Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Psychology. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Psychology. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2018

12/13/2018

Δεν βλέπεις ή δεν θέλεις να δεις;

Τα μάτια σου θολώνουν. 

Θαμπά είδωλα χορεύουν εμπρός σου. 

Σκοτάδι απλώνεται.

Δεν βλέπεις ή δεν θέλεις να δεις;

Δε σε αναγνωρίζεις.

Έχεις μεταμορφωθεί σε ένα τέρας που δεν ήξερες καν ότι υπήρχε μέσα σου.

Το ζωώδες ένστικτό σου είναι στο ζενίθ του.

Κοιτάζεσαι στον καθρέπτη και τρομάζεις.


"Photo by samer daboul from Pexels"

Η αγριότητα και ο φανατισμός είναι χαραγμένα στο πρόσωπό σου.

Γιατί είσαι θυμωμένος; Με ποιον τα έχεις;

Με τους άλλους ή με σένα;

Είναι εκείνοι που σε οδήγησαν σε αυτή την κατάσταση του παραλογισμού ή μήπως εσύ επέτρεψες να γίνεις έρμαιο τους;

Γιατί τόσο μίσος; Γιατί τόσος πόνος;

Από που προέρχονται και που τα είχες καταχωνιασμένα τόσο καιρό; 

Τα έκρυβες τόσο καλά για να μη φανεί προς τα έξω ο κακός εαυτός σου που τώρα δεν έχεις άλλα περιθώρια.

Τώρα θα σε πνίξουν όλα τα αρνητικά συναισθήματα που καταχώνιαζες κάτω από το χαλάκι γιατί δεν τα άφησες ποτέ να εκφραστούν.

Δεν τους έδωσες ποτέ το χώρο τους. 

Και τώρα έρχονται για να "εκδικηθούν".

Έρχονται να εκδικηθούν όχι εκείνους που σε έκαναν να νιώσεις έτσι αλλά εσένα που τα άφησες να σε κυριεύσουν. 

Δεν θα σε λυπηθούν.

Θα σε χτυπήσουν αλύπητα.

Γιατί το κακό φουντώνει και καίει στο πέρασμα του. 

Όσο το αφήνεις να μεγαλώνει, τόσο θα σε κατασπαράζει.

Για αυτό μην το αφήνεις να εισχωρεί στην ψυχή σου.


"Photo by Frans Van Heerden from Pexels"

Μάθε να συγχωρείς.

Μάθε να κατανοείς.

Αλλά και μάθε να αδιαφορείς για όσους και όσα δεν αξίζουν την προσοχή σου. 

Μη τα αφήνεις όμως να σε αλλοιώνουν και να σε μεταμορφώνουν σε κάτι που ούτε εσύ ο ίδιος δεν αντέχεις να βλέπεις. 

Μην εγκαταλείπεις ποτέ. 

Πάλεψε με όλο σου το είναι για μια καθαρή συνείδηση!



⧫Chrysa Leimoni⧫

Τετάρτη, 5 Δεκεμβρίου 2018

12/05/2018

Το blogging έχει γίνει πια η καθημερινή μου συνήθεια


Άλλη μια εορταστική περίοδος πλησιάζει και γω πάλι εδώ.
 Για τρίτη συνεχόμενη χρονιά κάθομαι μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή μου και γράφω από ψυχής για να μοιραστώ μαζί σας όλη αυτή την φανταστική εμπειρία μου. 

Το blogging έχει γίνει πια η καθημερινή μου συνήθεια. 
Αλήθεια, δεν μπορώ να θυμηθώ πως ήταν η ζωή μου πριν από αυτό.
Κάθε μέρα αποτελεί  πλέον άλλη μια ευκαιρία για έμπνευση. 


"Photo by rawpixel.com from Pexels"

Κάθε βράδυ κοιμάμαι γεμάτη σκέψεις για το επόμενο πρότζεκτ ή για το επόμενο θέμα που θα αγγίξει τόσο τη δική μου ψυχή όσο και τη δική σας.

Κι όλη αυτή η δημιουργικότητα μετουσιώνεται σε χαρά και ευγνωμοσύνη.
Χαρά διότι κάνω κάτι που αγαπώ και ευγνωμοσύνη για την αποδοχή και την ανταπόκρισή σας. 

Δεν έχω μετανιώσει ούτε λεπτό που μπήκα σε όλο αυτό το τρυπάκι όσο κουραστικό και εξαντλητικό κι αν αποδεικνύεται μερικές στιγμές. 

Μπορεί ορισμένες φορές να πνίγεσαι μέσα σε όλα αυτά τα τεχνικά θέματα που απαιτείται να λύσεις για να προχωρήσεις και να προωθήσεις τη
"δουλειά" σου, ωστόσο, πραγματικά αξίζει τον κόπο.

Είναι κρίμα να αφήνουμε τα εμπόδια να μας καταβάλουν δηλώνοντας παραίτηση από τα πράγματα που αγαπάμε.

Γιατί κάνοντας αυτό που μας αρέσει νιώθουμε μεγαλύτερη πληρότητα και αυτό το συναίσθημα δεν μπορεί να συγκριθεί με όλα τα λεφτά του κόσμου. 


"Photo by Tirachard Kumtanom from Pexels"


Έτσι, βάζω τα δυνατά μου για να προσπεράσω ότι με δυσκολεύει και συνεχίζω πεισματικά να γράφω για όσα με απασχολούν και με μαγεύουν.

Η γραφή μου δίνει τη δυνατότητα να εκφράζομαι με τον καλύτερο δυνατό τρόπο αλλά το μοίρασμα αυτής της εμπειρίας μαζί σας και η ανταλλαγή απόψεων είναι ότι πιο σημαντικό για μένα.

Νιώθω πραγματικά ευτυχισμένη για όσα άτομα έχω γνωρίσει μέσω του blogging αλλά και για όσα έχω μάθει από αυτό. 

Ελπίζω και αυτή τη χρονιά να μπορέσω να είμαι ενεργό μέλος της μπλογκόσφαιρας έχοντας όλους εσάς σαν συνοδοιπόρους.


Ευχαριστώ για όλα!


Chrysa Leimoni





Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2018

10/17/2018

Βυθισμένες άγκυρες


Σαν βυθισμένες άγκυρες αισθανόμαστε κάθε φορά που επιτρέπουμε στους άλλους να μας αμφισβητήσουν.

Κάθε φορά που δεν υπερασπιζόμαστε τους εαυτούς μας από φόβο και αφήνουμε να μας ποδοπατούν "άνθρωποι" δίχως ήθος και τρόπους. 

Κάθε φορά που λουφάζουμε στην γωνία κρυμμένοι πίσω από τις ανασφάλειες μας.


"Photo by mali maeder from Pexels"

Σαν βυθισμένη άγκυρα αισθάνεται η καρδιά μας καθώς της έχουν κοπεί τα φτερά. 
Δεν έχει δύναμη πλέον να παλέψει.
Δεν έχει δύναμη πλέον να πετάξει ψηλά.
Ούτε καν να προσπαθήσει. 

Εμείς της τα κόψαμε. Εμείς και όχι οι άλλοι. Εμείς την αφήσαμε αφύλακτη. 
Δεν φροντίσαμε να την προστατέψουμε, να τη θωρακίσουμε για να μη μας την κατακερματίσουν. 

Δεν της μάθαμε να έχει αυτοπεποίθηση αφήνοντάς την έρμαιο σε κάθε κακόβουλη κριτική και επικριτική γνώμη. 

Και όλα αυτά γιατί δεν φροντίσαμε να μάθουμε ποιοι πραγματικά είμαστε. 
Αφήσαμε άλλους, ανθρώπους ξένους να βγάλουν αυθαίρετα συμπεράσματα για το τι αξίζουμε και μέχρι που μπορούμε να φτάσουμε.

Και αυτό είναι το μεγαλύτερο κακό που μπορούμε να μας κάνουμε. 
Να βυθίσουμε τις ικανότητές μας, να κατακρεουργήσουμε το ηθικό μας, να επιτρέψουμε στους άλλους να τσαλαπατήσουν την αυτοεκτίμηση μας. 

Δυστυχώς αν δεν φροντίσουμε να καλλιεργήσουμε τις δυνατότητες μας για να ανθίσουμε, θα συνεχίσουμε να παραμένουμε βυθισμένες άγκυρες. 

Αδύναμες και ανήμπορες να εκμεταλλευτούν τα προτερήματα τους. 
Απρόσωπες, άχρωμες, άψυχες. 

Και τελικά, σκουριασμένες στον πάτο της θάλασσας. 

Με μια σκουριά που δύσκολα αποτινάζεται και επανέρχεται. 

Μην επιτρέψετε, λοιπόν σε αυτήν την σκουριά να εισχωρήσει στο μεδούλι σας βυθίζοντας σας σε άβατα νερά.

⧫Chrysa Leimoni⧫

Τετάρτη, 3 Οκτωβρίου 2018

10/03/2018

Το φθινόπωρο είναι εποχή για να κινητοποιηθούμε




Το φθινόπωρο μπορεί να είναι ενίοτε κάπως μελαγχολικό, όμως σηματοδοτεί την καινούργια αρχή.

Είναι η εποχή που πρέπει να ανασκουμπωθείς, να οργανωθείς, και να αρχίσεις να υλοποιείς τους φετινούς στόχους σου σε προσωπικό, κοινωνικό και επαγγελματικό επίπεδο. 

Δεν πρέπει να μας ρίχνει ψυχολογικά και να μας κλείνει στο καβούκι μας. Αντιθέτως, το φθινόπωρο είναι η εποχή για να κινητοποιηθούμε. 

Autumn

"Photo by H. Emre from Pexels"


Κάθε εποχή έχει την χάρη της! 
Το καλοκαίρι έρχεται για να δώσει χώρο στα κουρασμένα κορμιά και τις ταλαιπωρημένες ψυχές μας ώστε να ξαποστάσουν, να πατήσουν παύση και να γεμίσουν ενέργεια και αισιοδοξία. 

Το φθινόπωρο έρχεται δυναμικά, ως η συνέχεια του καλοκαιριού για να μας βοηθήσει να διοχετεύσουμε όλη αυτή την ενέργεια σε κάτι πραγματικά όμορφο και δημιουργικό.

Είναι σημαντικό να μη σπαταλάμε το χρόνο μας σε πράγματα ανούσια και κενά που δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον για μας, αλλά τα υλοποιούμε απλώς για να εκπληρώσουμε ανάγκες και επιθυμίες άλλων.

Φέτος το φθινόπωρο, λοιπόν, ξεκίνα κάτι που πραγματικά σου αρέσει, κάτι που πάντα επιθυμούσες και μέχρι τώρα δεν τόλμαγες να κάνεις.

Δώσε τον απαραίτητο χρόνο στον εαυτό σου να μάθει και να εξοικειωθεί με το αντικείμενο ενασχόλησης που έχεις επιλέξει.

 Προσοχή! Μην είσαι αυστηρός με τον εαυτό σου.

Κανείς δεν γεννήθηκε τέλειος και πανέτοιμος, ακόμη και για κάτι που πάντα ήθελε.

Χρειάζεται υπομονή και επιμονή. 

Έπειτα, όλα θα κυλήσουν ομαλά και εσύ θα πάψεις να αισθάνεσαι την μονοτονία άλλων φθινοπώρων. 

Όσο καλύτερος γίνεσαι, τόσο θα αυξάνει η αυτοπεποίθησή σου και τόσο θα μεγαλώνει το κίνητρό σου για εμπλοκή σε δραστηριότητες. 

Όσο περισσότερο αναμειγνύεσαι με κόσμο, τόσο θα αυξάνεις τον κύκλο σου και θα γίνεσαι πιο κοινωνικός. 

Το ότι μπορεί να αυξήσεις την κοινωνικότητά σου δεν σημαίνει ότι πρέπει να μιλάς σε όλους αδιακρίτως. Φυσικά και μπορείς να κάνεις την επιλογή των ανθρώπων με τους οποίους θέλεις να έρθεις πιο κοντά, απλώς η ανάπτυξη της κοινωνικότητας θα σου δώσει την ευκαιρία να πλησιάσεις πιο εύκολα τους ανθρώπους εκείνους που εσύ θα επιλέξεις. 

Φθινόπωρο, λοιπόν, μια εποχή που σηματοδοτεί νέα ξεκινήματα και αυτό μόνο χαρά και αισιοδοξία μπορεί να μας γεμίσει!

Απολαύστε το!

⧫Chrysa Leimoni⧫

Σάββατο, 22 Σεπτεμβρίου 2018

9/22/2018

Θέλει πείσμα, τσαγανό και εμπιστοσύνη στις δυνατότητες σου για να επιτύχεις!



Έρχεται κάποια στιγμή στην ζωή που οι κόποι σου ανταμείβονται. 

 Μπορεί μέχρι τότε, βέβαια, να αφιέρωσες μπόλικο χρόνο
και να εξάντλησες τα αποθέματα υπομονής που νόμιζες ότι διέθετες,
όμως πραγματικά άξιζε τον κόπο. 

Γιατί τίποτα δεν αξίζει περισσότερο από την εκπλήρωση ενός ονείρου για το οποίο μόχθησες.


"Photo From Google"

Αυτή η αίσθηση της ολοκλήρωσης που διατρέχει τις φλέβες σου την στιγμή εκείνη αποτελεί το πολυτιμότερο βραβείο που απέκτησες ποτέ σου. 

Μη νομίζεις, ότι έκανες κάτι απλό. Δεν αντέχουν όλη την πίεση.
Δεν επιμένουν όλοι στις λεπτομέρειες, ούτε κατορθώνουν να παραμείνουν όλοι προσηλωμένοι στον στόχο τους. 

Αντιθέτως, πολλοί είναι αυτοί οι οποίοι θα λοξοδρομήσουν, θα εγκαταλείψουν νωρίς ή  θα απογοητευτούν και θα παραιτηθούν της προσπάθειας. 

Θέλει πείσμα, τσαγανό και εμπιστοσύνη στις δυνατότητες σου για να επιτύχεις.

Η επιτυχία δεν είναι απαραίτητα η επίτευξη του αρχικού πλάνου. 

Μπορεί να μην έφτασες ακριβώς στο επίπεδο που είχες στοχεύσει εξ' αρχής.
Μπορεί στην πορεία να επαναδιαπραγματεύτηκες με τον εαυτό σου
και να έκλεισες διαφορετική "συμφωνία". 

Σίγουρα, όμως, κάπου έφτασες. Δεν τα παράτησες. Πολέμησες. 

Μέσα από την μάχη που έδωσες έμαθες πράγματα για τον εαυτό σου, τον δοκίμασες, τον εξέλιξες. 

Οι μάχες που δίνουμε στην ζωή μας είναι οι οδοί για να αναπτυχθούμε κοινωνικο-συναισθηματικά. 

Η προσαρμοστικότητα και η ευελιξία στην σκέψη και τη συμπεριφορά είναι ένα ατού που θα αποκτήσεις με τον καιρό μέσα από μια πληθώρα προηγούμενων επανειλημμένων αποτυχημένων επιλογών που οδήγησαν σε αδιέξοδο.

Κάποια στιγμή, όμως, θα φτάσει και για σένα η στιγμή που οι κόποι σου θα αποδώσουν καρπούς.

Και τότε ο δρόμος της γνώσης και της εμπειρίας θα ανοίξει διάπλατα εμπρός σου, επιβραβεύοντας σε για την αξιέπαινη προσπάθεια σου. 

Σημαντική παράκληση : "Μη ξεχνάς να επιβραβεύεις και συ που και που τον εαυτό σου αναγνωρίζοντας του αυτό που οι άλλοι βλέπουν και εκτιμούν σε σένα". 

⧫Chrysa Leimoni⧫

Τετάρτη, 8 Αυγούστου 2018

8/08/2018

Ανέκφραστη, η ανθρώπινη φύση


Αδύναμη η ανθρώπινη φύση.
Ανήμπορη.
Ανέκφραστη.

Μάθαμε να θάβουμε ότι νιώθουμε, φοβούμενοι μη παρεξηγηθούμε.
Μη καταδικαστούμε για τα πιστεύω μας.
Μη τυχόν και μας βάλουν στο εδώλιο για να δικαιολογηθούμε και άντε μετά να αποδείξουμε τα αναπόδεικτα.

Πάψαμε να μιλάμε, να εκφραζόμαστε.
Οι βιαστικές χειρονομίες και τα νοήματα έχουν αντικαταστήσει τη λεκτική επικοινωνία.

Πλέον, δεν υπάρχει χρόνος για ανούσιες κουβεντούλες γιατί ως γνωστόν ο χρόνος είναι χρήμα και τώρα δεν είναι εποχές για σπατάλες.

Και έτσι καταλήγουμε στην απομόνωση. Κάλιο μόνοι και επιτυχημένοι παρά απένταροι και πλούσιοι σε ανθρώπινες σχέσεις.

Στα πρόσωπά μας δεν ζωγραφίζεται πια η χαρά και ο ενθουσιασμός. Κρύβονται πίσω από αδιάφορες, καθωσπρέπει μάσκες, έτοιμες για χρήση ανά πάσα στιγμή και περίσταση.


"Photo From Google"

Άλλωστε, συναίσθημα ίσον αδυναμία. Σωστά;

Από μικρούς μας μάθανε πως οι αισθηματίες είναι οι χαμένοι τούτου του κόσμου, τα κοροϊδάκια, οι αποτυχημένοι...

Δεν είναι ούτε χρήσιμοι, ούτε απαραίτητοι οι συναισθηματισμοί για να προχωρήσεις και να φτάσεις "ψηλά".

Γιατί πως θα σε καμαρώσουν οι δικοί σου σε θέση ισχύος;
Πως θα πατήσεις επί πτωμάτων αν έχεις ευαισθησίες;
Πώς θα εξαπατήσεις, θα κοροϊδέψεις, θα εκμεταλλευτείς αν είσαι διάφανος και καθαρός;

Αδύνατον.

Έτσι, σε έναν κόσμο που η προβολή, η εικόνα και το status οδηγούν προς την κορυφή, τα συναισθήματα ποδοπατούνται και κατακερματίζονται.

Ωστόσο, όσο και αν προσπαθούμε μανιωδώς να καταπολεμήσουμε την ίδια μας τη φύση, πηγαίνοντας κόντρα σε όσα αισθανόμαστε, μου είναι αδύνατον να φανταστώ πως θα ήταν ο κόσμος μας χωρίς την ευαίσθητη πλευρά μας.

"Γιατί μπορεί να ζούμε σε μια εποχή που δεν ευνοεί τα συναισθήματα, όμως, οι άνθρωποι πάντα θα τα έχουν ανάγκη".


⧫ By Chrysa Leimoni ⧫


Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2018

7/18/2018

Σπάνιοι άνθρωποι, δικοί μου άνθρωποι!

Τούτη η νύχτα έχει κάτι αλλιώτικο!

Το αισθάνομαι!

Νιώθω τον αέρα να ανακατώνει τα λυμένα μου μαλλιά...

Η μουσική στο ξεχασμένο από ώρα ραδιόφωνο ακούγεται απαλά...

Κλείνω τα μάτια μου...


"Photo From Google"

Για μια στιγμή φέρνω στο μυαλό μου, όλα τα αγαπημένα μου πρόσωπα. 

Η μία φιγούρα μετά την άλλη ζωντανεύουν μπρος μου...

Εναλλασσόμενα στιγμιότυπα που ενώνονται σε ένα αέναο παζλ, στήνουν χορό. 

Βλέπω τα χαμόγελα των κολλητών μου, τους αφουγκράζομαι για λίγο. 

Μετρώ ξενύχτια, γκάφες και αγκαλιές που μοιραστήκαμε! 

Ταξίδια, βόλτες και περιπέτειες που προέκυψαν εκεί που δεν το περιμέναμε!

Πόσο χαρούμενη νιώθω που υπάρχουν στην ζωή μου! 

Σε όλες τις σημαντικές στιγμές μου, ήταν πάντα εκεί, όχι μόνο με τη φυσική τους παρουσία αλλά κυρίως με τη συναισθηματική! 

Ήταν εκεί για να μου κρατούν το χέρι. 

Δεν με άκουγαν απλώς, δεν βίωναν τις στιγμές αυτές σαν απλοί παρατηρητές...

Ήταν μέσα σε αυτό...το ζούσαν μαζί μου λεπτό προς λεπτό. 

Ήταν λες και ένιωθαν τον παλμό μου! Δεν χρειαζόταν να μιλήσω γιατί γνώριζαν ήδη πολύ καλά και τι σκέφτομαι και τι θέλω να ακούσω!

Σπάνιοι άνθρωποι, δικοί μου άνθρωποι!

Η εικόνα τους θολώνει, χάνεται...

Νιώθω δυο χέρια να με τυλίγουν ζεστά...

Ξάφνου όλη η στοργή του κόσμου με περικυκλώνει.

Γνώριμη αίσθηση! Δεν είναι άλλα από τα χέρια της μαμάς!

Ένα αίσθημα ευγνωμοσύνης με κατακλύζει. 

Πόσο τυχερή αισθάνομαι που έλαβα αυτό το δώρο!

Μια μητρική αγκαλιά έτοιμη να τα δώσει όλα, ανιδιοτελώς, χωρίς κίνητρο, χωρίς ανταλλάγματα, χωρίς απαιτήσεις!

Πόσο ονειρικό! 

Ένα όνειρο που δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι την ευκαιρία να ζήσουν!

Ένα "ευχαριστώ" προφέρεται ασυναίσθητα από τα χείλη μου. 

Ανοίγω τα μάτια μου, κοιτάω τον έναστρο ουρανό...

Το φεγγάρι ολόγιομο λούζει τον ορίζοντά μου!

Σκέφτομαι πως η ζωή μας όλη είναι ένα παζλ από στιγμιότυπα!

Άλλα σημαντικά, άλλα λιγότερο...

Άλλα χαρούμενα και ευπρόσδεκτα, 

Άλλα άσχημα και απογοητευτικά,

Άλλα συνηθισμένα και άλλα ανατρεπτικά...

Στο μυαλό μου έρχεται εκείνη η φράση που διάβασα πρόσφατα:

"Δεν έχει σημασία που μας βρίσκουν οι σημαντικές στιγμές, αλλά με ποιους μας βρίσκουν".

Οι άνθρωποι που απαρτίζουν τις ζωές μας είναι ότι πολυτιμότερο έχουμε και οφείλουμε να τους διαφυλάξουμε με όλη τη δύναμη ψυχής μας γιατί στο τέλος ότι και αν συμβεί δεν θα ναι το ίδιο αν δεν το μοιραστούμε μαζί τους...!!!

Να αγαπάτε, να εκτιμάτε και να προστατεύετε τους δικούς σας ανθρώπους...!!!


⧫Chrysa Leimoni⧫





Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2018

6/20/2018

Που και που πρέπει να κοιτάζουμε με μάτια καθαρά


Σεβασμός.

Αξία ανεκτίμητη. Πράξη σπάνια.

Συχνά εκλείπει στις ανθρώπινες σχέσεις.

Κι όμως χωρίς σεβασμό, δεν υπάρχει τίποτα.

Η έλλειψη του μπορεί να οδηγήσει σε πραγματική πανωλεθρία.


"Photo From Google"


Κι έπειτα;

Έπειτα έρχεται η απογοήτευση. 

Άσχημο συναίσθημα, αποκαρδιωτικό. 

Η απογοήτευση όμως φέρνει την ανατροπή της κοσμοθεωρίας σου. 

Αν και  αρνητική, εν τέλει σε οδηγεί σε ξεκαθάρισμα λογαριασμών. 

Αξιολογείς ανθρώπους, καταστάσεις, συναισθήματα και σε κάνει να επανατοποθετηθείς συναισθηματικά. 

Κι έπειτα;

Έπειτα ωθείσαι σε νέες διαδρομές, σε νέα μονοπάτια που σου επιφυλάσσουν διαφορετικές εκπλήξεις.

Η πορεία σου μπορεί να επαναπρογραμματιστεί αρκετές φορές. 
Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. 

Ίσως που και που να ναι αναγκαίο. 
Που και που πρέπει να κοιτάζουμε με μάτια καθαρά 
αποτινάζοντας τη θολούρα που είχε καθίσει από καιρό πάνω τους. 

Κι έπειτα;

Έπειτα νέες προκλήσεις, νέες ελπίδες.

Κι έπειτα; 

Έπειτα νέες περιπέτειες που σε περιμένουν να τις ζήσεις!

Μην τις αφήσεις ανεκμετάλλευτες! 
Και να θυμάσαι πως ότι γίνεται γίνεται για καλό!





⬘ Chrysa Leimoni⬙

Τετάρτη, 2 Μαΐου 2018

5/02/2018

Έτσι είναι φτιαγμένος ο κόσμος μάτια μου

"Μη φοβάσαι. Προχώρα", ψιθύρισε μια φωνή μέσα μου.

Έχε εμπιστοσύνη στις δυνάμεις σου.

Θα αντέξεις. Θα δεις.

Ούτε η πρώτη είσαι, ούτε η τελευταία που πέρασε δύσκολα.


"Photo From Google"

Προσπάθησα να τη σταματήσω, μα μου ήταν αδύνατον. Εκείνη πεισματικά συνέχιζε...

Έτσι είναι φιταγμένος ο κόσμος μάτια μου.

Πρέπει να πονέσεις για να βγεις πιο δυνατή.

Πρέπει να πέσεις για να σηκωθείς.

Πρέπει να ματώσεις, για να έχεις ανθεκτικότητα.

Πρέπει να πληγωθείς, για να μάθεις να μη πληγώνεις.

"Ναι αλλά πόσες φορές;", τόλμησα να ανταπαντήσω.

Όσες έχει το γραμμένο σου, μου αποκρίθηκε.

Και πως θα το μάθω αυτό;

Θα το διαπιστώσεις με τον καιρό.  Οι εμπειρίες σου θα γίνονται η δύναμη σου. 

Κάθε αναποδιά, θα σε κάνει πιο θαρραλέα.

Θα σε πεισμώνει για να συνεχίζεις.

Και ότι μάθημα θα σου δίνει η ζωή, εσύ θα το κρατάς στο πίσω μέρος του μυαλού σου ώστε να μη κάνεις το ίδιο σφάλμα ξανά. 

Όσο μεγαλώνεις, θα ωριμάζεις, θα πλάθεσαι, θα μεταμορφώνεσαι.

Αλλά πάντα να θυμάσαι πως στόχος σου είναι να γίνεσαι μέρα με τη μέρα καλύτερη.

Θα μάθεις να χαμογελάς, ακόμη κι όταν τα πράγματα θα ναι σκούρα.

Θα μάθεις να μη το βάζεις κάτω. 

Θα μάθεις να παλεύεις για όσα αγαπάς και όσα ονειρεύεσαι.

Όλα θα γίνουν, αρκεί να μάθεις το βασικότερο.

Και ποιο είναι αυτό εαυτέ μου;

Να μάθεις να αγαπάς και να εμπιστεύεσαι εσένα.


⧫Chrysa Leimoni⧫

Τετάρτη, 25 Απριλίου 2018

4/25/2018

Επιτέλους όχι άλλο πρόγραμμα στην ζωή μας



Μερικές φορές αισθάνομαι πως στις ζωές μας φερόμαστε σαν καλοκουρδισμένα στρατιωτάκια που εκτελούν εντολές.

Τις περισσότερες φορές λειτουργούμε με ένα καλοσχεδιασμένο "πρόγραμμα" που έχουμε βγάλει και το οποίο το ακολουθούμε πιστά. 

Δεν παρεκκλίνουμε ποτέ. 


"Photo From Google"

Δεν μπορούμε; 

Δεν θέλουμε;

Έτσι μάθαμε;

Πάντως συμβαίνει!


Έτσι το άγχος και η αγωνία να τα προλάβουμε όλα, να φανούμε αντάξιοι των υποχρεώσεων μας, γιγαντώνεται. 

Αν και είμαι άνθρωπος του προγράμματος γενικά διότι με βοηθάει να οργανωθώ, μερικά πράγματα ωστόσο, θέλω να τα αφήνω και στην τύχη τους. 

Το συνεχόμενο αυτό πρόγραμμα που σου υποδεικνύει ότι τώρα πρέπει να κάνεις αυτό, έπειτα το άλλο και ύστερα εκείνο, κάπου κάπου με εξαντλεί.

Είναι σαν να ξεζουμίζει όλη την ενέργεια μου, το δυναμικό μου, τη διάθεση μου, τον αυθορμητισμό μου.

Δεν γεννήθηκα για να τρέχω πάνω κάτω σαν παλαβή. Σίγουρα μια διευθέτηση του χρόνου μας είναι απαραίτητη, όμως, είναι καλό να ξεφεύγουμε που και που από τη ρότα μας. 

Είναι απαραίτητο να βρίσκουμε χρόνο για μας. Είναι χρήσιμο να φροντίζουμε και τις προσωπικές μας ανάγκες. 

Και αυτές, πιστέψτε με, δεν έχουν ανάγκη από κανένα πρόγραμμα. 

Ας προσπαθήσουμε, λοιπόν, να ξεκλέψουμε λίγο χρόνο που να τον αφιερώνουμε στον εαυτό μας και μόνο, δίχως φόβο και άγχος, δίχως δεύτερες σκέψεις γιατί το αξίζουμε...!!!


Εσείς ξεκλέβετε ποτέ χρόνο για τον εαυτό σας; Κι αν ναι, πως το κάνετε;

⧫Chrysa Leimoni⧫


Τετάρτη, 11 Απριλίου 2018

4/11/2018

Οι σταθερές στην ζωή μας


Η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου μπορεί να αποβεί ολέθρια για την ψυχολογική μας ισορροπία. Ειδικά, όταν η ζυγαριά των ευθυνών γέρνει προς το μέρος μας.

Όταν γνωρίζουμε πως εμείς είμαστε αυτοί που έχουμε σφάλει, αυτοί που παραστράτησαν, αυτοί που απογοήτευσαν, είναι δύσκολο να διαχειριστούμε το βάρος των ενοχών μας.

Πόσο μάλλον όταν το άτομο που πληγώσαμε ήταν ένα σημαντικό πρόσωπο στην ζωή μας, ήταν μια από τις σταθερές μας.

Οι σταθερές μας, είναι οι άνθρωποι εκείνοι που μας αγαπούν πραγματικά και είναι πάντα δίπλα μας όταν τους χρειαζόμαστε. Είναι εκεί όταν όλα πάνε στραβά, όταν μας έχει πάρει από κάτω, όταν δεν μπορούμε να ανταπεξέλθουμε για αυτό και κατέχουν υψηλή θέση στην καρδιά μας.


"Photo From Google"

Η απώλεια μιας σταθεράς είναι άκρως τρομακτική.

Ωστόσο, η σταθερά δεν βρίσκεται απαραίτητα στον ενικό αριθμό. Αντιθέτως, η πλειοψηφία των ανθρώπων συνήθως έχουμε παραπάνω από μία. Έτσι δημιουργούμε ένα σύμπλεγμα ανθρώπων, το οποίο μας πλαισιώνει και μας βοηθάει να εξελισσόμαστε. Είναι το στήριγμα μας, το καταφύγιο μας.

Είναι σημαντικό, αν όχι απαραίτητο, να έχουμε παραπάνω από μια σταθερά στην ζωή μας. Έτσι όταν για οποιοδήποτε λόγο χάνεται ένας άνθρωπος από την ζωή μας, να υπάρχουν άλλοι άνθρωποι εκεί για μας.

Οι σταθερές μας μπορεί να είναι η οικογένεια μας, οι φίλοι μας, ένας συνάδελφος, ένας σύντροφος, οποιοσδήποτε άνθρωπος με τον οποίο έχουμε στενή και καθημερινή συναισθηματική επαφή.

Για εκείνους τους ανθρώπους, όμως, που οι σταθερές στην ζωή τους περιορίζονται σε αριθμό, τα πράγματα είναι πιο δύσκολα. Γιατί όταν χάσουν έναν τέτοιο άνθρωπο, το συναισθηματικό κενό μέσα τους παίρνει μεγάλες διαστάσεις που καλύπτονται δύσκολα.

Όμως αυτό δε σημαίνει πως ήρθε η συντέλεια του κόσμου. Σημαίνει πως πρέπει να αναθεωρήσουμε τις καταστάσεις της ζωής μας. Σημαίνει πως πρέπει να αναζητήσουμε καινούριους ανθρώπους και να δώσουμε χώρο από την καρδιά και το μυαλό μας σε αυτούς τους ανθρώπους για να μας πλησιάσουν, και να μας μάθουν.

Άλλωστε μη ξεχνάτε πως οι ανθρώπινες σχέσεις είναι ότι σημαντικότερο για την ψυχική και σωματική μας υγεία. 

Πρέπει, λοιπόν, να επενδύουμε στις ανθρώπινες σχέσεις, να τις καλλιεργούμε, να τις φροντίζουμε, να τις σεβόμαστε έτσι ώστε να τις διατηρήσουμε στο έπακρο.

Για να γίνουν αυτά, θα πρέπει να αφήσουμε πίσω εγωισμούς, να είμαστε ειλικρινείς και να κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας για να μαστε αντάξιοι των περιπτώσεων!

⧫Chrysa Leimoni⧫

Τρίτη, 9 Ιανουαρίου 2018

1/09/2018

Μη σταματάτε να ελπίζετε γιατί χανόμαστε


Τι γίνεται όταν συνηδειτοποιείς πως όλα όσα ονειρεύτηκες, 
πιθανόν να μη γίνουν ποτέ πραγματικότητα;

Πόσο αποκαρδιωτική είναι μια τέτοιου είδους σκέψη;
Πόση απογοήτευση και πικρία μπορεί να κρύβει μέσα της;

Το χειρότερο όλων, όμως, δεν είναι η αναβολή των σχεδίων σου.  
Αυτό μπορεί να συμβεί πολλάκις στην ζωή σου. 

Το χειρότερο όλων, είναι η απογοήτευση από τους ανθρώπους.

Οι άνθρωποι είμαστε δειλοί. Είναι γεγονός. 
Έχουμε χάσει το πάθος μας ενώ την ίδια στιγμή τα κίνητρα μας έχουν εκμηδενιστεί.

Έτσι, η ζωή μας σιγά σιγά έχασε το ενδιαφέρον της. 
Παραδοθήκαμε στη μοίρα που άλλοι έγραψαν για μας.

Και ούτε που το πήραμε χαμπάρι.


"Photo From Google"

Όντας άβουλοι και αποπροσανατολισμένοι, κλείσαμε τα μάτια και απλώς ευχηθήκαμε για ένα θαύμα.

Ακόμη, και τα θαύματα μας φαίνονται πιο πιθανά να γίνουν από το να δράσουμε εμείς και να παλέψουμε για ότι μας ανήκει, για ότι επιθυμούμε, για ότι μας κάνει να ονειρευόμαστε.

Το ετοιμοπαράδοτο είναι πάντα πιο εύκολο και επιθυμητό. 

Ποιος ξεκουνιέται,άλλωστε, στις μέρες μας; Ποιος χάνει την βολή του;

Δύσκολα πράγματα αυτά! Απαγορευμένα ακόμη και να περνάν σαν ιδέα από το μυαλό μας.

Έτσι καταντήσαμε τους εαυτούς μας. Πάψαμε να ελπίζουμε. Και από τη στιγμή που χάσαμε την ελπίδα μας, χάσαμε και το παιχνίδι.

Για αυτό όσο δύσκολο κι αν είναι, μη σταματάτε να ελπίζετε γιατί χανόμαστε...!

⧫Chrysa Leimoni⧫

Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017

11/19/2017

Ανθρώπινα Φετίχ


Ότι δώσεις, θα πάρεις. 
Έτσι είναι τα πράγματα. Απλά, λιτά και απέριττα. 
Εμείς τα κάνουμε δύσκολα. Μας αρέσει να ταλαιπωρούμαστε και να βασανιζόμαστε, τελικά. 

Ίσως είναι κάποιο φετίχ των ανθρώπων αυτό.
Κλείνουμε τα μάτια μας σε ότι δεν μας αρέσει. Προσποιούμαστε πως όλα είναι καλά διότι φοβόμαστε να αντιμετωπίσουμε κατά πρόσωπο ορισμένες καταστάσεις. 

Όλο αυτό το κρυφτούλι όμως, κάπου κάπου, καταντάει πολύ κουραστικό, σχεδόν εξουθενωτικό. 
Κάποια στιγμή, πρέπει να μάθουμε να μη βάζουμε 
περισσότερα εμπόδια στο δρόμο μας.


"Photo From Google"

Πρέπει να μάθουμε να φεύγουμε όταν κάπου είμαστε ανεπιθύμητοι, να βοηθάμε όταν μας το ζητάνε, να προσφέρουμε δίχως να περιμένουμε απαραίτητα πως κάποιος θα μας ανταμείψει, να χαμογελάμε από καρδιάς, να ρωτάμε όταν δεν ξέρουμε, να αγκαλιάζουμε δυνατά, να ακούμε.

Λόγια τόσο απλά στο άκουσμα, κι όμως τόσο δύσκολα τελικά στην πράξη. 

"Κάνε το καλό και ρίξτο στο γιαλό", που λέει και ο λαός.

Δεν σου κοστίζει τίποτα ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα χάδι, μια καλή κουβέντα, μία συμβουλή, ένα φιλοδώρημα, οι καλοί τρόποι, ο σεβασμός, η ανοιχτή καρδιά και το μυαλό.

Η γενναιοδωρία είναι μία από τις μεγαλύτερες αρετές που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος στην ζωή του. Γιατί μπορεί τα πράγματα στην εποχή μας να μην είναι ιδανικά και ωραιοποιημένα όπως  θα θέλαμε, όμως, στην τελική, ότι σπείρεις, θα θερίσεις σε αυτή την ζωή. 

Για αυτό δώσε ότι καλύτερο έχει η ψυχή σου, και άσε την ζωή να σε ανταμείψει με τον τρόπο της.

⧫Chrysa Leimoni⧫




Πέμπτη, 28 Σεπτεμβρίου 2017

9/28/2017

Μην είσαι καχύποπτος και ανασφαλής


"Τα πάντα ρει" έλεγε ο Ηράκλειτος και είχε απόλυτο δίκιο. 

Τα σταθερά, τα μόνιμα, τα δεδομένα πράγματα σε αυτή τη ζωή είναι ελάχιστα, αν όχι μηδαμινά. Η σιγουριά έχει εξαφανιστεί και τη θέση της έχει δώσει στην ανασφάλεια και την καχυποψία.


"Photo From Google"

Δύο μέγιστα κακά της ανθρώπινης συμπεριφοράς. 
Η ανασφάλεια έχει να κάνει κυρίως με μας. Αφορά τις αδυναμίες μας, τη χαμένη μας ελπίδα, τη τσακισμένη μας αυτοπεποίθηση, τους φόβους μας. Οι ανασφάλειες είναι αυτές που μας οδηγούν στο βούρκο. 

Το στενάχωρο είναι πως πολλές φορές καταδικάζουμε εμείς οι ίδιοι τους εαυτούς μας ενώ στην πραγματικότητα αυτές οι ανασφάλειες δεν έχουν κανένα αντίκρυσμα στην πραγματικότητα.
Είναι καθαρά "πλάσματα" της φαντασίας μας που μετατρέπονται στους χειρότερους μας εφιάλτες.

Από την άλλη, η καχυποψία που έχει φωλιάσει στην καρδιά μας έχει  να κάνει κυρίως με τους άλλους. Αυτό οφείλεται στην έλλειψη εμπιστοσύνης απέναντι στους ανθρώπους. Δυστυχώς, μερικές άσχημες εμπειρίες μας είναι ικανές να αλλάξουν ολόκληρη την κοσμοθεωρία μας.

Συνεπώς γινόμαστε πιο διστακτικοί και κλειστοί. Απομονωνόμαστε για να μη πληγωθούμε ξανά αφήνοντας ενδεχομένως έξω από την ζωή μας και ανθρώπους που πραγματικά θα ήταν θείο δώρο αν ήταν μέσα σε αυτή.

Το αποτέλεσμα;

Καταστροφή. Χάος. Απογοήτευση. Θλίψη.

Άσχημα συναισθήματα. Δύσκολα διαχειρίσιμα.

Επειδή, όμως, ακριβώς, τα πάντα ρει, τίποτα δε μένει μονίμως στον αρνητικό πόλο. Τα πράγματα, οι συνθήκες, οι άνθρωποι, όλα ανακυκλώνονται.. Ξανά και ξανά. Όπως μετά από κάθε βροχή, βγαίνει πάντα το ουράνιο τόξο, έτσι και μετά από μια αναποδιά, συμβαίνει πάντοτε κάτι καλό.

Και αυτό είναι νόμος. Νόμος άγραφος μεν, ισχύων δε.

Ξέρω, είναι δύσκολο πολύ να βρεις τη χαμένη σου ελπίδα, να ξεκινήσεις να ονειρεύεσαι πάλι, να βάλεις φρένο στους φόβους σου, να χαμογελάς στην ζωή....

Δεν είναι κρίμα, όμως, να μην προσπαθήσεις καν;

Για αυτό κλείσε τα μάτια σου, ονειρέψου την ευτυχία σου και βάλε τα δυνατά σου για να φτάσεις όσο πιο κοντά γίνεται σε αυτή.

Και να μην ξεχνάς, πως τα πάντα ρει, και αυτό μερικές φορές ίσως είναι και για καλό.

⧫Chrysa Leimoni⧫

Τετάρτη, 30 Αυγούστου 2017

8/30/2017

Η ζωή μας δίνει εναλλακτικές


Η ζωή μας είναι τόσο περίεργα ανατρεπτική,τόσο ελκυστική...
Εκεί που σε ρίχνει, εκεί σε ανεβάζει και άντε πάλι τούμπαλιν...

Είναι αθεράπευτα ρομαντική μα και σκληρή συνάμα. Δεν σε αφήνει λεπτό σε ησυχία, της αρέσει να ταράζει τα νερά με την κάθε ευκαιρία...

Θέλει να σου προσφέρει εναλλακτικές, να σε δελεάσει, να μη σε κάνει να βαρεθείς...θέλει να ορίζει τα πάντα...


"Photo From Google"

Και κει που νομίζεις πως όλα έχουν πάρει το δρόμο τους, άντε πάλι ανατροπές...
Και συ να τρέχεις να προλάβεις τις συνεχόμενες αυτές αλλαγές της, που δε σταματούν ποτέ και πουθενά.

Η ικανότητα της προσαρμόστικότητάς σου πρέπει να είναι ανεπτυγμένη στο έπακρο αν θες να επιβιώσεις. Πρέπει να μάθεις να γίνεσαι σωστός χαμαιλέοντας αν δε θες να μείνεις ξοπίσω...αν δε θες να σε προσπεράσει η ζωή και να σε αφήσει έρμαιο της ...

Για αυτό άλλωστε είναι και τόσο συναρπαστική γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει. Η σταθερότητα υπάρχει μόνο σε ορισμένα πράγματα που και αυτά ανά πάσα στιγμή μπορούν να μετατραπούν, να μεταλλαχθούν σε κάτι άλλο. 

Οι άνθρωποι συχνά παραπονιόμαστε για τις ανιαρές ζωές μας που δεν έχουν τίποτα το ιδιαίτερο και το αξιόλογο. Κι όμως αν το καλοσκεφθούμε, αν μετρήσουμε ανθρώπους, καταστάσεις, συνθήκες που άλλαξαν από τη μέρα που ήρθαμε στη γη μέχρι και σήμερα θα διαπιστώσουμε πως αν οι ζωές μας γυρίζονταν σε κινηματογραφική ταινία θα σπάγαν ταμεία.

Γιατί οι καλύτερες ταινίες είναι εμπνευσμένες και γραμμένες από την ίδια την ζωή. Κανένας δεν μπορεί να μεγαλουργήσει και να οργιάσει περισσότερο από ότι εκείνη. Είναι η πηγή του καλού και του κακού συνάμα. Είναι ένα συνονθύλευμα από θετικές και αρνητικές εμπειρίες που απεγνωσμένα προσπαθεί να κρατήσει ισορροπίες. 

Συνεχώς ακροβατούμε πάνω σε ένα τεντωμένο σχοινί και κανείς δεν το έχει καταλάβει. Μόνο όταν μας χτυπάν διάφορες συμφορές νομίζουμε πως ο κόσμος μας γύρισε ανάποδα. Και με τις όμορφες στιγμές τι συμβαίνει; Αυτές γιατί ποτέ κανείς δεν έμαθε να τις εκτιμά; Αυτές γιατί ποτέ κανείς δεν τις μέτρησε ως θετικές, συναρπαστικές αλλαγές, ως ανατροπές αλλά όμορφες; Γιατί η ανατροπή πρέπει να ναι μόνο αρνητική; 

Πολλές φορές τις θετικές στιγμές τις βάζουμε από μόνοι μας στο περιθώριο, τις προσπερνάμε σαν κάτι φυσιολογικό λες και η ζωή μας τις χρωστούσε από κάποιο λαχνό του τζόκερ που κερδίσαμε. Κι όμως δεν είναι έτσι...τίποτα δε μας χαρίζεται...όλα κατακτώνται...κατακτώνται με κόπο, επιμονή και θέληση...τίποτα δεν είναι δεδομένο και τίποτα δεν παραμένει για πάντα ίδιο. Η ζωή μας δίνει τις εναλλακτικές και μεις κάνουμε τις επιλογές μας...!!!

⧫Chrysa Leimoni⧫

Κυριακή, 6 Αυγούστου 2017

8/06/2017

Η μανία του ελέγχου


Πολλές φορές το μυαλό μας θολώνει, κολλάει σε επαναλαμβανόμενα μοτίβα, γεμίζει με φόβους αβάσιμους, κυριεύεται από άγχη και ανασφάλειες...

Τότε είναι που αρχίζουμε να καταστροφολογούμε, που όλα φαντάζουν μαύρα και άραχνα, που σβήνεται το χαμόγελο από τα χείλη μας και η διάθεση μας πέφτει στα τάρταρα...

Χρησιμοποιώντας το πολυτιμότερο δώρο που έδωσε η φύση στον άνθρωπο, τη λογική, βάζουμε τις ζωές μας σε μικρά μικρά κουτάκια...και η παντοδυναμία που νιώθουμε πως μας δόθηκε με τούτο το δώρο, μας κάνει να έχουμε την ψευδαίσθηση ότι είμαστε ικανοί να ελέγξουμε το πεπρωμένο...


"Photo From Google"

Όλοι οι άνθρωποι την έχουμε αυτή την κακιά συνήθεια, να θέλουμε να ελέγχουμε τους πάντες και τα πάντα...να ελέγχουμε τους εαυτούς μας, γιατί όχι και τους άλλους, να ελέγχουμε το τι θα μας ξημερώσει αύριο, να ελέγχουμε τα συναισθήματα μας, τις πράξεις μας, τα λόγια μας....να ελέγχουμε, μόνο να ελέγχουμε...

Διότι μόνο όταν νιώθουμε πως εμείς  είμαστε αυτοί που κρατάμε τα ηνία της ζωής, αισθανόμαστε ασφάλεια...γιατί πίσω από αυτό το φαινομενικό έλεγχο μας, κρύβουμε καλά τις πιο μεγάλες μας ανασφάλειες...είναι ουσιαστικά ο τρόπος μας για να τιθασεύσουμε τους φόβους μας και να αποφύγουμε οτιδήποτε μας τρομάζει..

Γιατί αυτό που μπορούμε να το προβλέψουμε, είναι γνώριμο και διαχειρίσιμο...το άγνωστο όμως είναι πάντα τρομακτικό και επίφοβο...

Και κάπου εκεί, μέσα σε όλη αυτή την αγωνία, ώστε να κρατήσουμε τα χαλινάρια της ζωής και να μη ξεφύγουμε λεπτό από την προγραμματισμένη διαδρομή μας...κάπου εκεί είναι που χάσαμε τον αυθορμητισμό μας, κάπου εκεί είναι που θάψαμε τα συναισθήματα μας και χάσαμε την ανθρωπιά μας...κάπου εκεί είναι που υψώσαμε τον εγωισμό μας και κρυφτήκαμε καλά μέσα στο καβούκι μας, μη τυχόν και βρεθεί κάτι στο δρόμο μας και μας κάνει να παραστρατήσουμε...

Έτσι πολλές φορές γινόμαστε σκληροί και επιφανειακοί μεταφράζοντας το στο μυαλό μας ως "άτρωτοι"..."αλύγιστοι"...

Πολλοί από εμάς, όμως, δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι με αυτή μας τη "σκληράδα", χάνουμε την ευκαιρία να δούμε την ουσία των πραγμάτων, να αισθανθούμε πράγματα πέρα και πάνω από εμάς, να συνδεθούμε βαθιά και ειλικρινά με ανθρώπους, να νιώσουμε χαρές που θα μας απογείωναν σε έβδομους ουρανούς...

Αν η ζωή μας ήταν απλώς μικρά μικρά τετραγωνάκια, αν η ζωή μας διεπόταν μόνο από ψυχρή λογική, κανόνες και απαγορεύσεις, τότε θα ζούσαμε μόνο μέσα στο φόβο και την ανασφάλεια, δίχως να γνωρίσουμε ποτέ την πραγματική μας ευτυχία...

Και κάτι τέτοιο θα ήταν σίγουρα εξαιρετικά βαρετό και ανιαρό...

Γιατί όπως γράφει και ο πολυαγαπημένος μου συγγραφέας Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ στο αριστούργημά του, ο μικρός πρίγκιπας:"Μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Την ουσία τα μάτια δεν τη βλέπουν."

Είναι απλό, επομένως, μόνο με την καρδιά μπορούμε να διακρίνουμε την ουσία και την πραγματική αξία των πραγμάτων αλλά κυρίως των ανθρώπων.


⧫Chrysa Leimoni⧫


Τετάρτη, 19 Ιουλίου 2017

7/19/2017

Αυτογνωσία, ένα προσωπικό στοίχημα


Αυτογνωσία είναι η ικανότητα να γνωρίζεις καλά και σε βάθος όλες τις πτυχές του εαυτού σου. Να μπορείς να ρίχνεις φως στα άβατα της ψυχής σου. Να μπορείς να ανακαλύψεις και να ξετρυπώσεις κάθε ψήγμα ανασφάλειας και φόβου που κρύβεται βαθιά μέσα σου, να τα φέρεις στην επιφάνεια, να τα επεξεργαστείς έτσι ώστε να σου δοθεί η ευκαιρία να τα διορθώσεις.

Η αυτογνωσία δε είναι απλώς μια δεξιότητα που κατακτιέται εύκολα και γρήγορα, δίχως κόπο και ιδρώτα. Αντιθέτως, απαιτεί πολύ χρόνο και συναισθηματική επένδυση από μέρους σου. Είναι μια διαδικασία που ξεκινάει από «έσω» για να κταλήξει «έξω». Είναι ένα προσωπικό στοίχημα με τον εαυτό σου.

self-awareness

"Photo From Google"

Επιπλέον, απαιτεί συνεχή επαγρύπνηση. Είναι ένας συνδυασμός λογικής και συναισθήματος. Χρειάζεται να έχεις αναπτύξει τις μεταγνωστικές σου ικανότητες, ώστε να μπορείς να σκέφτεσαι τι έκανες, τι είπες, με ποιο τρόπο συμπεριφέρθηκες και σε ποιον. Με τη μεταγνώση είσαι σε θέση να αξιολογείς τη συμπεριφορά σου και τις σκέψεις σου ανά πάσα στιγμή.

Αυτό όμως, δε σημαίνει, πως με αυτόν τον τρόπο ξαφνικά θα μεταμορφωθείς ως δια μαγείας σε ένα αλάθητο ον. Όχι, κανείς δε μπορεί να σου εγγυηθεί πως δε θα πέσεις σε σφάλμα, πως δεν θα παρεκτραπείς κάποια στιγμή, πως δεν θα μετανιώσεις ποτέ ξανά για κάτι που είπες ή έκανες.

Η αυτογνωσία όμως μπορεί να σου προσφέρει ένα άλλο δώρο. Μπορεί να σε κάνει συνειδητοποιημένο και να σε βοηθήσει να εντοπίσεις ευκολότερα τις στιγμές εκείνες που πλήγωσες κάποιον από εκτεταμένη ταχύτητα, είτε είχες είτε δεν είχες πρόθεση.

Και έχοντας αναγνωρίσει που, πως και πότε ήσουν λάθος, σου δίνει τη δυνατότητα να επανορθώσεις για πράγματα και ανθρώπους που πραγματικά έχουν αξία για σένα.
Κάπου εδώ είναι που εμπλέκεται και το συναίσθημα. Πέρα από ψυχρή λογική, χρειάζεται να διαθέτεις και μία στοιχειώδη ευαισθησία για να μπεις σε όλη αυτή την διαδικασία.

Αλλιώς το καλύτερο που θα κάνεις, είναι ίσως να προσπεράσεις τα γεγονότα και να αποποιηθείς τις ευθύνες, πέφτοντας ξανά και ξανά στα ίδια λάθη.

Το θέμα δεν είναι να έχουμε το αλάθητο διότι αυτό είναι κομματάκι δύσκολο, για να μη πω ακατόρθωτο. Το θέμα είναι να αποφεύγουμε το «δις εξαμαρτείν.»

Κάθε λάθος και κάθε παραστράτημα οφείλει να αποτελεί πηγή μάθησης για μας. Η αυτογνωσία, λοιπόν. είναι το κλειδί για να γινόμαστε μέρα με τη μέρα καλύτεροι. Αυτή θα χαράξει το δρόμο πάνω στον οποίο θα κινηθούμε προς ένα καλύτερο εγώ του εαυτού μας.

Θυμήσου επιβάλλεται να κάνεις λάθος, ποτέ όμως το ίδιο.

⧫Chrysa Leimoni⧫


Τετάρτη, 14 Ιουνίου 2017

6/14/2017

Κανείς δεν γεννήθηκε τέλειος


Έρχεται κάποια στιγμή που όλοι οι άνθρωποι αντιμετωπίζουμε στρεσογόνες καταστάσεις στην ζωή μας. Τότε ενδεχομένως να βιώσουμε το αίσθημα του λεγόμενου "άγχους". Ωστόσο, το σε ποιόν βαθμό και σε τι επίπεδα θα φτάσει το άγχος αυτό, εξαρτάται κυρίως από τη δική μας ιδιοσυγκρασία και διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο.

Σε ορισμένους, είναι πιθανό να εμφανισθεί το λεγόμενο "δημιουργικό άγχος". Αυτό αποτελεί τη θετική εκδοχή του άγχους καθώς είναι αυτό που μας κινητοποιεί ώστε να γίνουμε πιο δημιουργικοί, μας γεμίζει με πείσμα, μας οπλίζει με υπομονή και επιμονή. Με αυτόν τον τρόπο κατορθώνουμε να επιτύχουμε τους στόχους που έχουμε θέσει και να φθάσουμε λίγο πιο κοντά στα όνειρα μας κάνοντας μικρά μικρά βήματα τη φορά.

nobody is perfect

"Photo From Google"

Υπάρχουν όμως, και εκείνοι οι άνθρωποι στους οποίους το άγχος χτυπάει κόκκινο. Ξεφεύγει από τον έλεγχο τους και τους κάνει να αισθάνονται ανήμποροι και ανίκανοι να ανταπεξέλθουν στις προκλήσεις της ζωής. Τους γεμίζει με φόβο για την αποτυχία, τους αποδυναμώνει και τους απομακρύνει από τους επιθυμητούς στόχους. 

Το άγχος αυτό είναι καταστροφικό διότι μας κάνει να χάνουμε ευκαιρίες, μας κρατάει πίσω και δεν μας αφήνει να εξελιχθούμε και να ανελιχθούμε όπως πιθανότατα θα μας άξιζε.Βασικά δεν μας επιτρέπει, πολλές φορές, ούτε καν να δοκιμάσουμε.

Το μέγεθος της καταστροφής;
Μεγάλο.

Και κυρίως;
Άδικο.

Μία αδικία όμως, που πηγάζει από τον ίδιο μας τον εαυτό καθώς εμείς και μόνο εμείς είμαστε υπαίτιοι για την ανεξέλεγκτη αυτή κατάσταση. Και πριν προλάβουμε να αυτομαστιγώσουμε τον εαυτό μας για την υπαιτιότητα μας αυτή, καλό θα ήταν να αντιστρέψουμε το νόημα  αυτό υπέρ μας.

Το γεγονός ότι εμείς κρατάμε την ευθύνη στα χέρια μας, σημαίνει ταυτόχρονα πως εμείς είμαστε αυτοί οι οποίοι αν κινητοποιηθούμε και αντιληφθούμε το τι πραγματικά συμβαίνει, θα μπορέσουμε να αλλάξουμε την κατάσταση αυτή προς όφελος μας.

Αν αντιληφθούμε δηλαδή, πως δεν υπάρχει λόγος να φοβόμαστε τόσο πολύ και σε κάθε μας βήμα για τυχόν αποτυχίες διότι έτσι χάνουμε την ουσία της εμπειρίας. Όταν κοιτάς μόνο το αποτέλεσμα, δηλαδή το που θέλεις να καταλήξεις, έχοντας μόνο μία συγκεκριμένη επιλογή σαν τελικό στόχο, τότε ξεχνάς να βιώσεις την εμπειρία αυτή καθ'αυτή. 

Δεν έχει σημασία μόνο το αποτέλεσμα αλλά κυρίως η διαδρομή, διότι μέσα από αυτή θα εξελιχθείς, θα μάθεις, θα προοδεύσεις. Από την πορεία μέχρι τον τελικό στόχο είναι που βγαίνεις κερδισμένος. Ο τελικός στόχος είναι απλώς μια μορφή επιβράβευσης για την όλη προσπάθεια σου.

Όταν όμως καταλάβεις που κρύβεται ο πραγματικός πλούτος, τότε θα μπορέσεις να ελέγξεις και τέτοιου είδους συναισθήματα, όπως το καταστροφικό σου άγχος.

Κανείς δεν γεννήθηκε τέλειος και αψεγάδιαστος. Όλοι είμαστε άνθρωποι με δυνατά και αδύναμα σημεία. Σε άλλους τομείς είμαστε καλοί, σε άλλους μέτριοι και σε άλλους χάλια. 

Σημασία έχει να δοκιμάζεις τα όρια σου και τις αντοχές σου καθημερινά, έτσι ώστε να ανακαλύψεις που ταιριάζεις και που αισθάνεσαι εσύ όμορφα και άνετα. 

Όπου επιτύχεις, θα επιβραβευθείς μέσω της απόκτησης και της επίτευξης του τελικού στόχου, όπου δεν επιτύχεις, θα επιβραβευθείς διπλά μέσω της εμπειρίας και της δύναμης ψυχής που θα αποκτήσεις.

⧫Chrysa Leimoni⧫

Τετάρτη, 31 Μαΐου 2017

5/31/2017

Συγγνώμη από καρδιάς



Άραγε πόσο εύκολο είναι να ξεστομίζουμε λόγια δίχως να βουτάμε πρώτα τη γλώσσα μας στο μυαλό όπως λέγανε και οι παλιοί;

Σήμερα, έχουμε χάσει την υπομονή μας, νομίζω. Νευριάζουμε με το παραμικρό, ανταλλάσσουμε λόγια πικρά ακόμη και με αγαπημένους ανθρώπους και έπειτα ζητάμε συγχωροχάρτια (και αυτό , πάλι, όχι πάντα).


"Photo From Google"

Συχνά οι άνθρωποι όταν θυμώνουμε, θολώνουμε, βγαίνουμε εκτός εαυτού, όπως συνηθίζουμε να λέμε, και βρίσκουμε ένα κάρο άλλες δικαιολογίες για να μαζέψουμε τα αμάζευτα.

Άλλες φορές πάλι, μπορεί να μην κάνουμε καμία απολύτως προσπάθεια να επανορθώσουμε και απλώς αφήνουμε το χρόνο να κάνει όλη τη δουλειά για μας. Το παίζουμε τρελίτσα για να θολώσουμε τα νερά και να αποφύγουμε να παραδεχθούμε τα λάθη μας. Να αποτινάξουμε από πάνω μας κάθε είδους ευθύνης και να αποδώσουμε την αιτία της κατάστασης σε εξωτερικούς περιβαλλοντικούς παράγοντες.

Οι αντιδράσεις πολλές και διάφορες...

Ο καθένας διαλέγει τον τρόπο με τον οποίο θα αντιδράσει ανάλογα με το τι ταιριάζει στην προσωπικότητα και στην ιδιοσυγκρασία του.

Λίγοι είναι όμως εκείνοι οι οποίοι θα κάνουν την αυτοκριτική τους. Θα κάνουν πίσω για λίγο, θα αφήσουν στην άκρη θυμούς, εγωισμούς και νεύρα, θα αφήσουν τη λογική να πρυτανεύσει.
Θα κατανοήσουν το παράλογο της συμπεριφοράς τους και θα βρουν το κουράγιο να ζητήσουν συγγνώμη αναγνωρίζοντας το λάθος τους.

Αυτοί είναι οι πραγματικά θαρραλέοι άνθρωποι, κατά τη γνώμη μου πάντα, στην ζωή. Είναι άνθρωποι αξιοζήλευτοι και άξιοι σεβασμού.

Όχι γιατί είναι αλάνθαστοι, όχι γιατί είναι τέλειοι ή άψογοι αλλά γιατί είναι αληθινοί.

Είναι δύσκολο, για να μην πω, ακατόρθωτο, να περάσεις μία ζωή δίχως να κάνεις λάθη, δίχως να παραφερθείς, δίχως να κάνεις ή να πεις πράγματα για τα οποία μετά, κατόπιν σκέψης, μετανιώνεις. Είναι δύσκολο να μη ξεστρατίσεις ποτέ σου.

Είναι δύσκολο μα είναι και ανθρώπινο.

Εκείνο που είναι εξίσου δύσκολο αλλά θα έπρεπε όλοι οι άνθρωποι να κάνουμε, είναι να σκεφτόμαστε επί των λαθών μας, να μετανοούμε, να αναγνωρίζουμε που και πότε ήμασταν λάθος, και να ζητούμε μία ταπεινή και ειλικρινή συγγνώμη κάθε φορά που πικραίνουμε εμάς και τους γύρω μας.

Δεν πρέπει όμως να φτάσουμε και στο άλλο άκρο. Να κάνουμε ότι κάνουμε και έπειτα να πετάμε ένα συγγνώμη και καθαρίσαμε.

Η συγγνώμη έχει αξία μόνο όταν προφέρεται με την καρδιά. Δεν είναι  άλωθι πάντα και παντού. Πρέπει να χρησιμοποιείται με σύνεση και εγκράτεια. Γιατί μόνο τότε θα γίνει αποδεκτή.

Αξιοθαύμαστοι, επομένως, όσοι τον εγωισμό τους παραμερίζουν και ζητούν συγχώρεση για τα λάθη τους διότι δείχνουν αληθινό μεγαλείο ψυχής.

Τα λάθη είναι ανθρώπινα και αποτελούν πηγή μάθησης για καθένα από εμάς, όμως η αυτοκριτική είναι για εκείνους τους λίγους, τους δυνατούς, τους καθαρούς ανθρώπους που σπάνια συναντάς στο δρόμο σου.

Για αυτό, να θυμάστε κάντε την αυτοκριτική σας και μην αφήνετε τις καρδιές σας να γεμίζουν με μίσος, κακεντρέχεια και αλαζονεία. Βρείτε το θάρρος και πείτε "συγγνώμη" για ότι έχετε μετανιώσει.

⧫Chrysa Leimoni⧫

Τετάρτη, 17 Μαΐου 2017

5/17/2017

Πόσο κοστίζει ένα ψέμα


 Κάθε άνθρωπος οφείλει να είναι ειλικρινής πρώτα απ' όλα με τον ίδιο του τον εαυτό και κατόπιν με όλους τους υπόλοιπους. Ωστόσο, η ειλικρίνεια δεν είναι εύκολη υπόθεση. 


"Photo From Google"

Πολλές φορές η αλήθεια φαντάζει στα μάτια μας τρομακτική, δυσβάσταχτη και δύσκολα διαχειρίσιμη. Για αυτό και δεν είναι λίγες οι φορές που αποφασίζουμε ασυνείδητα να πούμε ψέμματα στον ίδιο μας τον εαυτό. Τον παραμυθιάζουμε, και πολλές φορές το ψέμα μας γίνεται τόσο πιστευτό που στο τέλος ξεχνάμε και εμείς οι ίδιοι ποια είναι η πραγματικότητα.

Και το ψέμα είναι όπως ένας λοιμός, εξαπλώνεται με τρομακτικές ταχύτητες και παίρνει τεράστιες διαστάσεις πριν καλά καλά το καταλάβεις.

Είναι δύσκολο να είσαι ειλικρινής πάντα και παντού. Η θεωρία ότι μερικά ψέματα είναι αθώα και άκακα ίσως να συμβάλει στην εξάπλωση του. Ποτέ δεν ξεκινάς με ένα μεγάλο ψέμα, πάντα ξεκινάς από κάτι μικρό και ύστερα αυτό γιγαντώνεται. Γίνεται φαύλος κύκλος.

Για αυτό και οι ντόμπροι άνθρωποι εκλείπουν. Αυτοί που δεν φοβούνται να παραδεχθούν την αλήθεια χωρίς φόβο και πάθος είναι ελάχιστοι αν όχι μηδαμινοί.

Σίγουρα μπορεί να υπάρξουν περιπτώσεις όπου ένα μικρό ψέμα τύπου "απόψε δεν θα βγω γιατί είμαι κουρασμένος/η", ενώ απλώς βαριέσαι τη συγκεκριμένη παρέα, δεν είναι και κάτι ιδιαίτερα επιλήψιμο.

Ναι, αυτά ίσως και να ναι άκακα ψέματα. Εγώ μιλάω κυρίως για εκείνα τα ψέμματα που πληγώνουν τους άλλους. Που κοροϊδεύεις τον άλλον, που τον κοιτάς κατάματα και αντί να πεις αυτά που πραγματικά σκέφτεσαι ή γνωρίζεις επί του θέματος, προτιμάς να κρύψεις τα πραγματικά σου συναισθήματα, σκέψεις και αντ΄ αυτού τον γεμίζεις με φούμαρα και δικαιολογίες που επινοεί η ζωηρή σου φαντασία. 

Και μετά το ένα ψέμα φέρνει το άλλο, και για να στηρίξεις την αρχική σου ιστορία πρέπει να συνεχίσεις τα ψέματα διότι διαφορετικά θα αποκαλυφθείς.

Επιπλέον, πόσες φορές μαθαίνουμε κάτι για κάποιον άλλον και προτιμούμε να του το κρύψουμε με τη δικαιολογία ότι είναι για το καλό του, για να τον προστατέψουμε...?

Κι όμως, πόσο λάθος κάνουμε. Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω αν αντέχουν όλοι οι άνθρωποι την αλήθεια και σε τι βαθμό. Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι αν με ρωτούσατε προσωπικά θα σας έλεγα ότι χίλιες φορές μια σκληρή αλήθεια από πολλά γλυκά ψέματα.

Όταν γνωρίζεις την αλήθεια, μπορεί να είναι δύσκολο να τη διαχειριστείς αρχικά, ωστόσο έπειτα μαθαίνεις να την επεξεργάζεσαι και τελικά τη διαχειρίζεσαι και γίνεται για σένα εμπειρία ζωής. Όταν όμως ζεις μέσα στο ψέμα που τόσο όμορφα φρόντισαν άλλοι να σε βάλουν και ξαφνικά ανακαλύπτεις την αλήθεια, το πλήγμα είναι διπλό. Από τη μία ανακαλύπτεις κάτι που δεν σου αρέσει καθόλου και από την άλλη συνειδητοποιείς ότι κάποιος που αγαπούσες πολύ σε πρόδωσε. 

Είναι δύσκολο πολύ δύσκολο να διαχειριστείς τα νέα που σκάνε σαν βόμβες μπροστά σου χωρίς καμία απολύτως προειδοποίηση, διότι συνήθως η αποκάλυψη γίνεται ξαφνικά και τραυματικά.

Για αυτό και είναι προτιμότερο για όλους μας, να προσπαθούμε να μαστε ειλικρινείς όσο περισσότερο γίνεται. Και να θυμάστε πως πάντα μια αλήθεια που θα ειπωθεί με τρόπο είναι προτιμότερη ακόμη και από το ομορφότερο ψέμα. Γιατί δεν υπάρχει περίπτωση αυτό κάποια στιγμή θα αποκαλυφθεί, αυτό είναι το μόνο σίγουρο, τίποτα δεν μένει κρυφό για πάντα.

Η αλήθεια πάντα θα βγαίνει στην επιφάνεια, είτε το θέλουμε είτε όχι, επιλέξτε, επομένως, εσείς τον τρόπο με τον οποίο θα βγει και φροντίστε να είναι ο λιγότερο επώδυνος.

⧫Chrysa Leimoni⧫

Stay Tuned

 photo sunsetfacebook_zpsb37eb33f.png  photo sunsettwitter_zps4f1cb7d3.png  photo sunsetinstagram_zpsb21f3486.png  photo sunsetyoutube_zpsd9eeb186.png  photo sunsetgoogle_zps345c795b.png
Follow

Καταθεστε τις δικες σας σκεψεις εδω!

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *