πως εμείς είμαστε αυτοί που έχουμε σφάλει, αυτοί που παραστράτησαν, αυτοί που απογοήτευσαν, είναι δύσκολο να διαχειριστούμε το βάρος των ενοχών μας.

Πόσο μάλλον όταν το άτομο που πληγώσαμε ήταν ένα σημαντικό πρόσωπο στην ζωή μας, ήταν μια από τις σταθερές μας.

Οι σταθερές μας, είναι οι άνθρωποι εκείνοι που μας αγαπούν πραγματικά και είναι πάντα δίπλα μας όταν τους χρειαζόμαστε. Είναι εκεί όταν όλα πάνε στραβά, όταν μας έχει πάρει από κάτω, όταν δεν μπορούμε να ανταπεξέλθουμε για αυτό και κατέχουν υψηλή θέση στην καρδιά μας.


"Photo From Google"

Η απώλεια μιας σταθεράς είναι άκρως τρομακτική.

Ωστόσο, η σταθερά δεν βρίσκεται απαραίτητα στον ενικό αριθμό. Αντιθέτως, η πλειοψηφία των ανθρώπων συνήθως έχουμε παραπάνω από μία. Έτσι δημιουργούμε ένα σύμπλεγμα ανθρώπων, το οποίο μας πλαισιώνει και μας βοηθάει να εξελισσόμαστε. Είναι το στήριγμα μας, το καταφύγιο μας.

Είναι σημαντικό, αν όχι απαραίτητο, να έχουμε παραπάνω από μια σταθερά στην ζωή μας. Έτσι όταν για οποιοδήποτε λόγο χάνεται ένας άνθρωπος από την ζωή μας, να υπάρχουν άλλοι άνθρωποι εκεί για μας.

Οι σταθερές μας μπορεί να είναι η οικογένεια μας, οι φίλοι μας, ένας συνάδελφος, ένας σύντροφος, οποιοσδήποτε άνθρωπος με τον οποίο έχουμε στενή και καθημερινή συναισθηματική επαφή.

Για εκείνους τους ανθρώπους, όμως, που οι σταθερές στην ζωή τους περιορίζονται σε αριθμό, τα πράγματα είναι πιο δύσκολα. Γιατί όταν χάσουν έναν τέτοιο άνθρωπο, το συναισθηματικό κενό μέσα τους παίρνει μεγάλες διαστάσεις που καλύπτονται δύσκολα.

Όμως αυτό δε σημαίνει πως ήρθε η συντέλεια του κόσμου. Σημαίνει πως πρέπει να αναθεωρήσουμε τις καταστάσεις της ζωής μας. Σημαίνει πως πρέπει να αναζητήσουμε καινούριους ανθρώπους και να δώσουμε χώρο από την καρδιά και το μυαλό μας σε αυτούς τους ανθρώπους για να μας πλησιάσουν, και να μας μάθουν.

Άλλωστε μη ξεχνάτε πως οι ανθρώπινες σχέσεις είναι ότι σημαντικότερο για την ψυχική και σωματική μας υγεία. 

Πρέπει, λοιπόν, να επενδύουμε στις ανθρώπινες σχέσεις, να τις καλλιεργούμε, να τις φροντίζουμε, να τις σεβόμαστε έτσι ώστε να τις διατηρήσουμε στο έπακρο.

Για να γίνουν αυτά, θα πρέπει να αφήσουμε πίσω εγωισμούς, να είμαστε ειλικρινείς και να κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας για να μαστε αντάξιοι των περιπτώσεων!

⧫Chrysa Leimoni⧫

Τετάρτη, 4 Απριλίου 2018

4/04/2018

"Είμαστε οι φθορές μας"


Όλες οι εμπειρίες που βιώνουμε, κάθε στιγμή μας, κάθε επιτυχία, αποτυχία, απογοήτευση, χαρά, συγκίνηση, κατόρθωμα, συναίσθημα, όλα καταγράφονται στην ψυχή μας.

Τίποτα δεν ξεφεύγει. Τίποτα δεν μένει απ' έξω. 
Όμορφα και άσχημα, όλα έχουν τη σημασία τους.

Καθετί από αυτά μας έχει διαμορφώσει. 
Έχει βάλει το λιθαράκι του για την σύνθεση του εαυτού μας.

"Photo by Google"

Κυρίως οι αρνητικές εμπειρίες είναι, όμως, αυτές οι οποίες καθορίζουν πολλές φορές την πορεία μας, τις επιλογές μας. Είναι αυτές οι οποίες μας διδάσκουν μέσα από τον ψυχικό πόνο που μας προκαλούν έτσι ώστε την επόμενη φορά να είμαστε περισσότερο προσεκτικοί. 

Τα τραύματα έχουν και αυτά τη θετική τους πλευρά. Χωρίς αυτά θα μέναμε στάσιμοι. Χωρίς αυτά δεν θα μπορούσαμε ποτέ να εκτιμήσουμε τα όμορφα πράγματα που η ζωή μας έχει προσφέρει.

Άλλωστε η ζωή μοιάζει με ένα τριαντάφυλλο. Όσο όμορφο και γοητευτικό είναι, τόσο οδυνηρά μπορεί να σε πληγώσουν τα αγκάθια του. Όμως αυτό δεν παύει να το κάνει ελκυστικό. 

Έτσι και με την ζωή μας. Όσο γοητευτική είναι, τόσες πίκρες μπορεί να σου προσφέρει. Κι όμως δεν παύει να είναι το ίδιο ελκυστική. 

Είμαστε οι φθορές μας, λοιπόν. Ας το αποδεχτούμε. Ότι μας πόνεσε, μας διαμόρφωσε.

Κρατώντας αυτό στο πίσω μέρος του μυαλού μας, μπορούμε να κατανοήσουμε λίγο καλύτερα το είναι μας. Μπορούμε να δούμε ποιοι πραγματικά είμαστε και γιατί είμαστε έτσι όπως είμαστε. Και αν κάτι από αυτά δεν μας αρέσει, μας χαλάει, μας ενοχλεί να προσπαθήσουμε να το αλλάξουμε...!!!


Εσάς ποια εμπειρία σας διαμόρφωσε;  

Αν θέλετε μοιραστείτε τη μαζί μας στα σχόλια ή ακόμη καλύτερα σε ένα κείμενο!

⧫ Chrysa Leimoni⧫

Τρίτη, 9 Ιανουαρίου 2018

1/09/2018

Μη σταματάτε να ελπίζετε γιατί χανόμαστε


Τι γίνεται όταν συνηδειτοποιείς πως όλα όσα ονειρεύτηκες, 
πιθανόν να μη γίνουν ποτέ πραγματικότητα;

Πόσο αποκαρδιωτική είναι μια τέτοιου είδους σκέψη;
Πόση απογοήτευση και πικρία μπορεί να κρύβει μέσα της;

Το χειρότερο όλων, όμως, δεν είναι η αναβολή των σχεδίων σου.  
Αυτό μπορεί να συμβεί πολλάκις στην ζωή σου. 

Το χειρότερο όλων, είναι η απογοήτευση από τους ανθρώπους.

Οι άνθρωποι είμαστε δειλοί. Είναι γεγονός. 
Έχουμε χάσει το πάθος μας ενώ την ίδια στιγμή τα κίνητρα μας έχουν εκμηδενιστεί.

Έτσι, η ζωή μας σιγά σιγά έχασε το ενδιαφέρον της. 
Παραδοθήκαμε στη μοίρα που άλλοι έγραψαν για μας.

Και ούτε που το πήραμε χαμπάρι.


"Photo From Google"

Όντας άβουλοι και αποπροσανατολισμένοι, κλείσαμε τα μάτια και απλώς ευχηθήκαμε για ένα θαύμα.

Ακόμη, και τα θαύματα μας φαίνονται πιο πιθανά να γίνουν από το να δράσουμε εμείς και να παλέψουμε για ότι μας ανήκει, για ότι επιθυμούμε, για ότι μας κάνει να ονειρευόμαστε.

Το ετοιμοπαράδοτο είναι πάντα πιο εύκολο και επιθυμητό. 

Ποιος ξεκουνιέται,άλλωστε, στις μέρες μας; Ποιος χάνει την βολή του;

Δύσκολα πράγματα αυτά! Απαγορευμένα ακόμη και να περνάν σαν ιδέα από το μυαλό μας.

Έτσι καταντήσαμε τους εαυτούς μας. Πάψαμε να ελπίζουμε. Και από τη στιγμή που χάσαμε την ελπίδα μας, χάσαμε και το παιχνίδι.

Για αυτό όσο δύσκολο κι αν είναι, μη σταματάτε να ελπίζετε γιατί χανόμαστε...!

⧫Chrysa Leimoni⧫

Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017

11/19/2017

Ανθρώπινα Φετίχ


Ότι δώσεις, θα πάρεις. 
Έτσι είναι τα πράγματα. Απλά, λιτά και απέριττα. 
Εμείς τα κάνουμε δύσκολα. Μας αρέσει να ταλαιπωρούμαστε και να βασανιζόμαστε, τελικά. 

Ίσως είναι κάποιο φετίχ των ανθρώπων αυτό.
Κλείνουμε τα μάτια μας σε ότι δεν μας αρέσει. Προσποιούμαστε πως όλα είναι καλά διότι φοβόμαστε να αντιμετωπίσουμε κατά πρόσωπο ορισμένες καταστάσεις. 

Όλο αυτό το κρυφτούλι όμως, κάπου κάπου, καταντάει πολύ κουραστικό, σχεδόν εξουθενωτικό. 
Κάποια στιγμή, πρέπει να μάθουμε να μη βάζουμε 
περισσότερα εμπόδια στο δρόμο μας.


"Photo From Google"

Πρέπει να μάθουμε να φεύγουμε όταν κάπου είμαστε ανεπιθύμητοι, να βοηθάμε όταν μας το ζητάνε, να προσφέρουμε δίχως να περιμένουμε απαραίτητα πως κάποιος θα μας ανταμείψει, να χαμογελάμε από καρδιάς, να ρωτάμε όταν δεν ξέρουμε, να αγκαλιάζουμε δυνατά, να ακούμε.

Λόγια τόσο απλά στο άκουσμα, κι όμως τόσο δύσκολα τελικά στην πράξη. 

"Κάνε το καλό και ρίξτο στο γιαλό", που λέει και ο λαός.

Δεν σου κοστίζει τίποτα ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα χάδι, μια καλή κουβέντα, μία συμβουλή, ένα φιλοδώρημα, οι καλοί τρόποι, ο σεβασμός, η ανοιχτή καρδιά και το μυαλό.

Η γενναιοδωρία είναι μία από τις μεγαλύτερες αρετές που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος στην ζωή του. Γιατί μπορεί τα πράγματα στην εποχή μας να μην είναι ιδανικά και ωραιοποιημένα όπως  θα θέλαμε, όμως, στην τελική, ότι σπείρεις, θα θερίσεις σε αυτή την ζωή. 

Για αυτό δώσε ότι καλύτερο έχει η ψυχή σου, και άσε την ζωή να σε ανταμείψει με τον τρόπο της.

⧫Chrysa Leimoni⧫




Πέμπτη, 28 Σεπτεμβρίου 2017

9/28/2017

Μην είσαι καχύποπτος και ανασφαλής


"Τα πάντα ρει" έλεγε ο Ηράκλειτος και είχε απόλυτο δίκιο. 

Τα σταθερά, τα μόνιμα, τα δεδομένα πράγματα σε αυτή τη ζωή είναι ελάχιστα, αν όχι μηδαμινά. Η σιγουριά έχει εξαφανιστεί και τη θέση της έχει δώσει στην ανασφάλεια και την καχυποψία.


"Photo From Google"

Δύο μέγιστα κακά της ανθρώπινης συμπεριφοράς. 
Η ανασφάλεια έχει να κάνει κυρίως με μας. Αφορά τις αδυναμίες μας, τη χαμένη μας ελπίδα, τη τσακισμένη μας αυτοπεποίθηση, τους φόβους μας. Οι ανασφάλειες είναι αυτές που μας οδηγούν στο βούρκο. 

Το στενάχωρο είναι πως πολλές φορές καταδικάζουμε εμείς οι ίδιοι τους εαυτούς μας ενώ στην πραγματικότητα αυτές οι ανασφάλειες δεν έχουν κανένα αντίκρυσμα στην πραγματικότητα.
Είναι καθαρά "πλάσματα" της φαντασίας μας που μετατρέπονται στους χειρότερους μας εφιάλτες.

Από την άλλη, η καχυποψία που έχει φωλιάσει στην καρδιά μας έχει  να κάνει κυρίως με τους άλλους. Αυτό οφείλεται στην έλλειψη εμπιστοσύνης απέναντι στους ανθρώπους. Δυστυχώς, μερικές άσχημες εμπειρίες μας είναι ικανές να αλλάξουν ολόκληρη την κοσμοθεωρία μας.

Συνεπώς γινόμαστε πιο διστακτικοί και κλειστοί. Απομονωνόμαστε για να μη πληγωθούμε ξανά αφήνοντας ενδεχομένως έξω από την ζωή μας και ανθρώπους που πραγματικά θα ήταν θείο δώρο αν ήταν μέσα σε αυτή.

Το αποτέλεσμα;

Καταστροφή. Χάος. Απογοήτευση. Θλίψη.

Άσχημα συναισθήματα. Δύσκολα διαχειρίσιμα.

Επειδή, όμως, ακριβώς, τα πάντα ρει, τίποτα δε μένει μονίμως στον αρνητικό πόλο. Τα πράγματα, οι συνθήκες, οι άνθρωποι, όλα ανακυκλώνονται.. Ξανά και ξανά. Όπως μετά από κάθε βροχή, βγαίνει πάντα το ουράνιο τόξο, έτσι και μετά από μια αναποδιά, συμβαίνει πάντοτε κάτι καλό.

Και αυτό είναι νόμος. Νόμος άγραφος μεν, ισχύων δε.

Ξέρω, είναι δύσκολο πολύ να βρεις τη χαμένη σου ελπίδα, να ξεκινήσεις να ονειρεύεσαι πάλι, να βάλεις φρένο στους φόβους σου, να χαμογελάς στην ζωή....

Δεν είναι κρίμα, όμως, να μην προσπαθήσεις καν;

Για αυτό κλείσε τα μάτια σου, ονειρέψου την ευτυχία σου και βάλε τα δυνατά σου για να φτάσεις όσο πιο κοντά γίνεται σε αυτή.

Και να μην ξεχνάς, πως τα πάντα ρει, και αυτό μερικές φορές ίσως είναι και για καλό.

⧫Chrysa Leimoni⧫

Stay Tuned

 photo sunsetfacebook_zpsb37eb33f.png  photo sunsettwitter_zps4f1cb7d3.png  photo sunsetinstagram_zpsb21f3486.png  photo sunsetyoutube_zpsd9eeb186.png
Follow

Καταθεστε τις δικες σας σκεψεις εδω!

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *